...

تولدهای بی تو

2012-01-26T11:42:00.001-08:00

اذان موسیقیایی ناقوس

تداعی مرگ است یا

تولدی که جاذبه دست هایم را به سمت نوازشی بی کرانه خواهد برد؟

پیچ پیچ طنابی لطیف گرد گلوها

مرا به هر تولد از این دست مشکوک میکند

این هدیه زندگی ‌ست یا تعلیق جاودانهء انسان دیگری؟

تولدت مبارک....ـ

.

2012-01-26T11:35:00.000-08:00

روزمرگی

2012-01-25T06:19:00.000-08:00

صبح به صبح از گلو درد و با سردرد بیدار میشم. کتاب‌هام رو میذارم جلوم... تلویزیون رو روشن میکنم. قیمت ارز و طلا چک میکنم. ساعت رو چک میکنم که ببینم کی میشه به پ یا میم زنگ بزنم. خبر چک میکنم. نامه هایی که باید پست کنم هر روز تعدادشون بیشتر میشه. از روی که رسیدم از خونه بیرون نرفتم. نامه ها رو مرتب میکنم. امروز باید حتما پستشون کنم. اخبار حرف خوبی برای گفتن نداره. مدت‌هاست خبرها حرف خوبی برای گفتن ندارن. ساعت هشت که میشه دیگه تحمل تلویزیون و خبر رو ندارم. روی تب سایت های خبری که باز هست کلیک نمیکنم. میبینم و نمیبینم. سعی میکنم درس بخونم. سرم درد میکنه. زور میزنم که درس بخونم. دیروز پروسه ذره ذره باز کردن چمدون ها تموم شد. چمدونم تقریبا خالی بود وقتی بر میگشتم. کاش کتاب بیشتر اوورده بودم...ـ

مزه اب و نمک و قرقره های زورکی

2012-01-23T10:20:00.000-08:00

تب دارم. بدنم درد میکنه. قرص میخورم و میخوابم. صدای مامان پ میپیچه توی گوشم...زیر اب دنبالش میگردم...پیداش میکنم...بهش میگم پ اون چند روزی که تهران بود٬ مدام دلش براتون تنگ بود...فقط چندروز بود که تهران بود٬ ولی دلتنگ شده بود...چرا یهو رفتین؟... از خواب میپرم

اب و نمک٬ توی گلوم٬ صدای شیر اب٬ صورت مامان و بابای پ میاد جلوی چشمم ...اخ که میگم٬ تلخی نمک و اب و سوزش گلوم...اشک از چشمام سرازیر میشه...میشینم کف دستشویی زار میزنم

میم میره مشهد پیش پ. میگم کاش منم بودم. کاش پیش پ بودم... میگم کاش اصن این اتفاق نمیفتاد. میگم کاش اون کشتی لعنتی بنزینش تموم نمیشد.....کاش هوا طوفانی نبود...میگم کاش اونجا ایران نبود...کاش ایران نبود

میم میگه خیلی سخته. میگه فاجعه است ولی باید پذیرشمون رو ببریم بالا..میگه ولی نمیدونم چه جوری...من فکر میکنم باید به پ زنگ بزنم...یا نباید؟...دو روز قبل وقتی بندرعباس بود باهاش حرف زدم...حرف نزدم...اون حرف زدن..من چون هیچی نداشتم بگم فقط گریه کردم

من بلد نیستم حرفهای خوب بزنم...بلد نیستم بگم زندگی همینه. اونا الان جاشون بهتر از ماست...تو خوب و خوشحال باش تا اونا زجر نکشن..نمیتونم بگم زمان دردت رو کمرنگ میکنه...من هیچ کدوم از این حرفها رو نمیتونم بگم...چون بهشون اعتقادی ندارم...پ برام خیلی عزیزه و من توی این شرایط از بی حرفی ِخودم لجم میگیره...نمیتونم بهش بگم روزای سختی توی راه هست...شب های گریه و بالش خیس...نمیتونم بهش بگم حق داری اگر در خونه رو باز کنی و صدای مامان رو نشنوی و بغض کنی...حق داری اگر تلویزیون خاموش باشه تا همیشه چون بابا نیست...من کلی حرفهای تلخ بلدم که به درد به زبون اووردن نمیخورن... من دوست بیخودی هستم که از این راه دور حرفی برای گفتن نداره و نزدیک هم نیست که حداقل دوستش رو بغل کنه...ـ

بعد از مرگ ع٬ فکر میکردم مرگ برام عادی شده...نشده. حالا مزه مرگ رو میفهمم. حالا نه تنها درد خودم٬ که درد پ و ن رو هم زیر زبونم مزه مزه میکنم...من همیشه از قرقره کردن اب و نمک بدم میومد. همیشه. مزه مرگ میده

بودن. نیستن

2012-01-22T05:43:00.000-08:00

برگشتم. برگشتم خونه. اسمش خونه است دیگه؟! توی راه فکر میکردم دلم میخواد از ایران بنویسم. از روزهایی که گذشت. نمیتونم. تمام بدنم درد میکنه. سرما خوردم. اما دردم٬ درد سرماخوردگی نیست. تنم از غصه درد میکنه. ذهنم درد میکنه. مامان و بابای پ توی کشتی ای بودن که غرق شد. قلبم درد میکنه. صدای مامانش توی گوشم میپیچه. گفته بودم بهش سفر بعدی به ایران میرم مشهد و میبینمشون. سفر بعدی...سفر بعدی...سفر بعدی...ـ

همه فکر و خیالم پیش پ هست. آخ خ خ خ خ

بامداد خمار

2012-01-14T21:27:00.000-08:00

صبح با سردرد و از تشنگی بیدار شدم. لبخند روی لبهام و بغض ته گلومه...توی ذهنم اهنگِ ب میچرخه "نگو شکستی...نگو بریدی...منم مث تو دلم گرفته...باید بمونی طاقت بیاری...تو روزگاری که..." ... حس خوشبختی میدونید یعنی چی؟ بعد از مدتها...بعد از سالها...دیشب وقتی بالا و پایین میپریدیم و میرقصیدیم و میخوندیم...اون وسطها وقتی ح بغلم میکرد و میبوسید، احساس خوشبختی کردم...وقتی شات های ت -کیلا رو پر میکرد، با صدای جرینگ گیلاسها که به هم میخوردن احساس خوشبختی کردم...دیشب، بعد از سالها دوباره احساس خوشبختی کردم...وقتی با میم مرقصیدیم...وقتی با ب میخوندیم و هوار میکشیدیم "طاقت بیار"...وقتی شین میخوند...حس خوشبختی چیزی بود که من توی این سالهای بالا و پایین شدن، گم کرده بودم

حالا لبخند روی لبام و بغض ته گلومه. یه ادم ِ خوشبخت ِ غمگین. وسط خوشبختی های من، جای یک نفر خالیه و دلتنگش هستم و نیست... و هی زیر لب به خودم میگم طاقت بیار...طاقت بیار...طاقت بیار

غر

2012-01-12T01:40:00.000-08:00

از بی برنامه گی بدم میاد...از شلخته بودن توی برنامه ریزی بدم میاد...از اینکه توی این فرصت کم من رو سه ساعت بشونن یه جا و ندونن اخرش هم چی کاره ایم بدم میاد... ازاینکه این لپ تاپ نیم فاصله نداره و جای ویرگولش رو هم بلد نیستم بدم میاد...به زودی سگ میشم و برنامه های بی ربط و شلخته ام رو کنسل میکنم...بسه هرچی همدیگه رو دیدیدم

یک بام و دوهوا

2012-01-11T03:36:00.000-08:00

دیشب هی توی ذهنم میچرخید مهاجر یعنی یک بام و دو هوا...صبح فکر کردم زیر پام خالیه...به هیچ جا بند نیستم...صبح از دم خونه تا باغ فردوس بغض کردم و هی زور زدم که اشکام نریزه...دیروز که با پ نشسته بودیم و در مورد میم و بودن و نبودنم حرف میزدیم با انگشتهام گوشه چشمام رو فشار میدادم که اشکهام نریزه

بغض دیروزم میگفت باید بمونم و با میم باشم...بغض امروزم میگفت باید برگردم و با نون بشینم یک دل سیر حرف بزنم

در استانه

2011-12-26T14:03:00.000-08:00

یک ساعت دیگه میرم سمت فرودگاه...اینقدر دوستام ذوق زده ام کردن که همه هیجان ِ گمشده‌ام برگشت...همه فکرم اما الان میزان تغییرات هست...من تغییر کردم...خیلی با اون ادمی که پنج سال قبل از ایران خارج شد فرق میکنم...بقیه هم حتما تغییر کردن...شهر تغییر کرده؟!...من ِ تغییر کرده٬ کنار اون ادم‌هایی که تغییر کردن...میخوام بدونم چی شدیم...ـ

قبل از سفرانه

2011-12-24T21:23:00.000-08:00

دو شب دیگه همین موقعها نشستم توی هواپیما...یعنی قراره که اینطور باشه. تمام این چند روز رو دویدم پی خرید برای برادرزاده‌ها...یه چیزایی سفارش دادن که حجم زیادی از چمدونم رو میگیره...از سه تا پالتویی که میخواستم ببرم٬ خلاصه شدم به همونی که قراره بپوشم...جا باز کردم برای خرید پسر ِ‌برادر...از کفش و لباس فاکتور گرفتم تا سوغات‌های دخترِ‌برادر رو بتونم ببرم...اولش فکر میکردم بعد از چهار سال و هفت ماه و دوازده روز دارم میرم٬ باید هرچی دارم ببرم و بپوشم...اخرش که الان باشه٬ دارم فکر میکنم بعد از چهار سال و هفت ماه و دوازده روز دارم میرم و هرچی میخوان باید براشون ببرم. هنوز برای برادر قهوه نخریدم. وضعیت فیزیکی‌م خوب نیست...از دم دمای "مرگ" ِ‌الرژی٬ چند روز قبل برگشتم و هنوز حلق و گلو و گوش و بینی‌م اذیتم میکنه...فکر کنم وضعیت هورمونی‌ هم بالا و پایین شده...اخلاقم خیلی سگی هست و راه و بیراه دارم ملت رو جر میدم که مثلا حقم رو بگیرم...حقم رو که نمیدن و میگن "متاسفم"....توی چشمشون نگاه میکنم و میگم "باید متاسف باشین چون با تاسف شما...ال و بل و جیم بل..".ـ

از صبح از این مغازه به اون مغازه٬ از این مال٬‌به اون داروخانه...رفتم و نایلون بزرگ "لِگو استور" رو خِرکش با خودم اینطرف و اونطرف بردم و جنازه اومدم خونه.ـ

باید خوشحال باشم. نیستم. افسرده‌ام. حتی با خودم فکر کردم کاش بلیط نداشتم...کاش قرار نبود برم ایران...افسرده ام...میدونم...چون با همه پادرد و خستگی از خرید...با همه ورم و سوزش و خارش توی گلو...با اشک چشم از حساسیت...از وقتی که اومدم خونه شستم و رُفتم و سابیدم...همه یخچال رو خالی کردم و کشو و طبقه هاش رو اووردم بیرون ...سابیدم...توی کابینت ها رو....قفسه های توی کمد ِ‌حموم رو...یه سری لباس گذاشتم ماشین و یه سری رو با دست شستم...ملافه ها رو عوض کردم ...حوله های توی کمد حموم رو در اووردم...اونایی که بوی نرم کننده اش رفته بود رو دوباره انداختم توی خشک کن با یه دستمال خشبوکننده...اونایی که بوی نرم کننده میدادن٬ دوباره تا کردم و چیدم توی کمد...شمع توی شمعدون‌ها رو چک کردم...درز لای تشک مبل رو جارو کشیدم...تمام ادویه جات رو گذاشتم توی یخچال... بازم بگم! افسرده ام...و نمیدونم چرا...ـ

نون رفته مسافرت...قرص‌هام تموم شدن...پوست دستام از شست و شو خشک شده٬ و همین طور که دارم تایپ میکنم٬ چشم میچرخونم که ببینم دیگه چی برای شستن و مرتب کردن پیدا میکنم...ـ

از شبهای دلهره...

2011-12-11T23:13:00.001-08:00

از رختخواب خزیدن بیرون و نشستن گوشه اشپزخونه شده کار هر شبم. ساعت از یک گذشته و صبح با استادم قرار دارم تا در مورد پرزنتیشنم صحبت کنیم. کارم روی هواست. مقاله هایی که تا دو روز دیگه باید تحویل بدم روی هواست. خودم بین زمین و هوا... تا این پروژه ها رو تحویل ندم بین زمین و هوام...و تا از این لنگ در هوایی در نیام٬ پروژه هام رو نمیتونم تموم کنم. شب که میشه منتظرم تا صبح بشه و کارم رو تموم کنم...شبها به نقطه ای میرسم که نمیتونم خودم رو توی این لنگ درهوایی تحمل کنم...شب که میشه میترسم...از به سرانجام نرسیدن کارهام میترسم...شبها دو دوتا چهارتا میکنم و میترسم....شبها میترسم

یک مغز کرخ شده

2011-12-07T21:32:00.001-08:00

ساعت ده رفتم توی تخت که بخوابم. که صبح بیدار شم وبشینم سر یه کوه کار که برای پروژه های فاینال دارم...فکر کردم به هفته اینده... فکر کردم سه تا مقاله...دو تا پرزنتیشن...یک امتحان...فکر کردم به خریدهایی که قبل از رفتن باید انجام بدم...فکر کردم به همه خبرهایی که این روزها خوندم...فکر کردم به دلم که تنگه...فکر کردم به جاهای خالی...فکر کردم...ساعت یازده و نیم٬ لب تاپ رو زدم زیر بغلم و اومدم نشستم توی اشپزخونه... دلشوره دارم...دلشوره دارم...دلشوره دارم...دلشوره دارم

بر جام می

از شرنگ دوری

بر غم مهجوری

...

از سی سالگی...

2011-11-21T14:29:00.001-08:00

سی ساله شدم. انگار که یک بار بزرگی رو از روی دوش خودم برداشته باشم. چندین سال بود که دلواپس ِ سی ساله شدنم بودم. از اینکه به سی سالگی برسم و جایی باشم که راضی نباشم٬‌ازارم میداد. این سال‌های اخر خیلی بالا و پایین داشت. اصن پایین‌هاش خیلی بیشتر از بالاها بود. مابین این همه پایین و پایین رفتن٬ دلشوره رسیدن به سی سالگی دست از سرم برنمیداشت. کابوس میدیدم. دوست داشتم سی سالگیم رو جایی از زندگی باشم که بدونم تکلیفم با زندگی چیه...نمیخواستم مثل این سالهایی که گذشت بین زمین و هوا باشم....سی سالگی برام نقطه خاص بود که میبایست سر دوراهی نباشه...نبود. ـ

پنج‌شنبه سی ساله شدم. راضی بودم. از خودم٬ از جایی که هستم٬ از ادم‌هایی که توی زندگیم میان و میرن

دلم نمیخواست برای سی سالگی‌م جایی باشم که همیشه بودم...تولد‌مبارک‌های همیشگی رو برای تولدم نمیخواستم. میخواستم خودم برای خودم کاری کرده باشم. نیویورک شهر رویاهام بود. دوست داشتم که ببینمش. بیست دقیقه‌ای تصمیم گرفتم که میخوام برای روز تولدم برم نیویورک و بلیط خریدم. کلاس داشتم. پروژه داشتم...ددلاین داشتم. کیف و کتاب و لپ تاپ رو برداشتم و رفتم نیویورک. ظهر روز تولدم نشسته بودم توی یک کافه٬ جنوب سنترال پارک و روی مقاله‌ام کار میکردم. خوب بودم. فکر میکردم دارم کاری رو میکنم که دوست دارم. ازش لذت میبرم...عصر شهر رو گشتم. وقتم کم بود. یه تور گرفتم و سوار اتوبوس شدم و شهر رو گشتم. بارون میومد. همه لباس‌هام خیس شده بودن٬ ولی میخواستم که اون بالای اتوبوس باشم و شهر رو ببینم. جلوی راکفلر پلازا پیاده شدم. از سرما میلرزیدم. اما خوشحال بودم. یه "واین بار" پیدا کردم و شراب کیانتی سفارش دادم شاید که گرم بشم. همون‌جا بود که برای ح نامه نوشتم. تمام عصر رو که توی شهر میچرخیدم داشتم فکر میکردم. به راهی که اومدم... و این حس خوشحالی و رضایتی که توی وجودم بود. همه‌ش بخاطر حضور ح بود. شاید اگر ح نبود من خیلی وقت قبل کم می اووردم. ولی ح همیشه بود. توی سخت ترین شرایط زندگیم...توی همه بالا و پایین شدن‌ها...با همه اشک‌هام...همیشه بود و حمایتم کرد. من همهء خوشحالی سی سالگی رو مدیون ح بودم و هستم. براش نوشتم. ـ

بعد راه رفتم. توی شب نیویورک راه رفتم. دلم میخواست شب تولدم برم بالای امپایر استیت. این ارزوم رو هم براورده کردم. و وقتی باد توی صورتم میخورد...وقتی چشمم به چراغ‌های شهر میفتاد به ع فکر میکردم. به اینکه کاش بود...که کاش میشد برای اون هم بنویسم که تا وقتی بود٬ چقدر خوب بود...چقدر کمکم کرد...چقدر حمایتم کرد...که کاش میشد برای ع هم بنویسم دلم میخواد یه روزی با اون هم بشینم توی همون بار و بهش٬ چشم توی چشم بگم حضورش مهمه. ولی نبود نیست و نمیشه که باشه...ـ

فردای روز تولدم رفتم شبح اپرا رو دیدم. ل بهم گفته بود که با ع٬ توی لندن شبح اپرا رو دیدن. گفت که چقدر دوستش داشت. و من تمام مدت نمایش فکر میکردم ...به ع فکر میکردم. شبح اپرا رو خیلی دوست داشتم.ـ

روز سوم رفتم سنترال پارک...پاییز نیویورک هم یکی از ارزوهام بود. خش‌خش برگ های رنگی رو دوست داشتم. اخرین روزی که سی سالگی‌م رو جشن گرفتم برای خودم. گاهی اشک و بغض داشتم ولی همیشه لبخند هم بود. رضایت هم بود...ـ

بالاخره سی ساله شدم و اونطوری که دلم میخواست تولدم رو جشن گرفتم. برای خودم...تنها...توی شهری که دوست داشتم ببینم...شهری که فکر میکردم دلم میخواد توش زندگی کنم...حالا مطمین نیستم...با همه زیبایی‌های نیویورک...فکر میکنم خیلی شلوغ بود...زیاد بود...از نور و صدا و ادم...همه چیز زیاد بود...حالا حتی خوشحال‌ترم که شیکاگو هستم...برای یه شروع دوباره شیکاگو بهتر بود و هست...ولی خوشحالم سی سالگیم توی شهری بود که اسمش شهر رویاها بود سال‌ها...ـ

حالا از سی سالگی من یه خاطره خوب مونده با چهارصد و خورده‌ای عکس که قدم به قدم با ایفون‌ گرفتم...خوشحالم و راضی...و زندگی با جاهای خالیش٬ با بالا و پایین‌هاش ادامه داره...ـ

از یک روز نه چندان خوب

2011-10-31T21:39:00.000-07:00

روز خوبی نداشتم. صبح با سردرد شدید از ابجوی شب قبل بیدار شدم. کشون کشون خودم رو رسوندم به بانک تا ببینم چرا هنوز حسابم رو ازاد نکردن. کسی جوابی نداره. مثل همه این چند روزی که دپارتمان کوفت و درد٬ حسابم رو بلوکه کرده٬ هیچ کس هیچ جواب منطقی نداره.از تلفن بازی‌ها خسته‌م و از همه بیشتر از اینکه چرا وقتی حسابم رو مسدود کردن٬ کسی حتی به خودش یه زحمت کوچک نداد تا بهم اطلاع بده...از این بانک جواب نمیگیرم و میرم اون بانک تا کار‌هایی که اون یکی بانک انجام نداده رو سر و سامون بدم. طبق معمول همیشه٬ طبق ِ‌روال عادی همه فروشنده‌های

امریکا٬ پسره یه لبخند گنده تحویلم میده و میگه صبحتون تا الان چطور بود؟...ـ

حوصله ندارم. حوصله لبخند‌های پت و پهن و جواب‌های الکی از سرخوشی‌شون رو ندارم..یه قلپ از قهوه‌م میخورم و بهش میگم که خوب نبوده روزم تا الان...بعد دستم رو میبرم به عینکم که مطمین بشم هنوز سرجاش هست و چشم‌های پف کرده‌م خیلی جولان نمیده

میگه متاسفم. یه لبخند ِ‌پهن‌تر از لبخندش ولی بی‌حس و حالتر تحویلش میدم. کارام رو انجام میده. این بانک خوبه. یعنی حداقل تا به حال خوب بوده. اذیت نکرده. اخرش ازش یه چندتا سوال میپرسم در مورد اون یکی بانک...میگم میدونم که شاید جوابش رو ندونی..همینجوری دارم میپرسم. یه سری اطلاعات داره...بعد میگه برات ته و توی قضیه رو درمیارم. توی اون بانکه اشنا دارم. قهوه‌م رو میخورم. یه لبخند ِ‌بی‌جون دیگه تحویلش میدم.

الان دوازده ساعت از اون لبخند ِ‌بی جون گذشته...ساعت تقریبا ۱۱ و نیم شب هست. هنوز سرم درد میکنه. قرص‌ و قهوه و اب و ...تاثیری نداشته. توی این فاصله٬ با برادر و مامان و بابا حرف زدم. غر زدم. در مورد ِ دخترک ِ برادر وکارش حرف زدیم. تیتر خبر‌ها رو خوندم. چشم‌هام رو بستم و توی عالم خواب و بیداری فکر کردم. کلافه شدم. چشم‌هام رو باز کردم٬ یه ایمیل بد داشتم...چشم‌هام رو بستم. اتاق رو تاریک کردم...چشم‌هام رو باز کردم...یه ایمیل بد دیگه داشتم. باز چشم‌هام رو بستم...بلند شدم٬ به زور خودم رو نشوندم پای لپ‌تاپ...تیتر کارهام رو دیدم. فردا یه ددلاین دارم. دوباره سرم رو گرفتم بین دو تا دست‌ها و چشم‌هام رو بستم...چهار‌تا کِیس بود. خوندم. باید یکی رو انتخاب میکردم. نکردم. چشم‌هام رو بستم. سرم درد میکنه. به ایمیل بد فکر میکنم. بغض دارم. ولی گریه نمیکنم. فکر میکنم باید دختر قوی باشم و از همینجا و همین لحظه همه چیز رو درست کنم. مسخره! مسخره‌م!...چشم‌هام رو میبندم. سرم درد میکنه. خیلی کار دارم. خیلی...خیلی...و اشک‌ها رو دقیقا پشت چشمم نگه داشتم و فکر میکنم باید قوی باشم

امروز روز خوبی نبود. هیچ کار مفیدی جز سر و کله زدن‌های بی نتیجه صبح انجام ندادم

از خوشی‌های کوچک ِ من

2011-10-29T21:41:00.000-07:00

فینگیل ِ خر امده دماغش رو چسبونده به دوربین کامپیوتر. میگه نیلوفر! برزو یعنی چی؟...لهجه عجیبی داره موقع حرف زدن. میگم برزو؟

میگه نه! برزو؟ با همون لهجه عجیبش!...باز میگم برزو؟...دوباره میگه نه! برزو

میگم برزو اسم پسره. بعد فکر میکنم به بچه هفت ساله باید بگم که برزو از شخصیت‌های شاهنامه بوده یا نه!...میگه نه! ببین! برزو یعنی سلام

میگم اهان! منظورت

Bonjour

انگار شنیده بوده که به اقای برادر گفتم دارم فرانسه میخونم و خیلی اوضاع حافظه‌م خرابه

بعد میگه اگر گفتی اینی که میگم یعنی چی....ـ

ça va bien merci! et toi?

جواب میدم

ça va très bien merci.

برام دست میزنه! خیلی دست میزنه. میگه

très bien. bravo

دور خودش میچرخه. دست میزنه...میرقصه میگه

très bien. bravo

فینگیل حتی شنیده که به باباش گفتم دلم میخواد یکی تشویقم کنه...دلم امیدواری میخواد

هی میچرخه٬ دست میزنه و میرقصه و میگه

bravo

عنوان ندارد

2011-10-11T18:47:00.000-07:00

من تمایل زیادی به تنها بودن دارم. چون از تنها شدن میترسم. از اون لحظه ای که در جلوی روم بسته میشه و من این‌طرف میدونم اونی که داره میره٬ برای همیشه میره. برنمی‌گرده. اون لحظه ای که در پشت ِ سرم بسته میشه و میدونم منی که دارم میرم٬ قرار نیست دیگه برگردم

اون لحظه لعنتی ِ توی فرودگاه٬ که چه این‌طرف شیشه باشم٬ چه اون‌طرف٬ همیشه پاهام موقع رفتن شل میشه و دستام میلرزه و لب‌هام رو مچاله میکنم که بغضم اشک نشه...که حداقل دیرتر اشک بشه... اون لحظه واموندگی که هی به خودم میگم عادت میکنی. قبلا هم همه این‌ها رو پشت سر گذاشتی وعادت میکنی

اون‌ وقتی که ادم‌ها میرن...برای من درست مثل لحظه‌ای می‌مونه که دست‌های سرد و زرد تو توی دستم بود و صورت‌ت رو بوسیدم و سردی تن ِ مرده‌ت از لب‌هام تا ته ِ جونم نفوذ کرد و بغض از گلو تا توی پیشونی‌م پیچید و بالای ابروهام منغبض شدن. انگار که درد لا‌به‌لای چین‌های پیشونی‌ ادم لونه کرده باشه.ـ

من تمایل زیادی به تنها بودن دارم٬ چون از درد ِ اون لحظهء تنها شدن وحشت دارم

حالا هفته دیگه مامان و بابا بعد از پنج ماه بر‌میگردن ایران و من از الان بغض توی گلوم جمع شده و درد توی چین‌های پیشونی‌م جا خشک کرده. از فکر اینکه صبح‌ها ساعت هفت٬ بابا پاورچین پاورچین نره توی اشپزخونه و با خش‌خش بسته کورن‌فلکس و باز و بسته شدن در یخچال بیدارم نکنه٬ بغض میکنم...از اینکه صبح بیدار شم و نبینم که مامان شش فنجون اب رو ریخته توی قهوه‌ساز و فیلتر قهوه رو هم گذاشته تا من فقط قهوه رو بریزم و روشنش کنم٬ گلوم جمع میشه و راه نفسم میگیره

از اینکه خونه نباشن...از اینکه نباشن

من از تنها شدن میترسم و این باعث شده هنوز که هنوزه بلیطم رو برای ایران نخرم...چون میترسم...از برگشتنم٬ از اون لحظهء توی فرودگاه که بدرقه‌م کنن و تمام راه ِ برگشت رو توی هواپیما زار بزنم میترسم

من از تنهاشدن٬ از درد ِ اون لحظهء تنها شدن بیزارم و شاید برای همین٬ قبل از اینکه ترکم کنن٬ ترک میکنم. ولی یه وقتایی دیگه دست خودم نیست...مثل هفته دیگه که مامان و بابا برمیگردن ایران...مثل وقتی که برم ایران...ـ

عادی و روزمره

2011-09-28T12:38:00.000-07:00

اشک‌ها گوله گوله میان پایین از صورتم. اتفاق خاصی نیفتاده. یه اهنگ هی تکرار میشد توی گوشم. ماگ کافی دستم بود. چشم‌هام از مقاله خوندن خسته شده بودن. ذهنم نمی‌کشید کار کنم... گودر میخوندم. بابا کنارم روی مبل نشسته بود و سودوکو حل میکرد. مامان توی اشپزخونه ٬ بوی پیاز و زردچوبه راه انداخته بود. اسکرول میکردم. یکی٬ از جوونی‌ها اوباما عکس شِر کرده بود. احتمالا قرار بود "فانی" باشه...یکی دیگه زیرش نوشته بود "کی با دیدن این عکس فکری میکرد٬‌یه روزی رییس جمهور بشه"...من اما یک‌هو چشمام پر از اشک شد. دوییدم توی دستشویی...با لپ تاپ و لیوان کافی که توی دستم بود...حالا نشستم کف ِ دست‌شویی و گریه میکنم. خوبم. اتفاق خاصی هم نیفتاده...فقط وقتی عکس قدیمی اوباما رو دیدم٬ یاد ِ تو افتادم. یاد ِ دخترک که عکس سه یا چهارسالگی‌هاش رو با تو وسط یک باغچه پرگل گذاشته عکس پروفایل فیس‌بوکش...یادم افتاد چقدر جوون بودی...فکر کردم حتما دل ِ دخترک برات تنگ شده... آخه یهو عکسش رو عوض کرد...فکر کردم شاید شب‌ها که میخواد بخوابه به این فکر میکنه کاش باباش بود...به این فکر میکنم که حتما با این همه حجم زیاد درساش٬ هروقت که اشکال داره٬ یادش میفته که یه روزی باباش بود و کمکش میکرد...حالا نیست... هفته قبل زنگ زده بود از بابا اشکال فیزیک میپرسید...میگفت :"گرنپا! خیلی سخت است. شما به من کمک میکنید؟"...بابا میگفت: دخترم! من باید پیش شما باشم تا برام ترجمه کنی و بتونم اشکالاتت رو رفع کنم...من اصطلاحات انگلیسی رو نمیدونم...ـ

فکر میکنم و اشکام گوله گوله میان پایین...مامان ده بار برای ناهار صدام کرده و این لعنتی‌ها بند نمیان که از دستشویی برم بیرون...عکس اوباما توی گودر ...لهجه فارسی-امریکایی دخترک توی سرم٬ تو توی یک عکس قدیمی وسط گل‌ها....من فکر میکنم شاید اگر تو هم زنده بودی٬ یکی عکس جوونیات رو میدید و یک حرف خنده‌دار میزد!...ـ
اتفاق خاصی نیفتاده. فقط تو مُردی و من
فکر میکنم خوبه ادم صبح که از خواب بیدار میشه٬ بدونه ساعت دو بعدازظهر٬ قراره با دیدن یک عکس بی ربط یکهو گریه کنه. اونوقت کرم مرطوب کننده صبحش رو نمی‌زنه تا اشک‌هاش گوله نشن. چیز دیگه‌ای به ذهنم نمی رسه

مهاجرم...مردد و خسته

2011-09-18T12:04:00.000-07:00

من با رضایت و میل شخصی نیومدم امریکا. دوسال اخر دبیرستان خیلی دوست داشتم که برم امریکا. همه تلاشم رو هم کردم. ولی برادری که امریکا بود فکر میکرد بهتره که بعد از لیسانسم اینکار رو انجام بدم. مامان و بابا چندین سال بود که امریکا بودن...تنهایی کلافه‌ام میکرد...استقلالم رو دوست داشتم ولی. استقلالی که خیلی از دوست‌های هم‌سن و سالم اون روزها براش می‌جنگیدن٬ دو دستی گذاشته شده بود جلوم...برای خودم بودم...برای خودم زندگی میکردم...اوایل حرف مردم و همسایه ازارم میداد...یه دختر تنها٬توی اون سن...بعد کم کم یاد گرفتم به روی خودم نیارم. گوش‌هام رو بستم و گذاشتم مردم حرفشون رو بزنن. برای همین شاید زندگی دانشجویی توی مشهد برام راحت بود...هیچ چیزی تازگی نداشت...جدا شدن از خانواده...حرف ِ مردم و دختر دانشجوی تنها... راحت گذشتم از حرف‌هایی که دهن به دهن میگشت تا به گوشم برسه...دلم برای خونه و زادگاه تنگ نمیشد...ـ

بعد از لیسانس میخواستم که ایران بمونم. نمیدونم چقدر ربط داشت به اینکه ایران رو دوست دارم و چقدرش مال این بود که لجبازی کرده بودم با پدر و مادری که تنهام گذاشته بودن و نمیخواستم برم جایی که اونا بودن و وقتی که میخواستم برم٬ نذاشتن... اوهوم!‌من حجم زیادی از تصمیم‌گیری های زندگیم با لجبازی بوده. از روی لجبازی با خودم٬‌یا دیگران...تصمیم های مهم زندگیم...تصمیم‌هایی که مسیر زندگیم رو تغییر داد. عاقلانه نبود. ولی خب این به معنی نیست که از تصمیم‌هایی که گرفتم ناراضی‌ام.ـ

بعد دو تا ادم وارد زندگیم شدن٬ که ناخواسته٬ یکی با حرفی که زد و اون یکی با زخمی که زد٬ باعث شدن من امروز و این لحظه اینجا باشم

چرا امروز دارم مینویسم؟

همه‌ش بر میگرده به حسی که روز اولی که وارد امریکا شدم با من بود و امروز که خوب خودم رو زیر و رو کردم٬ هیچ اثری ازش ندیدم.ـ

با این قصد اومدم امریکا٬ که شش ماه بمونم٬ گرین‌کارتم رو بگیرم و برگردم. درگیر کار شدم٬ درگیر زندگی شدم...درگیر واقعیت شدم...موندنم رو طولانی کرد...ولی همه اون لحظات تعصب خاصی داشتم که صدام رو محکم و بی‌خش میکرد و میگفت: من بر‌میگردم ایران. میخوام که برگردم. باید که برگردم

بعد از انتخابات٫ لج کردم. با خودم٬ با ایران. پاسپورتم یک‌سال هست که باطل شده٬ ولی تا امروز تمدیدش نکردم. فکر میکردم به دردم نمیخوره. وقتی نمیشه باهاش رای داد...طبیعی ترین و اولیه ترین حقم به عنوان یک ایرانی

فکر کردم می‌مونم و هرکاری که میشه برای تغییر ایران کرد--توی رشته ای که دوست دارم کار کنم-- از همینجا بکنم...دیگه صدام خیلی محکم نبود برای برگشتن...میگفتم بر میگردم ولی نمیدونستم کی و چطور؟

تا امروز...مجبورم پاسپورتم رو تمدید کنم چون میخوام برای تعطیلات بین دو ترم٬‌ایران باشم. که مریم رو ببینم. که برادر‌ها رو ببینم. فکر کردم زمان داره از بین دستام سُر میخوره و من دارم لحظه‌های خوبی رو که میتونم با اونایی که دوستشون دارم باشم رو٬ از دست میدم. --این یکی از دلایلی بود که دلم میخواست ایران بمونم- من ایران رو به خاطر ادم‌هایی که دوست داشتم٬‌ دوست داشتم...غیر از این٬ دلم میخواست جایی برم بشینم و بنویسم٬ که یک روزی روبروم کسی بوده باشه که خاطره ازش دارم...دوست داشتم توی خیابونی قدم بزنم که ادم‌هایی که از کنارم رد میشن به زبون خودم حرف بزنن...که از هر ۱۰ نفری که بهم توی خیابون تنه میزنن٬‌۹ نفرشون عذرخواهی نکنن...دوست داشتم اگر قرار حرص کاغذبازی و پارتی بازی رو بخورم٬ توی کشور خودم باشه..اگر کاری میکنم توی ایران باشه

امروز وقتی فرم‌هایی رو که برای تمدید پاسپورت لازم دارم پر میکردم...یهو دیدم فقط دلم برای برادر و دوست‌هام تنگ شده...دلم اون‌ها رو میخواد...برام مهم نیست توی ایران ببینمشون یا یک کشور دیگه...فقط اون‌ها رو میخوام ببینم

برام مهم نیست برم طبقه دوم کافه تیاتر٬ کنار اون پنجره بشینم و بنویسم و فکر کنم یه روزی یه ادمی روبروم نشسته بود که قسمت مهمی از زندگیم رو شکل داد. ...برام مهم نیست میدون ولیعصر رو تا تجریش پیاده برم و خاطراتم رو مرور کنم... برام مهم نیست برم توی کوچه‌ای که توش دوچرخه سواری میکردم...با دخترای همسایه خاله بازی میکردیم و از این خونه به اون خونه می‌رفتیم....دلم نمیخواد پشت پنجره‌ای بایستم که یه زمانی٬‌ هرشب برای یکسال واندی٬ یک

شاخه گل سرخ روی تراسش افتاده بودـ

حتی دیگه دلم کتاب‌خونه‌م رو نمیخواد...خیلی وقته که شروع کردم یکی یکی کتاب‌هایی رو که داشتم بخرم و اینجا یه دونه جدیدش رو بسازم... واقعیت رو قبول کردم. اون کتابخونه حکایتش برای من تموم شده...میراث خونه‌مون به کوچکترین نوه

پدرم احتمالا.. تا روزی که اون هم یه مهاجر بشه مثل عمه‌ش...و بعدش اون کتابا...کی میدونه چی میشه!.ـ

من امروز یک مهاجرم٬ که دیگه هوای ایران به سرم نیست. و این یعنی هوای کوچه٬ پس کوچه و بو و رنگ نمیکنم. دیگه صدام رو نمیندازم توی گلوم و با تعصب نمیگم من بر‌میگردم ایران. برعکس٬‌من یک ایرانی مهاجرم که با شک و صدای لرزون میگه من نمیدونم کی برای همیشه بر میگردم ایران. شاید هیچ‌وقت. من فقط برای ادم‌های عزیزی که اونجا دارم دلتنگم و واقعا برام مهم نیست که اون‌ها رو توی ایران ببینم یا یک کشور ثالث.ـ

و هیچ حسی هم نسبت به این حس جدیدم ندارم. و شاید این اخرین باری باشه که پاسپورت ایرانی‌م رو تمدید میکنم. حداقل تا روزی که مطمین نشدم که حق رای دارم. من یک ایرانی ِ‌مهاجر ِ مردد ِ خسته‌م. همین

از خلال روزانه‌ها

2011-09-17T21:06:00.000-07:00

انقدر خوندنی و نوشتنی ریخته روی سرم که نمیدونم از کجا جمعش کنم. هر هفته٬ ته موندهء ناتموم‌های هفته قبل انبار میشه روی بقیه...سرم درد میکنه و خسته‌م. فقط اونقدر خوش‌شانسم که خوندی‌هام رو دوست دارم و از رشته‌م لذت میبرم...با اینکه رسما سرم رو بین دوتا دست نگه‌میدارم و میخونم و مینویسم٬هنوز ادامه میدم...ـ

درگیری‌های پراکنده ذهنی هم دارم...دلشوره رفتن مامان و بابا. دقیقا یک ماه دیگه میرن و از الان وحشت تنهایی برم داشته. میدونم سرم به درس و مشقم گرمه٬ ولی میترسم به رفتنشون وا بدم و زیر این همه کار کم بیارم

یک رابطه‌هایی توی زندگیم هست که بیخودن...بی‌جهتن...بیشتر از اینکه ارامش برام داشته باشن٬‌سردرد و کلافگی دارن...باید تمومش‌ون کنم. نمیکنم...ولی باید تموم کنم. به همین گیجی که نوشتم! دارم توی یه حلقه از روابط ِ خسته کننده گیج میزنم.ـ

استاد درس

Public Health Ethic

گفته بود بریم و این فیلم رو ببینیم و در موردش گزارش بنویسیم. خوشحالم که امروز وسط این همه خوندن و نوشتن مجبور شدم یه فیلم ببینم. هرچند بس‌که دقت میکردم چیزی رو از دست ندم٬ سرم درد گرفته. اما بازم خوب بود.ـ
.
بعضی شبا٬ قبل از اینکه بخوابم هی دنبال یک فیلم میگردم که ببینم ٬ بلکه ذهنم ازاد بشه...ولی معمولا قبل از پیدا کردن فیلم٬ همون موقع که لابلای اسم فیلم‌ها بالا و پایین میکنم خوابم میبره...یا نهایتش چند دقیقه بعد از شروع فیلم...ـ

به تو هم زیاد فکر کردم توی دو٬ سه روز گذشته...توی خوابم بودی. لابلای مقاله‌هایی که خوندم. حتی یک بار سر یه موضوعی خواستم بهت ایمیل بزنم. این روزها خیلی زنده‌ای. یادم میره که مُردی. و این من رو میترسونه

یه مدتی ارزو‌هام رو گذاشته بودم پسِ ذهنم و بهشون فکر نمیکردم. فقط کارهای روزانه رو انجام میدادم و میگذشتم. از غروب دوباره ارزو‌هام امدن بالا٬ روی ذهنم شناور شدن و از نرسیدن بهشون وحشت‌زده‌م

حسادت. مفید و مختصر

2011-08-31T18:26:00.000-07:00

یکی از همکلاسی‌هام بعد از یک ماموریته یک‌سالهء بولیوی٬‌برگشته...وقتی فهمیده پروژه ای که انجام داده٬ یکی از ارزو‌هام هست٬ برام یه سری از عکساش رو فرستاده. دارم از حسادت دق میکنم.ـ

فولدرها و پرچم‌ها و رنگ‌ها

2011-08-30T11:25:00.000-07:00

روزهای اول که مامان امده بود از اینکه جای ماگ‌های بته‌جقه‌م با ماگ‌های سیاه و سفیدم قاطی بشه کلافه میشدم. از اینکه در کابینت رو باز کنم و بشقاب‌های دسر جاشون با غذاخوری‌ها عوض شده باشه عصبی میشدم...روزی دو بار کوسن‌های روی مبل سر از نیمکت در می‌اوورد و کوسن‌های نیمکت روی مبل بود...کلافه میشدم و غر میزدم. تا یکی دو هفته مامان یادش می‌موند که چی مال کجاست و چی نیست. باز یادش میرفت. یهو نمیدونم چی شد که دیگه غر نزدم. چشمام رو میبندم و در کابینت رو باز میکنم و یه ماگ بر میدارم. غیر از یه کوسن کوچولوی روی نیمکت٬ بقیه کوسن‌ها روی مبل هستن!همیشه یه مقدار ظرف توی سینک هست که باید بره توی ماشین ظرفشویی. ـ

مامان یه رومیزی انداخته روی میز جلوی مبل. دیگه سفیدی‌ش رو نمیبینم...ـ

من ادم وسواسی نبودم. یه روزی دست از شلختگی برداشتم و فکر کردم دلم میخواد مرتب باشم. --این شامل کمد لباس‌هام نمیشه. کمد لباسها از مرتب تبدیل میشه به کوهی از لباس و بالعکس-- فکر کنم سال دوم دانشگاه بودم...یا سوم! بیشتر تاثیر مریم بود و خاله پوری...مرتب شدم ولی وسواسی نبودم.ـ

الان دو سال شده که اینقدر حساس شدم.وسواسی شدم. از اینکه مثل خاله و مادربزرگم باید زود ظرف‌ها رو بذارم توی ماشین...لیوان‌ها سرجای خودش باشه و ...و...و خودم از دست خودم کلافه میشم.

بعد از رفتن علی٬‌زورم به تنها چیزی که توی زندگیم میرسید تا کنترلش کنم٬ وسایل بی جون ِ‌خونه‌م بود. میتونستم تغییرشون بدم. اونجایی باشن که من میخوام. یا اصلا نباشن...مثل لباس‌ها و کفشهایی که دوست دارم بریزم دور...ـ

حالا از وقتی که مامان اومده و کنترل وسایل خونه‌م افتاده دستش٬ به طرز ازار‌دهنده ای٬‌کنترل میل‌باکسم رو گرفتم دستم...هزار تا فولدر دارم...با هزار تا عنوان...هزارتا رنگ برای فرستنده و هزار جور پرچم و ستاره!ـ

امروز قاطی فولدرها و رنگ‌ها٬ بغض کردم. هنوز بغض دارم. یه چیزی توی این زندگی٬‌درست نیست...یه چیزی که من زورم بهش نمیرسه تا تغییرش بدم.ـ

کلاس‌ها شروع شده و من بیشتر از حد توانم و درگیری‌های ذهنی‌م واحد برداشتم. رنگ و فولدر‌ها دارن زیاد میشن. باید یه جایی محکم وایستم جلوی خودم و پام رو محکم بکوبم به زمین که یعنی دیگه بسه!‌بسه نیلوفر!‌بسه!ـ

قهوه و لوتوس

2011-08-08T21:57:00.000-07:00

حلق و بینی‌م پر شده از بوی وایتکس!ساعت از یازده گذشته بود. مامان و بابا نشسته بودن پای تلویزیون...من از صبح انگار که مو‌-م رو اتیش زده باشن٬ به در و دیوار کوبیده می‌شدم...می‌شستم. دراز می‌کشیدم.کتاب میخوندم. کتاب نمی‌خوندم.خبر. چت . فیس بوک...به در و دیوار کوبیده می‌شدم ولی...بوی وایتکس داره از چشمام می‌زنه بیرون...می‌سوزه. دستمال رو برداشتم و هی وایتکس رو اسپری کردم به در و دیوار وکابینت و یخچال و گاز و کف اشپزخونه! هی سابیدم. مامان چشمش به تلویزیون بود. گفت: مگه نگفتی سرم درد میکنه! خب چرا وایتکس گرفتی دستت؟ پنجره اشپزخونه بازه؟... پنجره اشپزخونه باز بود. بالای صندلی بار ایستاده بودم و بالای یخچال رو می سابیدم. سرم درد میکنه هنوز

صبح گفتن رفتی فلان کشور. پیش فلان دختر. چندماه بودی. میخوای برای ادامه تحصیل بری. سعی کرده بودم بخندم. خنده‌م نمی‌ومد. ولی خندیدم. برام مهم نبود چیکار میکنی٬ با کی هستی٬ چرا رفتی یا هستی!...ولی اگر نمیخندیدم فکر میکردن برام مهمی. خندیدم. به زور خندیدم. برام مهم نبودی. نیستی. گفت: نمیدونستم بهت بگم یا نه...اخه ....گفتم: اخه نداره! معلومه که باید میگفتی! کلی خندیدیم! اون رفته کشور فلان! هار هار هار...اون ادامه تحصیل هار هار هار...این دختره رو بگو قبل همه ما اومده٬ هنوز نرفته...هار هار هار... ـ

هی وایتکس پاشیدم به در و دیوار و هی سابیدم. هی توی سرم چرخید تو باز رفتی! چند سال گذشته؟ نه رفتنت مهمه٬ نه زنده بودنت٬ نه با دیگری بودنت...که همیشه می رفتی و همیشه از همه زنده تر بودی و همیشه با دیگری بودی. هی سابیدم و هی اون بوی لعنتی رو به جای اکسیژن کشیدم بالا که اگه چشمام قرمز شد..که اگه دو قطره اشک ریختم به مامان و بابا توضیح بدم که لامصب عجب وایتکس تند تیزیه!...ادم وقتی مهمون داره نمی‌تونه راحت بشینه کف خونه و اشک بریزه. باید دلیل مهمی داشته باشی. حتی اگر دلیل داشته باشی ٬ دلیل برای گریه کردن نمیشه! وقتی هی نگران مریم بودم و اشک میریختم٬ اونا غصه میخوردن. نمیشه جلوی مامان و بابا راحت و بی‌دغدغه اشک ریخت.ـ

بدنم میلرزید. از درون می لرزیدم. نه اینکه تو رفتی بودی. میلرزیدم از فکر اینکه اون شب لعنتی...اون شب یلدای وامونده...قبل از مسافرت ترکیه وسط های های گریهء من٬ تو اون برگه ها رو پاره میکردی. من می‌موندم. تو باز میرفتی. با دیگری...من می موندم جایی که شاید -نمیدونم- بهتر از اینجا نبود. شاید درد عشقت هنوز بود. شاید هنوز چشم به در بودم. شاید لوتوس می‌موندم تا دم دم‌ای سی سالگی! ....ببین! از نوشتنشم می‌لرزم. از فکر اینکه می‌موندم و این جرات رو پیدا نمی‌کردم که مثل این‌روزا به خودم بگم: ازت راضیم دختر! از این بودنت راضیم..از این وابسته نبودنت راضیم..ـ

آخ

2011-07-25T22:03:00.000-07:00

آخ...از دیروز چندبار آخ گفته باشم خوب است؟ چند بار پشت دست‌هایم را کشیده باشم به صورتم و اشک‌هایم را پاک کرده باشم خوب است؟ چند بار به این زندگی فحش داده باشم خوب است؟ چند بار با بغض توی گلویم ارزو کرده باشم که چشم‌هایم را ببندم و باز کنم و خودم را در تهران ببینم خوب است؟...یادم نیست چندبار...یعنی نشمردم اصلا که یادم باشد چند بار...ـ

فکر کن که هر ثانیه....هر لحظه...شرمنده‌ام! از نبودنم کنار مریم شرمنده‌م...از سر شرمندگی هی آخ گفته‌ام و هی بغض کرده ام وهی اشک ریخته‌ام...ـ

مریم فقط دوستم نیست..همدم لحظه‌های خوب و بد زندگیم‌ه!...اگر بگم حاضرم بمیرم ولی مریم رو خوشحال و خندون ببینم اغراق نکردم...واقعا اغراق نکردم...حاضرم...مریم از همون شبی که ده سال قبل٬یک ظرف قرمه سبزی گرفت دستش و برای اولین پاش رو گذاشت توی خونه‌م...توی زندگی‌م... یک ادمی بیشتر از دوست بود...از همون شب اول مریم با همه ادمهای زندگیم فرق میکرد...مریم با همهء ادم‌های دور و اطرافم فرق میکنه! ....بعد٬ من ِ خر احمق٬ الان به جای اینکه تهران کنارش باشم...نشستم اینجا و دارم زار میزنم و حسرت میخورم و فحش میدم به این همه فاصله...من الان به جای این همه اشک٬‌باید کنار مریم باشم و با صدای بلند بخندم و بهش بگم خره!‌همه چیز خوب پیش میره٬ من میدونم...من میدونم...ـ

مریم! من از اینکه اونجا کنارت نیستم شرمنده‌م و شرمندگی‌م توی این یک کلمه جا نمی‌شه!‌خیلی...خیلی...زیاد خجالت می‌کشم از نبودنم...خجالت می‌کشم و نمیدونم این پنج ٬‌شش ماه اینده رو تا ببینمت چه‌جوری باید با خودم و تو و این همه شرمندگی سر کنم!ـ

یکی به من بگه چرا نباید این روزا پیش کسی باشم که توی زندگیم٬ هنوز براش همتا پیدا نکردم...چرا؟

منطق گزاره ها

2011-07-15T14:10:00.000-07:00

هی همه این سال‌ها نشستم دو-دو-تا چهارتا کردم که از یک سوراخ دو بار گزیده نشم. منطق اینطور حکم می‌کرد.ـ

این فصل زندگی که بسته می‌شد و اون فصل که قرار بود باز بشه٬ من بودم و یک لیست بلند بالا از درس ها و عبرت‌هایی که از فصل قبل گرفته بودم و هی مرور که مبادا دوبار تکرارشون کنم...که کدوم راه درست بود و کدوم راه غلط...گاهی حتی شب و روز خودم رو سرزنش کردم برای کاری که انجام داده بودم یا نداده بودم... من ادم احساساتی هستم ولی همیشه منطق و الگو بودن بابا از یک طرف و مدرک ریاضی‌م از طرف دیگه سایهء سنگینش روی احساساتم بوده...ـ

اشتباه توی زندگی من گناه نابخشودنی بود و هست...حتی اگر گفتم این یک تجربه است! باز هم ته دلم٬ کنج یک شب خلوت با خودم٬ انگشت اشاره‌م رو گرفتم جلوی صورتم و تکون دادم که: هی! گزاره های منطقی رو وقتی درست بذاری کنار هم٬ ته ِ ته‌ش باید به درست یا غلط بودن نتیجه رسیده باشی! همین‌جوری رات‌و نکش برو که هرچه بادا باد...اصن کی گفته که هرچه باداباد...ـ ...! گاهی به خودم میگفتم برو! هرچه باداباد

حالا خسته شدم از سرزنش کردن خودم...نه جلوی این و اون! که بارها توی جمع به خودم و بقیه گفتم: بی خیال!‌شد که شد...نشد که نشد...! اما همیشه یه لحظه هایی از زندگیم بوده که یهو اون لحظهء خطا! اون لحظهء حرف بی‌ربط...اون لحظهء اشتباه و هرچه باداباد اومده جلوی چشمم و خون دوییده توی گونه‌ها و سرم و از دست خودم عصبانی شدم که چرا کردی...که چرا گفتی....ـ از این لحظه‌ها بیزارم...این یعنی اینکه من هنوز یه جایی از وجودم هست که با این منی که داره بهم سرمشق میده٬ مخالفه! برای همینه که یهو از یاداوری چیزی که ۱۰ سال قبل انجام دادم...۵ سال قبل یا دو روز قبل٬ خون سرازیر میشه توی صورتم که هی! دختره! ....ـ

هرفصلی رو که خواستم شروع کنم٬ با خودم نشستم و فکر کردم قراره چی از این فصل و از این کار یاد بگیرم!...! نه تنها فصل بسته شده زندگی رو مرور میکنم و نتیجه می‌گیرم...فصل باز نشده رو هم مرور میکنم و سعی میکنم پیش‌بینی کنم که قراره چی یاد بگیرم از این فصل! اصن باید این فصل رو شروع کنم یا نه....که یه موقع چند سال دیگه پشیمون بشم از قصه‌ای که برای خودم نوشتم--می دونم! میدونم! هیچ چیزی قابل پیش‌بینی نیست...این زندگی بالا و پایین زیاد داره...اما خب!‌با همه این حرفا منم و یک زندگی و یک مشت گزارهء منطقی درست و نادرست

باید یاد بگیرم که یک فصل از این زندگی رو بنویسم بدون اینکه انتظار داشته باشم چیزی ازش یاد بگیرم...! می دونی چی میخوام بگم! اون انگشت اشاره رو ازجلوی صورتم بردارم! دلم میخواد بفهمم که بگذرونم...که یاد نگیرم...یاد بگیرم که یاد نگیرم! که اگر ته ِ تهش هیچی نبود....خالی بود...خودم رو تنبیه نکنم برای این خالی بودن....خودم را به دار نکشم....دست از سر خودم بردارم...توی تنهایی‌هام٬ خودم رو تنها گیر نیارم و هرچی از دهنم میاد ٬ بار ِ‌خودم کنم.ـ

-

2011-06-30T16:21:00.000-07:00

پدری از پشت سکوت‌هایش

2011-06-26T12:36:00.000-07:00

بابا شاعر خوبی نیست. اما مثل خیلی از ماها نوشتن رو دوست داره. خوندن نوشته های یک مرد هشتاد و دو ساله٬ بهترین اتفاق این روزهام هست٬ اون هم برای منی که حتی نمیدونستم بابا مینویسه و یک چنین دفتری اصلا وجود داره!ـ

خوندن چیزهایی که بعد از فوت برادرم نوشته٬ سکوت بابا و غم توی چشم‌هاش رو بعد از دوسال توجیه میکنه. غم انگیزه وقتی فکر کنی ثانیه به ثانیه٬ ارزو کرده و می‌کنه که زودتر بره پیش پسرش! دست خودم نیست ٬ هر کلمه از نوشته‌هاش یک گوله اشک میشه از چشمام!ـ

همونقدرهم خوندن نوشته‌هاش در مورد عشقی که رفته و خیلی دیر برگشته...!...انگار که دارم یک بابای جدید رو از پشت این همه سال سکوت میشناسم.ـ

...

2011-06-25T11:45:00.000-07:00

بابا بعد از یک ماه٬ امروز یک سوقات عجیب به من داد! دفتر شعرش!.. غمگینم...غمگینم....ـ

از خلال تجربه های اولین و اخرین

2011-06-22T22:50:00.000-07:00

یه تجربه‌هایی٬ یه کارهایی٬ یک بار برای همیشه است... در حالت عادی اتفاق نمیفته.باید توی شرایط خاصی بوده باشی... تجربه‌‌های خوبی هستن٬ ولی وقتی خودت رو خوب بشناسی٬ میدونی که توی روزمرگی‌هات یا حتی توی ده سال و بیست سال یکبارت جا ندارن...يک بار برای همیشه هستن...برای همین لحظه به لحظه‌ش با حسی که داشتی یادت می‌مونه!...خوب یادت می‌مونه ـ

------
پ.ن
حکم اخرین بار بودنش رو سخت می‌شه الان صادر کرد٬ ولی مطمینم که توی حال و روز عادی‌م دیگه هیچ وقت اتفاق نمیفته...مگر اینکه زمین و زمان باز به هم بپیچه...ـ
پ.پ.ن

راضیم از خودم

عنوان ندارد

2011-06-20T23:31:00.000-07:00

ساعت از یک و نیم صبح گذشته و من بیدارم. باید خواب باشم. از فردا دو روز سمینار هست که به تنهایی همه جون و انرژی‌م رو ازم گرفته...یا باید خواب باشم٬ یا بیدار و کارهای فردا رو سرو سامان بدم...اما هیچ کدوم...بیدارم و دارم حرص میخورم...عصبانیتم رو هم روش...هم از دست خودم عصبانیم٬ هم از دست صمیمی ترین دوستام...ـ

از سر شب دارم فکر میکنم شاید بعضی ادم‌ها نباید خیلی زود صمیمی‌ترین دوست ادم بشن...نباید زود به اسم صمیمی‌ترین صداشون کرد...ادم یه کارایی رو٬‌یه حرف‌ها و عکس‌العمل‌هایی رو از صمیمی‌ترین دوستاش انتظار نداره...همه بالا و پایین‌های این چندماه٬ یهو بعد از سفرم خراب شد روی سرم و همه‌ء انرژی‌م رو گرفت

کاش صمیمی نبودیم! کاش فکر نمی‌کردم که صمیمی هستیم

واژه گمشده

2011-06-12T23:47:00.000-07:00

سکوتم از رضایت نیست! دلم اهل شکایت نیست...ـ

این جمله پرتم میکنه به روزای مشهد...به روزای دانشجویی...به میم و خیلی از بچه های دیگه...به روزای بد و خوب...به همه قصه هایی که پشت سر گذاشتیم...و به قصه هایی که با خودمون تا امروز کشوندیم و ادامه دادیم....ـ

هرکدوممون یه گوشه دنیا٬ هر کدوم یه جور زندگی٬ ولی هیچ کدوم راضی نیستیم...ـ

هر کدوم از ماها٬ یه طوری گیجیم...یه جوری راه رو گم کردیم یا وسط راه موندیم...نمی دونم ارزوهامون خیلی بزرگ بود یا ماها خیلی کوچیک؟!...همه‌مون خسته ایم...خسته ایم بس‌که پی گمشده‌هامون دویدیم...بس‌که نرسیدیم..حالا یکی دنبال کار میگرده٬ اون یکی دنبال همراه...یکی پی ادامه تحصیل٬ یکی دنبال ازادی...هرچی...خسته ایم از نرسیدن

واژه گمشده‌مون "رضایت" هست...ماها هیچ کدوم راضی نیستیم... نمیدونم ارزوهامون بزرگ بوده یا خودمون خیلی کوچیک؟ پرتوقع بودیم یا زندگی رو اشتباه گرفتیم؟....ـ

من این روزها خسته ام...هی با میم حرف میزنم...اون هم خسته است...هردومون ناراضی هستیم...گیجیم...گنگیم...نمیدونیم کجاییم و چی کار داریم میکنیم...ظاهرا همه چیز خوبه...ولی ته ته دلمون راضی نیست

وقتی راضی نباشی از خودت و زندگیت٬ ارامش هم نداری...عین مرغ سرکنده می مونه ادم...بی قراره..اروم نداره...مضطربه! گمشده داره...ـ

من این روزا مرغ سرکنده‌م...گمشده‌م رو پیدا نمیکنم...گمشده‌م رو نمیشناسم که پیدا کنم...ارزوهام توی بی قراری هام

گم شدن...یا من توی بی قراری هام شاید...ـ

خطر

2011-06-09T19:36:00.000-07:00

اینکه ساعت ها خیره بشی به یک صفحه٬ نه چیزی ببینی٬ نه چیزی بخونی...اینکه ساعت ها فکر کنی٬ ولی در نهایت به چیزی فکر نکرده باشی..اینکه هرشب تصمیم بگیری٬ ولی صبح تا شب کاری نکرده باشی...اینکه همه چیز در حد نوک دماغت شده باشه...اینکه بشنوی٬ ولی نشنیده باشی...اینکه پات روی این زمین باشه٬ اما خودت روی زمین نباشی...اینکه زنده باشی ولی متعلق به زندگی‌ت نباشی......اینکه هی بگی٬ بنویسی ولی ندونی چه طوری سر و ته جمله‌ت رو جمع کنی.....ـ

نمیدونم....همه اینا رو ریختن توی دلم و دارن میشورن...ـ

اخ

2011-06-03T00:14:00.000-07:00

پنجاه ثانیه اخر این ویدیو٬‌از دیروز که دیدمش٬ کلافه و دلتنگم کرده. صدات٬‌حرکت دستات موقع حرف زدن٬ چرخوندن چشمات...صدات...صدات...صدات...صدات اشناست...دیوونه‌م میکنه...یه روزی میشد مخاطب این صدا و حرکت دستها و نگاه بود... یه روزی٬‌مــــیشـــد! دیگه نمیشه!.... کاش بودی ....کاش نرفته بودی...ـ

مثلث

2011-05-31T22:51:00.000-07:00

صحنه: چهاردیواری خانه

درک اینکه زمان میتونه پدر و مادر و برادر رو پیر کنه٬‌سخته! برای من سخته! همیشه وقتی بعد از یک مدت ندیدن٬ می بینمشون وحشت میکنم...ـ

وحشت کرده بودم...اما حالا خوبم...بودنشون٬ هم صحبتی‌شون بهترین اتفاق این روزهاست

صحنه: چهاردیواری ذهن

حوصله یه چیزایی رو٬ یه ادمایی رو٬ یه عقایدی رو٬ یه کارایی رو٬ یه حرفایی رو ندارم. وقتی نیستن٬ ارومم...به چیز اضافه ای فکر نمیکنم٬ ارامش مطلق بدون جنجال و استرس٬ خودم هستم و خیالاتی که میبافم برای اینده و این درد ِ معده لعنتی که یک هفته است امونم رو بریده و مشت مشت قرصی که مثل نقل و نبات این روزا میخورم.ـ

صحنه: بیرون ِچهاردیواری خونه٬ فرسنگها اونطرفتر

یه مریم هست٬ خیلی دور...اون ور دریاها...پای اسکایپ...توی نامه های الکترونیکی...توی خوابم.....که دلم برای یه فنجون قهوه خوردن باهاش٬ برای شیرینی خریدن و چای دم کردن باهاش...برای مست کردن باهاش...برای سیگار کشیدن و رقصیدن و حرف زدن باهاش...تنگ شده...من دلم برای یه دونه مریم ِ همزبون ِ ارامش‌بخش تنگ شده

کاش بود

....

2011-05-15T23:25:00.000-07:00

میخواستم بخوابم. ولی به جاش گریه کردم. به این پای ورم کرده مامان بعد از پرواز و اینکه شکسته بوده و من خبر نداشتم فکر کردم و گریه کردم. به این فکر کردم که نکنه بابا توی حموم تعادلش رو از دست بده و به هوای حموم خونه قدیمی که در شیشه ای داشت٬ دستش رو بگیره به پرده های این حموم خونه جدید و نتونه خودش رو کنترل کنه! بعد باز گریه کردم! به اینکه بابا حواسش نیست٬ توی یه دنیای دیگه است٬ سرش توی جدولشه..فکر کردم و گریه کردم...به خط جراحی روی پای مامان و روی قفسه سینه‌ش فکر کردم و اشک ریختم

هم دلم گرفته٬ هم می ترسم...من خیلی ترسیدم...خیلی

به دنبال یک اشتباه کوچولو

2011-05-09T14:06:00.000-07:00

اینکه من بیماری‌ای که تو رو از من گرفت برای هر دو پروژه پایانی‌م انتخاب کردم٬ برای بیدار کردنم هست انگار! اینکه توی تمام علایم بیماری که می خونم٬ من یک تصویر از "تو" جلوی چشمم دارم!ـ

اینکه هرروز تکرار میکنم با خودم٬ این بیماری نهایتش بین شش ماه تا یک سال به مرگ میرسه... اینکه هی یادم میندازه که تو مسافرت نرفتی...٬ که هی به من میگه الان٬ توی این لحظه٬ تو پشت اون میز پای لپ تاپت نیستی...هی تکرار میکنه ان شبی که امدی فرودگاه دنبالم٬ اخرین باری بود که می تونستم توی فرودگاه منتظرت باشم... که اگر الان برگردم به ان شهر٬ تو دیگه نیستی... که دیگه امکان نداره شب ها ساعت دو٬ دو نیم٬ اروم اروم روی پنجهء پا از پله ها بری بالا٬ بخوابی و صبح ساعت چهار و نیم٬ پنج صبح با صدای شر شر اب از حموم اتاقت٬ من چشمام رو باز کنم...که تو ساعت پنج و نیم اروم از در بری بیرون و غروب ساعت شش و نیم هفت با یه لبخند و سلام بلند وارد خونه بشی...ـ

من با این پروژه لعنتی٬ دارم ثانیه به ثانیه به خودم یاداوری میکنم که تو نیستی و این تلخه. خیلی تلخ...اما من توی همهء این یاداوری ها٬ دنبال یک غلط می گردم...فقط یک غلط خیلی کوچولو که ثابت کنه اشتباه میکنم...که همهء نیستی ها٬ هست بشه...که به من بگه تو هستی و اینها همه خواب بوده...ـ

بی جهتانه

2011-05-08T01:10:00.000-07:00

صبح یک کمی کار کردم٬ بعد غصه تموم نشدن کارم رو خوردم تا ظهر که نشستم پای او-وو با تهران و ونکوور و کوالالامپور...عصر رفتم خرید و ازلاله ها عکس گرفتم...برگشتم خونه باز او-وو و لس انجلسی ها...باز یک کمی غصه نوشته ناتموم رو خوردم و چند خط نوشتم و چند خط خوندم...ـ

غروب همینطور که نهار و شام رو میچسبوندم به هم٬ یه فیلم هالیوودی پر از شکنجه و خون گذاشتم و با بغض و وحشت غذام رو فرو دادم...بعد فکر کنم از شکنجه کردن خودم٬ از دیدن خون٬ لذت بردم...بلافاصله یک فیلم دیگه از شکنجه و انگشت تیکه تیکه و خون گذاشتم

بعدش انگار که به اندازه کافی زجر کشیده باشم یا عصبانیتم رو از کار نیمه تمومم٬ خالی کرده باشم٬ نشستم چند صفحه نوشتم. ساعت دوازده و نیم شب که شد فکر کردم برم دوش بگیرم و بخوابم و صبح زودتر بیدار شم که هم به بقیه کارم برسم٬ هم اینکه قرار شده با مامان و بابا و بقیه خاندان پای اوو-وو حرف بزنم.ـ

ساعت دو و نیم صبح٬ فکر کردم دلم میخواد یه چیزی بخورم...امدم توی اشپزخانه٬ تا الان که ساعت از سه هم گذشته٬ نشستم روی کابینت٬ چیزی نخوردم٬‌هی گودر میخونم و هی پاهام رو تکون میدم و ده بار کوبیدمشون به در کابینت و از درد به خودم فحش دادم و باز حواسم نبوده و باز کوبیدمشون به در کابینت!ـ

حالا هم دارم تند تند تایپ میکنم که چی؟ که لاله ها رو ببینید؟ یا یک روز از زندگی من رو که بی جهت تر از بقیه روزها گذشت؟! ...پس کی تموم میشه این بیست صفحه پالیسی - بریف! ...پس کی قراره بخوابم که صبح بیدار شم؟

نیمهء اردیبهشت

2011-05-01T13:49:00.000-07:00

اردیبهشت به نیمه که می رسد

خوب است

برای من خوب است

اردیبهشت به نیمه که می رسد

یعنی

اتفاق داشت می افتاد

اتفاق یعنی پسرکی

که چشم‌هایش را به ارزویی میبندد

شمع های تولدتش را خاموش میکند

تا

مردی به تجربه ٬ به زندگی

نشیند

دخترک اما

گوشه ای دیگر بزرگ می شود

قصه می بافد

اتفاق

می افتد

روی

اتفاقی دیگر

قصه ها جایی به هم می رسند

یعنی بی حرف و سخن و سند و امضا

من دوستت می شوم

یعنی نادیده

می فهمم‌ت

درک میکنم‌ت

اردیبهشت به نیمه که می رسد

یعنی من دوستی دارم

که حضورش ٬ کلماتش

دلگرمی است

مرد اردیبهشتی٬ دوست خوبم٬ همسایهء همیشگی

تولدت مبارک

من و من ِ‌زشتم

2011-04-29T12:50:00.000-07:00

من شده ام ادم بده زندگی کسی که قرار بوده دوست باشیم. من دروغگوی بزرگ زندگی او هستم. می گوید با من بازی کردی! نپرسید چرا. نمیدونم...نپرسید چه دروغی. نمی دونم. چون نگفته ام. دروغ نگفته ام. بازی نکرده‌م. این رو شاید ادمهای نزدیکترم در زندگی بهتر بدونن. من دروغ نمی گم. حتی اگر گفتن حقیقت تلخ ترین کار ممکن در حق خودم و دوستم باشد...ـ

من ِ ادم بدهء دروغگو حالا درد دارد. بغض دارد. از تمام حرفهایی که این مدت شنیده است و رد زخمهایش که می سوزد بغض دارم.ـ

من تند هستم٬ صریح و رک هستم اما هیچ وقت دلم نخواسته ازار برسونم به کسی...هیچ وقت دلم نخواسته دروغ بگم...دروغ هایم برمیگردد به روزهای نوجوانی..به تب و تاب ِ روزهای ادم ِ تخس بودن...اونوقت ها که فکر میکردم ادم باحال" می شود اگر دروغ بگوید و دستش رو نشود...حالا مدت هاست ترجیح داده ام ادم معمولی و بی حالی باشم٬ اما دروغ نگویم...ـ"

من ِ ادم بدهء دروغگو دارد زجر میکشد از اینکه نمی دونه چه کرده که این همه حرف شنیده! از ندونستن کلافه و خسته‌م

به خودم شک کرده ام٬ دیشب خِر پ را گرفته ام که به من بگو اگر من اینی هستم که این ادم می گوید...به س میگویم من واقعا اینم؟...بعد هی می شنوم نه و باورم نمیشود...ـ

از دیشب هزار بار٬ خودم و تک تک حرفهایم را زیر و رو کرده‌م....هزار بار این ور و ان ور کرده ام مکالماتمان را...پیام هایمان را...تا ببینم چی گفتم و چه کردم...نمی فهمم...هیچی نمی فهمم و خسته شده‌م از این نفهمیدن

هیچ کس تا به امروز همچین تصویر زشتی از من رو٬ جلوی روم نگذاشته بود...تصویر جدیدی که از من ساخته شده را دوست ندارم و دارم زجر می کشم از مرورش...ـ

بد نکرده‌م٬ دروغ نگفته‌م٬ بازی نکرده‌م...میدونم. اما این همه حرفهای تیز٬ از کجا اخه؟

روزهای بی دلیل٬‌بغض های بی دلیل

2011-04-28T17:57:00.000-07:00

الان دو روزه که مدام بغض میکنم٬ اشک توی چشمام جمع میشه. دلیلی که همیشه بی ربط و با ربط به دادم می رسه توجیه هورمونی هست. اما خب این که نشد زندگی...ـ

عسل مریض میشه٬ من اینجا اب پرتقال میبینم٬‌بغض میکنم٬ دلم تاپ تاپ میکنه...بعد هی فرو میدم بغض رو تا گلوم درد بگیره...برادر محمد مختاری براش پیانو میزنه٬‌من اینجا ماهیچه های کنار گوشم -گیجگاهم- اونقدر منقبض میشه که گوشام به سختی می شنون...بعد اشک‌هام رو تند تند پاک میکنم...با شیرین حرف می زنم٬ میگم یادته... بعد همینطور که دارم حرف میزنم٬ صدام خش دار میشه٬‌چشام خیس میشن٬ کلماتم لرزون از بین لبهام میفتن بیرون...رفته بودم خرید٬‌یه بچه چند متر اون طرف تر از من خورد زمین... یهو یه اخ خفیف از ته حلقم شنیدم و عضله های صورتم بود و بغض و باز چشم های خیس...ـ

از کنار عکسهایی که گوشه و کنار خونه چیدم٬ میگذرم٬ لای کتاب‌هام رو باز میکنم٬ اهنگ گوش میدم...پای اسکایپ با این و اون...همه‌ش همینه...همه روزم همینه...عضله های منقبض صورت...گوش‌هایی که به سختی می شنوند و بغض

هایی که فرو میرن تا ته ِ گلو درد...ـ

از کنار آینه که رد میشم٬‌یکی بهم میگه٬ الان دقیقا چته؟؟؟...بعد گوش‌هام میگیرن٬ دلم میگیره٬ صدام می لرزه٬ چشام خیس میشن

حالا که نه عکسی هست جلوی چشمت٬ نه کتابی٬ نه اینه و اهنگ و ادمی توی قاب این لپ تاپ...الان حداقل بگو چ...ت...ه

پیشونی‌م ٬ درست بالای ابروها درد میکنه...ـ

عالم هپروت

2011-04-26T18:57:00.000-07:00

دیروز تموم شد. بالاخره. با همه روزهای قبلش...تحقیقم رو ارایه دادم و این یعنی یک دوره طولانی بیخوابی...دیروز بارون ریز خوبی میومد...انقدر که من رو هی می برد توی عالم هپروت و هی میبایست به خودم بیام و ببینم که خروجی رو رد نکرده باشم. کارم که تموم شد٬ ماشینی رو که اجاره کرده بودم٬ پس دادم و اروم اروم زیر بارون قدم زنان برگشتم خونه. ساعت ده شب بود. هم خسته بودم٬ هم نبودم. یه کار دیگه داشتم که می بایست امروز تحویل بدم. می بایست بیدار بمونم...بیدار موندم ولی هنوز توی عالم هپروت بودم...دو ساعت خوابیدم٬‌صبح بارون میومد٬ رعد و برق...روی دریاچه مه داشت...من کار داشتم٬ باید خلاصه مقاله هایی که خونده بودم رو می نوشتم و میفرستادم. هنوز توی عالم هپروت بودم اما...یه جاهایی ته ته ذهنم که مدتها بود دست نخورده بود...خاطراتش بکر بود انگار....توی همون عالم هپروت به خودم گفتم٬ کارم رو که فرستادم٬ میرم بیرون٬ یه چاله اب پیدا میکنم و جفت پا میپرم توش...گفتم که توی عالم هپروت بودم...زیر لب هی اواز میخوندم...اها! اره! از دیروز شروع شد...شافل رو زدم و ایفونم هی از لا به لای اهنگهای خاک گرفته٬ برام خاطره پیدا کرد...حتی یادم میاد دیشب که امدم خونه٬ دلم میخواست لیوان شرابم رو بردارم و برم گوشه مبل کز کنم و فقط هی اهنگ گوش کنم٬ نمی شد. کار داشتم. باید میفرستادم مقاله رو... امروزم همون بود...از صبح هی لپ تاپم می گشت از بین فولدرهای خاک گرفته٬ اهنگ پیدا میکرد...سورپرایزم میکرد...بهت زده‌م میکرد....چه روزایی بودن!‌چی بودم؟ کی بودم؟ چی شدم؟ اینکه اینی که من فکر میکنم بهترین من هست٬ ایا واقعا ...بهترینه؟ ...نیستم . دیگه اون ادمی که برای دوستام بودم٬ نیستم انگار! تند شدم. صریح تر شدم. تلخ تر شدم. درسم رو بیشتر از هرچیز و هرکس دیگه ای توی این دنیا دوست دارم. وقتی که درس ندارم--وقت های کوتاهی که درس ندارم--ترجیح میدم تنها باشم. تنها قدم بزنم...تنها سرم رو بگیرم به اسمون و خیره بشم به نوک اون ساختمون های بلند...گاهی با ایفونم عکس بگیرم...تنها فیلم نگاه کنم٬ کتاب بخونم...ـ

گاهی بعضی از دوستام رو ببینم. ولی از ادمهایی که تنهایی و تنها بودنم رو و خواستن ِ تنهاییم رو درک نمیکنن٬ فراریم...حتی اگر خیلی مهربون باشن...حتی اگر خیلی خوب باشن...اولین اشاره به اینکه من فکر میکنم تو خیلی تنهایی٬ من فکر میکنم تو باید با ما بیشتر بیای بیرون٬ من فکر میکنم تو...من فکر میکنم تو...! اوهوم! یکبار گفتنش کافیه که دلم دیگه اون ادم رو نخواد...خوب نیست. سارا میگه خوب نیست اینکه میخوای ادما نباشن..اینکه هی میخوای زود از ادما بگذری...یه بارم گفت خوب نیس ادما ازت حساب می برن یا یه چیزی توی همین مایه ها! سارا زیاد حرف میزنه ...زیاد نظر میده...(اخه ساراست! )...ولی خب٬ فعلا خودم رو بیشتر از هرکسی دوست دارم. کم حوصله شدم. خیلی کم حوصله شدم.ـ

عصر٬ مقاله رو که فرستادم برای استادم٬‌بارون تموم شده بود. از مه بالای دریاچه خبری نبود. افتاب توی اسمون بود. نرفتم بیرون. فکر کردم شاید چاله ابی هم برای پریدن نباشه! نمی خواستم کار کنم. نمیخوام که بیشتر از این امشب به درس فکر کنم. بذار استرس و دغدغه مقاله بعدی از فردا شروع بشه...ساعت تقریبا نه شبه...دلم خواست برم بیرون راه برم...دلم خواست برم قدم بزنم...برگردم خونه٬ لیوان شراب رو بگیرم دستم و فیلم نیگاه کنم...کاش توی این فاصله که میرم قدم بزنم٬‌یکی بیاد و اینجا رو بخونه و بهم یه فیلم اروم ِ خالی از خشونت معرفی کنی. شاد یا غمگین٬‌فرقی نمیکنه...اروم اروم فیلم پیش بره...نمیخوام از عالم هپروتی که توش هستم پرت بشم بیرون

الان وقت نوشتن نیست

2011-04-21T22:36:00.000-07:00

الان وقت نوشتن نیست. ساعت از دوازده شب گذشته و من هنوز "خلاصه طراحی تحقیقم" رو که باید تا فردا ایمیل کنم٬ ننوشتم...نهایتش پنجاه تا لغت نوشته باشم...اما به جاش دارم فکر میکنم به اینکه بیست و چند روز دیگه٬ میشه چهار سال که من از ایران امدم بیرون؟! اینکه توی این چهار سال چقـــــــــــــــــدر اتفاق افتاد...چقـــــــــــــدر دیدم چیزهایی رو که دلم نمی خواست ببینم...چقـــــــــــــــدر این سیب لعنتی چرخید و چرخید تا اخرش کوبیده بشه به
سرم...ـ

الان وقت نوشتن نیست. جمعه ٬ یک ربع قبل شروع شده و من روز دوشنبه باید پروژه یکی از درس ها رو ارایه بدم و تا این دقیقه حتی یک اسلاید هم درست نکردم. دروغ چرا...اسلاید اول که موضوع و اسمم هست رو درست کردم...اما خب٬ به جاش دارم فکر میکنم که چه جوری روز دوشنبه که استاد راهنمام رو دیدم بهش بگم من که من چقدر دارم له له میزنم برای پروژه "کوماسی٬ غنا"...که من رو بذار روی پروژه غنا...که من رو نذار روی پروژه خودت و چاقی و روابط اجتماعی و هزار درد دیگه که توی حالت عادی داره از همه زندگیم بالا میره!...که من دوست ندارم!...من رو بفرست

برم یه جایی که امریکا نباشه...حتی برای یک ماه...دو ماه...من از دیدن ادم‌هایی که همش ماسک دارن-مثل خودم - خسته م ـ

الان وقت نوشتن نیست. بیست و دو اپریل شروع شده و من برای دهم ماه می٬ باید بیست صفحه "پالیسی بریف(!)" بنویسم و دریغ از یک کلمه٬ اگر نوشته باشم...ولی نشستم و فکر میکنم این ترم که تموم بشه٬ چقدر به کار نیاز دارم...به یه محیط جدید...به پولش بیشتر...به اینکه اگر استاده بگه بیا و روی پروژه من کار کن و خیال بیخود نباف برای کوماسی...باید بگم باشه...باید بگم پروژه‌تون به اندازه اون پروژه افریقا جذابه...باید بگم خیلی مشتاقم. بدونم چرا امریکایی ها هی دارن چاق میشن...که دارم می میرم از فضولی که بفهمم تقصیر مارک زاکربرگ هست ...که ان مدلی که داریم شبیه سازی میکنیم درد همه چاقی ها و روابط دوستانه و مدیا و نت وورکینگ رو درمون میکنه... حتی اگر نیستم. ... ـ

الان وقت نوشتن نیست. هرچی که هفته های قبل اتفاق افتاد٬‌تموم شده...اما من نشستم و دارم با خودم فکر میکنم هنوز هم مهارت خوبی در جذب ادم های دیوونه دارم...که هنوز هم فکر میکنم ادم‌ها ساده اند...ادم‌ها رو خوب میشناسم...که هنوز هم به طرز عجیبی فکر میکنم مسوولیت دارم در روحیه دادن و اعتماد به نفس دادن به ادم‌هایی که شکسته اند--یا شاید وانمود میکنند شکسته اند... هنوز هم یاد هفته های گذشته می افتم می خندم...به خودم٬‌به ادم‌ها...به اینکه چقدر دراما دوست دارندو...چقدر حوصله دارند در بزرگ کردن کوچکترین های زندگی...در دراما درست کردن...ـ

Zzyxz

2011-04-20T19:32:00.000-07:00

And patience is not my style, and I'm so tired that I got to go...

It's a heartache...

2011-04-17T04:55:00.001-07:00

It's a fool's game

Standing in the cold rain

Feeling like a clown.

از آسمانی به بستری دیگر ٬هی حرام‌تر شدم

2011-04-14T17:25:00.000-07:00

ارزو می کنم کاش هیچ چیزی یادم نمی موند. راه می رم و باد سرد شیکاگو کوبیده میشه به صورتم و ارزو میکنم کاش ذهنم خالی بود از این همه خط خطی...کارت می کشم و ارزوی روزی خوب برای کسی که پشت دخل ایستاده میکنم و پاکت خریدهام رو بر می دارم و هق هقم رو می بلعم...با تمام قدرتم فرو میدم

در کابینت ها رو باز و بسته می کنم و خریدها رو جا به جا میکنم و قژقژ درها رو می کشم روی اعصابم و اشکهام رو با پشت دست پاک میکنم

پنجره رو باز میکنم و میذارم که هوای سرد بوی این همه تلخی و سیگار رو با خودش ببره بیرون...می لرزم...می لرزم...می لرزم...می لرزم...می لرزم...می لرزم...می لرزم...می لرزم...می لرزم...می لرزم...می لرزم...می لرزم...می لرزم...می لرزم...می لرزم...می لرزم...می لرزم...می لرزم...می لرزم...می لرزم...می لرزم...می لرزم...می لرزم...می لرزم...می لرزم...می لرزم...می لرزم...ـ

از آسمانی به بستری دیگر
هی حرام‌تر شدم

فرق است بین ادمی نو شدن و نقابی نو به چهره زدن...فرق است!ـ

2011-04-03T22:10:00.000-07:00

دوبار شاید دیده باشم‌ش...اما زیاد حرف زده ایم. از دوبار دیدن٬ بیشتر حرف زده ایم. شدیدا شبیه من است. نه این من! ان من. ان من‌ی که قهوه و لوتوس را می نوشت. ان من‌ی که سعی کردم نباشد در زندگیم. ان ‌من‌ی که فکر میکردم مرده است. ان من‌ی که فراموش‌ش کرده بودم. همانی که میخواستم مرده باشد...می بایست مرده باشد.ـ

حالا وقتی می نشیند روبرویم و حرف می زند...یا حتی وقت هایی که حرف نمی زند...فکر میکنم من ِ چندین سال قبلم زنده شده است و نشسته روبرویم و خودش را به رخم می کشد...به من می گوید: فکر کردی مرده ام؟ فکر کردی دفنم کرده ای؟ فکر کردی تغییر کرده ای؟ فکر کردی بی من زندگی می کردی تمام این مدت؟

وحشت کرده ام.

از دیدن خود ِ مرده ام - شاید مرده ام (!)-در بدن ادمی دیگر وحشت کرده ام.ـ

انفجار

2011-03-15T22:06:00.000-07:00

این روزها هرچی مقاله میخونم مربوط میشه به سرطان ریه و سیگار و دود... مقاله معروف دال-هیل وقتی براساس منطقه به امار سرطان ریه نگاه میکنی٬ شهرهای کوچکتر و اطراف لندن امار بالاتری از لندن دارن... خب نتیجه عجیبیه! عکسش بیشتر قابل درکه! با استادم در موردش بحث میکنیم...یکی دو نفر یه حدسهایی میزنن...من ولی هیچی به ذهنم نمیاد...با نظر یکی از بچه ها یه کمی موافقم...! ولی خودم هیچ نظری ندارم

استادم بحث رو میکشونه به یه قسمت دیگه...میگه بعد از جنگ جهانی اول٬ امار بالای سرطان ریه باعث میشه که دال و هیل دنبال دلیل بگردن و سیگار وجه مشترک همه بیمارها بوده....---دیگه نمیشنوم...هی توی ذهنم جنگ جهانی اول میچرخه.....یادم نیست که جمله اش تموم شد یا نه که گفتم سوال دارم...بهش گفتم ممکنه ادمهایی که اطراف لندن یا شهرهای کوچیک و دورافتاده زندگی میکردن٬ امار بیشتری به عنوان سرباز جنگ داشته باشن...باز حدس بود و باز گمان.....ـ

بعد از کلاس هنوز جنگ توی سرم میچرخید...خیالم از یه چیزی راحت نبود...غصه داشتم...از جنگ بدم میاد...خب!کی خوشش میاد غیر از اونایی که جنگ رو راه میندازن؟!؟....دنبال دلیل میگشتم٬ جنگ توی سرم میچرخید... رسیدم به سه تا انفجار! سه تا انفجار کارخونه مهمات سازی همزمان با جنگ جهانی اول --تی.ان .تی -- توی سه تا شهر متفاوت اطراف لندن... هی باخودم فکر کردم که چرا توی تحقیقشون از بیمارها نپرسیدن که شغلشون چی بوده؟ توی کارخونه کار میکردن؟ تازه از جنگ برگشتن؟ دور و اطراف انفجار بودن؟

هی حالا خبر پشت خبر...ژاپن...انفجار...تشعشع! انفجار....نمیدونم طبیعت با ادما جنگیده این بار٬ یا ادما خودشون با دستهای خودشون دارن میجنگن!‌ انفجار... انفجار

ممکنه پنجاه سال بعد٬ هفتاد سال بعد... یکی مثل من٬ یک مشت کاغذ بریزه جلوش٬ با خودش فکر کنه که این بیمارها٬ شغلشون چی بوده؟ دور و اطراف انفجار بودن؟ ممکنه که اون ادم هم مثل من سرش رو بین دوتا دستاش فشار بده تا شاید رگ های منقبضی که زیر دستاش هستن رها بشن از این همه انفجار؟ ممکنه اون هم ته مونده سر قهوه اش رو به زور فرو بده تا فقط گلویی که از ترس خشک شده رو تر کنه؟!.... بعد با خودم فکر میکنم کاش اون ادم

زیر لب اروم زمزمه کنه که چه خوب دوره انفجار ها تموم شد...کاش بگه چه عصر بدی بوده...چه خوب که سر اومد...ـ

سرم با همه محتویات توش داره منفجر میشه از این همه انفجار و هی گلوم خشک میشه...ـ

امدم که بگویم

2011-03-02T21:44:00.000-08:00

مدت هاست٬ که همه چیز نیست اند

مدت هاست٬ که همه چیز غایب مطلق اند

و این یعنی دلتنگی...ـ

دلتنگی برای روابطی که نیست٬ دوستانی که نیستند٬ کشوری که دور است٬ ارزوهایی که بر باد اند

دلتنگی برای خواب هایی که نمی بینم٬ برای ازادی در ان گوشه ای که معنی دارد

اما با همه دلتنگی هایم٬ خوبم...جایگاهم را٬ دغدغه هایم را دوست دارم

اما به حرمت ان نیست ها٬ به حرمت ان گوشه ای که ازادی اش را گم کرده٬ دستم به نوشتن نمی رود...امدم که همین را بگویم و بروم

تصور تمام قد نبودنت

2011-02-01T21:41:00.000-08:00

ان طرف پنجره کولاک و برف بیداد میکنه...این طرف یه چیزی توی دل من.ـ

همه چیز با یک اهنگ شروع شد. "ا" یه اهنگ گذاشت٬ بعد یکی هی توی سرم٬ توی دلم گفت "همیشه کم میارمت...همیشه کم میارمت٬ نمیشه که نبارمت..".ـ هی گفت...هی تکرار شد...ـ

شیکاگو رو دوست دارم. درس و کتاب و دغدغه هام رو دوست دارم...انرژی ادم های اطرافم رو دوست دارم...خونه ام رو٬ هرچند هنوز خالی ِ خالی٬ دوست دارم...اما٬ اون چیزی که یکهو٬ با یه اهنگ٬ با یه فیلم٬ با یه شعر و قصه٬سر باز میکنه ربطی به جا و مکانت نداره...زندگیت رو میکنی توی چمدون٬ کتاب هات رو همونجوری که با دقت ردیف کردی توی کتابخونه٬ میذاری که باشن و خاک بخورن...جاهایی که رفتی رو با خاطره هاش٬ حرفهایی که زدی رو با مکث ها و تامل ها٬ تختی که روش خوابیدی رو با چروک ملحفه ش٬ پنجره و دیواری رو که بهش تکیه میدادی رو با زنگ یشمی و اشک هات٬میذاری که بمونن...بعد توی فرودگاه مهراباد٬ برادرت رو بغل میکنی٬‌یک دل سر گریه میکنین و راهی میشی...ـ

سه سال ونیم بعد٬ باز تو و همه چیزهایی که می مونن و فرودگاه و ادم ها و بغض و اشکهاش...میذاری و راهی میشی

یه چیزایی هرچقدر هم که بری٬ از تو کنده نمیشن!... میرن ته دلت٬ پس ِ ذهنت رسوب میکنن٬ زخم ِ زبر و خشکِ کهنه میشن...سنگین‌ند ولی درد ندارن...به سنگینی شون عادت میکنی...بعد یهو٬ یه جایی٬ مثل یه شب طوفانی٬ وقتی پشت پنجره کولاک و طوفانه٬ با یه اهنگ سر باز میکنن...فکر میکنی قلبت درد میکنه...یکی هی توی سرت زمزمه میکنه٬ همیشه کم میارمت...همیشه کم میارمت

اون چیزی که از من کنده نمیشه٬ تصویر تمام قد ِ نبودن ت...عکسی زرد و کهنه٬ که هیچی ازش معلوم نیست...عکسی که فقط یاداور اینه که روزی تصویری بود و حال هیچ!ـ

بی نشانی

2011-01-16T14:05:00.000-08:00

ادرسی ندارم

نشانی ام نام شهری ست٬ که هنوز هیچ شماره ای قبل و بعدش ندارد

من و یک زندگی که تا خرخره پر شده از بازی های زشت

2010-12-19T13:32:00.000-08:00

گفته بودم می ترسم از خوشی هایم بنویسم. نگفته بودم؟!...ده روز خوشی تموم شد. حالا من موندم وسط خرت و پرت های پراکنده توی خونه و فردایی که یه مشت رنگ سیاه بهش پاشیدن و راهی که به ترکستان می رود. خسته ام. نشد.ـ

Another day, Another life with Cohen

2010-12-08T14:51:00.000-08:00

وقتی یک مدت طولانی همه چیز زیر خط اغازه! زیر خط ِ اسودگی...ته ته داغون بودگی!..بعدش می ترسی بگی خوبم! بگی دارم نفس راحت می کشم...می ترسی بگی از مسافرت که برگشتم٬ از کنسرت لیونارد کوهن٬ پر از انرژی ام حالا...می ترسی تموم بشه نفس ها ی راحت...می ترسی از خواب بیدار شی و ببینی که همه چیز همونه که بود...بس که همه چیز توی ماه های اخیر٬ هی بالا و پایین شده...پایین و پایین تر شده بود

چند روزه دارم نفس راحت می کشم. هنوز کلی کار نیمه تموم و نکرده دارم ولی انرژی دارم...به قول مادربزرگم: گوش شیطون کر!!! دارم از این شهر میرم و هیچ وقت فکر نمی کردم این رفتن این همه خوب باشه...این همه بهم انرژی بده...خسته بودم از هی موندن و نرفتن! حالا که دارم میرم٬ خوبم. خیلی وقته که فهمیدم ادم موندن نیستم...مال ِ بودن های همیشگی نیستم...ادم موندن توی یک رابطه٬ یک شهر٬ یک کار٬ یک زندگی...برای همیشه نیستم. پاهام رفتن رو دوست دارن

وای! خوبم و دارم نفس راحت میکشم. باز قراره برم و رفتنم پر شده از زیر لب زمزمه کردن ِ شعر های کوهن...ـ

رفتنم یه جورایی بوی روزایی رو میده که از ایران میومدم بیرون. باید هی بشینم دو دوتا چهار تا کنم ... حساب و کتاب کنم ببینم توی دو تا چمدون و یک کری ان٬ چی جا میشه! چی را باید برد و چی را باید گذاشت...و باز کتاب هام!... کتاب هام که باید بمونن و یه جور دیگه ای بفرستمشون به شهر جدید...بعد باز خداحافظ مبل و میز و تخت و خونه...آی خونه‌م!...ـ

دوستام!...ـ از اونا چیزی نمیگم! بغض میاد وقتی بهشون فکر میکنم. الان نه! الان وقت خداحافظی کردنمون نیست...دوستام فعلا باشن٬ انگار کن که اصلا توی چمدونام جا بشن! اونا هستن...اونا رو می برم!ـ الان خوبم...دارم نفس راحت میکشم...به خداحافظی نمی خوام فکر کنم

کار دارم. خیلی کار دارم....کاغذبازی و دوندگی و ....خداحافظی نه اما!ـ

باردار ِ بیست و نه سال و پنج روز

2010-11-22T03:36:00.000-08:00

یکشنبه عصربود. با نوشین چت می کردم. پرسید الان چی کار میکنی؟ گفتم این کار و اون کار را کردم و حالا منتظرم تا دو ماه دیگه٬ ببینم چی میشه!..ـ

حالا از عصر دیروز دارم فکر میکنم واقعا" منتظر بودن"٬ کاری‌ه که باید انجام بدم؟ قبل از اون چیکار میکردم؟ منتظر بودم. من مدت هاست منتظرم.ـ

ساعت از سه و نیم صبح گذشته بود و لپ تاپ را خاموش کرده بودم و می خواستم که بخوابم.ـ

صبح یکشنبه بود. با حسین حرف میزدم. گفت فلانی٬ وقتی عکست را توی فیس بوک دیده٬‌باورش نشده! ولی از اونجایی که فامیلی ما٬ محدود شده فقط به فرزندان پدربزرگم٬ و نه حتی پسرعموهاش٬ پس مطمین بوده٬ که این نیلوفر همون نیلوفر کوچیک‌ه که خواهر دوست دوران دبیرستانش بوده...گفتم: اه! بنده خدا چندباری توی فیس بوک ادم کرد٬ ولی چون نشناختم اکسپت نکردم! خب بهش میگفتی خواهرت دیگه سی سالشه! ...شیرین گفت: بابا! بیست و نه سال!ـ

می خواستم بخوابم. ساعت از سه و نیم گذشته بود. هی توی سرم میچرخید؛ سی سالشه! ...بابا بیست ونه سال!ـ

می خواستم بخوابم. سی سالمه! چیکار میکنم؟ منتظرم!...منتظرم...ـ

اروم دستم را توی هوا چرخوندم و چراغ کنار تخت را روشن کردم٬ گیج و ویج٬ در گیرو دار سی سالگی و انتظارهایم٬ به دنبال سیگار٬لپ تاپ را زدم زیر بغلم٬ امدم نشستم روی مبل...سی سالمه! منتظرم...سیگار را روشن کرده ام...خیره شده ام به کلمه هایی که یکی یکی دارم تایپ میکنم و سی سالمه و منتظرم.ـ

از چهار سالگی منتظر بودم که برم مدرسه! از هفت سالگی منتظر هجده سالگی بودم...از چهارده سالگی منتظر رویاهایم...از هفده سالگی انتظار دانشگاه بود...کتاب می خواندم و منتظر بودم که تمام شود تا کتاب بعدی را شروع کنم...فیلم می دیدم که تمام شود تا فیلم بعدی را ببینم...از شروع دانشگاه٬ منتظر تموم شدن درسم...منتظر کار٬ منتظر دانشگاه...منتظر یک موقعیت ثابت...من تمام این سالها منتظر روزی بودم٬ که زندگی کنم. منتظر شروع ِ زندگیم...ـ

حالا بیست و نه سال و پنج روز گذشته و من هنوز منتظرم...منتظر زندگی ای که هنوز شروع نشده

من چه کار میکنم؟ سی ساله ام و منتظر زندگی که شروع شود.

چقدر وحشتناک است همه این حرف ها...عمق فاجعه٬ یک هو٬ هوار شده است روی سرم!ـ

زندگی افقی ٬ زندگی زاویه دار

2010-11-10T16:26:00.000-08:00

دو روز گذشته را کاملا افقی زندگی کردم. یعنی برای دو روز تختم را مرتب نکردم- اونایی که از نزدیک من را می شناسن٬ میدونن این اتفاق معمولا نمیفته--. زندگی افقی یعنی اینکه٬ حتی یک اهنگ را به طور کامل گوش نکردم. زندگی افقی یعنی اینکه حوصله تلفن و تکست نداشتم و صدای زنگ تلفن را شنیدن یعنی تشنج!...زندگی افقی یعنی٬ مدام از این پهلو به ان پهلو شدن و کتاب را نیمه پرت کردن یک طرف٬ ان طرف یک نیم نگاه به خبر و ایمیل و باز این طرف دو خط ِ یک مجله را خونده و نخونده٬ باز ان طرف و لپ تاپ و باز...ـ

شاید اگر امروز مجبور نبودم که برم سر کار و دوساعت عمودی سر جلسات بشینم و مخم را به کار بندازم٬ باز هم افقی بود تمام روزم. امروز زندگیم شاید زاویه دار باشه! نه افقی٬ نه عمودی...لمیده روی مبل٬ مچاله شده لای پتو٬ ادامه ء سرو سامان دادن کارها برای جلسه هفته بعد...هنوز حوصله اهنگ و تلفن و سر و صدا ندارم.ـ

ته زندگی زاویه دارم هم٬ مثل زندگی افقی٬ غمگینه. پر از کلافگی و خستگی...ـ

غمگینم و ذهنم مشغوله و از وضعیتی که توش هستم ناراضیم. از جایی که ایستادم و نمی دونم کجاست و چی قراره بشه٬ بیزارم

چرا درست نمیشه این وامونده! چرا هیچ خبر خوبی نیست توی این روزها؟!...بسه دیگه! نیست؟!ـ

جنگ٬ تحریم٬ من و دیگر هیچ

2010-11-04T01:01:00.000-07:00

این روزا باید یک مقاله بنویسم در مورد جنگ و تحریم اقتصادی و اثراتش روی بهداشت عمومی. من یک دختر پنج٬‌شش ساله ام٬ که از صدای اژیر قرمز می ترسم٬ از چسب های ضربدری که روی شیشه پنجره هاست. من می ترسم وقتی بابا - به شوخی یا جدی- میگه که باید بره جبهه٬ از خونه هایی که خراب شدن٬ از بچه هایی که پدر و مادرشون را از دست دادن...من دختر کوچکی هستم که هرشب قبل از اینکه خوابش ببره٬ به این فکر میکنه٬ کاش اگر قراره بمیریم٬ همه با هم و در یک لحظه بمیریم! من و خانواده ام. من از اینکه تنها بمونم می ترسم. از اینکه فکر کنم ممکنه٬ سربازها یهو در خونه را بشکونن و بیان و ما رو اسیر کنند...ـ

بعد ها وحشتم از دیدن مهاجرهای افغانی بود که امده بودن به ایران...وحشت از سختی زندگی‌شون٬ از بی خانمانی ادم ها...ـ

این روزها من باز همون دخترم که با بزرگ شدنم٬ جنگ هم بزرگ شده. حالا فقط ایران توی جنگ نیست...قصه فلسطین فقط توی کتاب ها نیست...افغانستان و عراق نیستند...حالا می فهمم گوشه گوشه دنیا جنگ پیدا می شود...خودی ٬ خودی را می کُشد...می فهمم که وقتی کشورها٬ برای تنبیه دولتمردان٬‌تحریم اقتصادی می شوند؛ بچه ها گشنه می مانند٬ می میرند...سوء تغذیه اتفاقی‌ست که توجیحی ندارد. زجر ادم هایی که هیچ دخلی در سیاست کشورشان ندارند٬ از جنگ و تحریم های اقتصادی٬ نقض حقوق اولیه شان است.ـ جلوی چشممان٬ امار مرگ و میر از درکمان تجاوز میکند. ـ

من هی مقاله می خوانم و هی ان دختر در من بیشتر بغض می کند٬ می ترسد.ـ

اقای سورئالیست٬ لینکی از برنامه های دهه فجر سالهای شصت شر می کند...توی گوشم صدای اژیر قرمز می پیچد و تمام شیشه ها چسب های نواری روی خود دارند و کسی می خواند "همچون بلبل نغمه زنان از غم ازادیم"!....نبودیم...غم از دست دادن خانواده بود و ترس ....ما نغمه زنان نبودیم! ما کودکانی بودیم که مجبور بودیم دکلمه های انقلابی را با دست هایی که در هوا می چرخند تمرین کنیم...و سرودهایی بخوانیم٬ که امروز بعد از بیست سال٬ صدای اژیر و وحشت و ترس و درد را به یادمان بیاورند.ـ

ساعت از یک و نیم گذشته و من باید تا صبح مقاله‌م را تمام کنم و بفرستم٬ اگر این صدای اژیر قرمز...ـ

مرده شور این همه واماندگی را ببرد

2010-11-01T00:55:00.000-07:00

مرده شور این زندگی را ببرد با خوشی های کوچکش٬ که تا الکش را می تکاند دردهای درشتش می ماند و تو٬ که میخواهی بکشی کنار از بی جانی...ـ

درد دارم. بلاگ جودی باز است و صدای لپ تاپ را بلند کرده ام تا ته...گور پدر همسایه ها. درد دارم. نشسته ام کف اشپزخانه ٬ پتوی دستبافت مامان را پیچیده ام دورم و منتظرم اب جوش بیاید و مثل سگ می لرزم...توی دلم می لرزد٬ لبهایم٬ چانه ام٬ دستهایم٬ پاهایم...به گمانم سرد است. دستم میخورد به جاسیگاری و خاکسترش پخش می شود کف اشپزخانه...ارام زیر لب میگویم: مرده شور ببرد این زندگی را...ـ

کف اشپزخانه را تمیز میکنم٬ باز پتو را میپیچم دورم و مینشینم همانجا کف زمین و تکیه ام را می دهم به گاز. یک صداهای ارام و بی خاصیتی از کتری می اید. بلند می شوم و زیرش را زیاد میکنم و باز مینشینم و خیره می شوم به مونیتور‌٬به تمام پنجره هایی که توی چهار پنج ساعت گذشته باز کرده ام. بعد چشمم میفتد به قوطی تایلنول ها که روی کابینت است. باز به پنجره ها نگاه می کنم. ارام می گویم: مرده شور این مملکت را ببرد که نمی شود درش قرص خواب اور خرید. یکی یکی پنجره های را میبندم. بلند میشوم که چایی بریزم٬ باز چشمم می افتد به هرچه قرص که روی کابینت ردیف کرده ام. یادم میفتد٬ اگر همه شان را هم بخورم٬ باز نمی شود که امشب بخوابم و صبح دیگر بلند نشوم.ـ

بعدش انگار داد زدم: مرده شور تو را ببرد که اینقدر ضعیفی که می خوای بمیری...چشمم افتاد به خط بابا٬ که در خواب گلهایش را شمرده بود و یکی از گلهایش نبود. پسرش مرده بود...بعد همانجا زار زدم...زار زدم...ـ

مرده شور مرا ببرد که هنوز دارم زار می زنم...درد دارم...مرده شور زندگی را ببرد و دردهای درشتش را

مرده شور مرا ببرد که وا داده ام به روزهای دردناکم...ـ

اعتراف نویسنده به خودش از خودش

2010-10-29T03:11:00.000-07:00

ساعت از سه صبح گذشته و سیگار ته گلوم رو میسوزونه. فکرام ذهنم رو٬ دلم رو٬ جراتم رو٬ ترس‌هام رو٬ حضورم رو٬ لحظه لحظه این روزهام رو میسوزونه.ـ این روزها٬ یک جوره دیگه ای حالم گره خورده. یک طوری که هیچ وقت نبوده.ـ

همه‌ش هی ته ذهنم یکی اروم اروم تکرار میکنه؛ کاش بگذره این روزا...به خیر بگذره این روزها...کاش گریه نباشه اخر این روزا...کاش این بغضی که چنگ انداخته توی گلو٬ بی اینکه بشکنه٬ بره٬ گم شه٬ نیست شه

یک چیزی رو یاد گرفتم...من خریت هام٬ بی حد و مرز تر از اون چیزیه که خودم فکر میکردم

من این روزها شبیه ادمی هستم که چشماش رو پشت یک عینک بزرگ یا یک کلاه قایم کرده و هی رنگای تند به لباش میزنه٬ که کسی از چشماش نخونه چیزی رو و به حرفایی که از بین لباش میاد بیرون ٬توجه نکنه...ـ

من و ان من دیگر

2010-10-26T16:40:00.000-07:00

اقای میم میگه تو خیلی فکر میکنی! اقای پ هم همین نظر را داشت. هیچ کدومشون را جدی نگرفتم. فاصله زمانی بین اقای پ و میم٬ خیلی زیاده. این یعنی اینکه من مدت هاست خودم را زدم به ندیدن واقعیت. این یعنی اینکه من مدتهاست دارم سخت میگیرم. یعنی اینکه من خودخواسته٬ ندونستن و نفهمیدن را دارم ترجیح میدم.ـ

من خیلی فکر میکنم. به چیزهایی فکر میکنم که هیچ وقت فکر نمیکردم روزی اینها دغدغه ام باشند. بزرگ شدن٬ بزرگ موندن٬ مسوولیت سنگینی هست که نمیدونم از پس‌ش برمیام یا نه؟!؟

من‌ ای این روزها دارد یک تنه می جنگد که از اصل٬ با جنگیدن مخالف است...من‌ی که اصلا حوصله جنگیدن ندارد! من ای که همیشه معتقد بود باید رها کرد...گاهی باید گذاشت و رفت!فکر میکنم تمام این مدت این من٬ به من دروغ گفته است. وگرنه چطور ممکنه کسی که با جنگیدن مخالفه٬ تمام عمرش را هی جنگیده باشه! این روزها بیشتر...ـ

من فکر میکنم. میجنگم و به جایی نمی رسم. یعنی یک جای اینها می لنگد سخت. اما باز فکر میکنم٬ باز میجنگم!...باز نمی رسم.ـ

من٬ من‌ی دارد که فکر میکند همیشه باید در حال بود٬ باید امروز بود و زیستش٬ باید هی خیره نشد به ان دورها... اما من٬‌تمام عمرش هی منتظر چیزی بوده٬ که ان چیز امروز نبوده! اینجا نبوده٬ در اینده بود...ـ

من٬ من‌ی دارد که می خواهد خودش باشد و مستقل باشد و خودش خودش را جمع و جور کند و خودش تنها گند بزند به همه چیز و خودش درست کند همه چیز را...اما من٬ هی لج می کند و می گوید گوربابای همه چیز! میزند زیرشان و خودش را می اندازد در راه وابستگی و از خودش متنفر می شود

من و ان من دیگر٬ از دست هم خسته اند...من و ان من دیگر٬ همدیگر را دیوانه کرده اند.ـ

W.A.R-E.C.O.N.O.M.I.C.-S.A.N.C.T.I.O.N-P.U.B.L.I.C-H.E.A.L.T.H

2010-10-22T16:01:00.000-07:00

کلمات کلیدی که این روزها گوگل میکنم٬ برای حالم خوب نیست. حال دنیا خوب نیست. بغض میکنم با هر مقاله ای که میخونم. سرم درد میکند. این رشته سری بس دراز دارد. هنوز یک کلمه ننوشته ام...به هرچه فکر میکنم توضیح واضحات است. توضیح واضحاتی که گویا خیلی ها هنوز نمی دانند.ـ

یک نفر در اب دارد می سپارد جان

هنوز در سفرم

2010-10-18T19:55:00.000-07:00

عصر پاییزی ِ ابری و گاهی بارانی ست. این جمله شاید جایی که تو هستی٬ یک کلیشه باشه. باید جنوب کالیفرنیا زندگی کرده باشی و سیصد و پنجاه و نه روز افتابی دیده باشی تا عمق یکدانهء این جمله را درک کنی. عصر ِ پاییزی ِ ابری و گاهی بارانی‌ست و من هوا را دوست دارم. تمام روز را روی مبل جلوی پنجره های فرانسوی نشسته ام و خیره شده ام به اسمان و سُر خوردن همسایه ها را روی سنگفرش های خیس کُرت یارد٬ شمرده ام. شمرده ام و فکر کرده ام و هی خواستم که از این روزهایم بنویسم. دلم به کلمات نیامد اما تا...ـ

تا ان اتفاق! تا ان پنج دقیقه ای که پنج ساعت گذشت بر من. خواستم بنویسمش. نشد. نتوانستم. نوشته ام مخاطب داشت. مخاطبی که حتما خط به خط این نوشته را خواهد خواند. گفتم قصه اش کنم٬ بلکه ان پنج دقیقه پشت قصه پنهان شود و دست ِ دلم رو نشود. ترسیدم. از دلم که یک هو ریخته بود٬ ترسیدم. هنوز هم می ترسم. من میگویم هرچه از این به بعد می اید قصه است. تو هم فکر کن که قصه می خوانی. بگذار باور کنم که ان پنج دقیقه قصه بود و واقعیت نداشت. بیا فکر کنیم گوشه ای از خیال پاییزی ام را می خوانی. اصلا فرض کن گوشه ای از خیال یک دختر دیگر را می نویسم و می خوانی اش. من خیلی ترسیده ام.ـ

هوا ملس و خاکستری بود. دخترک از ظهر یک حس خالی ِ خوبی داشت. تکلیفش را با خودش معلوم کرده بود که نه روی پروژه اش کار کند و نه روی مقاله ای که در مورد جنگ و تحریم اقتصادی و تاثیراتش بر بهداشت عمومی. تکلیف امروز چیز دیگری بود. باید فقط و فقط چشم می دوخت به پنجره و به هیچ چیز مهم روزانه ای فکر نمی کرد. --نمی شود که فکر نکرد! باید همیشه فکری را جایگزین فکرهای نباید کرد٬ تا ذهنت را گول بزنی و گمراهش کنی در دنیای دیگری. به مسافر گوش می داد. - دلم گرفته. دلم عجیب گرفته است- حال سهراب وقتی این جمله را می نوشت باید٬ به عمق حال ِ دختری بوده باشد که در یک عصر ِ پاییزی٬ در گوشه ای بی پاییز از دنیا نوشته باشد : عصر پاییزی ِ ابری و گاهی بارانی است.ـ

قبل ترش دختر کتاب شهر باریک ایدای پیاده رو را می خواند. دختر مهاجر بود. شاید یکی از قصه های کتاب حتی!ـ دخترمهاجری بود که بعد از سه سال و پنج ماه و چهار روز٬ بیشتر از همه ان روزها٬ این روزها با بالا و پایین های مهاجرت دست و پنجه نرم می کرد.ـ

مرا سفر به کجا می برد. کجا نشان قدم ناتمام خواهد ماند و بند کفش به انگشتهای نرم فراغت گشوده خواهد شد

کجاست جای رسیدن و پهن کردن یک فرش و بی خیال نشستن و گوش دادن به صدای شستن یک ظرف زیر شیر مجاور

و در کدام بهار درنگ خواهی کرد و سطح روح پر از درک سبز خواهد شد.ـ

دوش گرفت٬ نامه ها را از میلباکس اورد.برنج دودی را دم کرد٬ و زیر مرغ ماسالا را کم تا جا بیفتد. برگشت و گوشه مبل پاهایش را جمع کرد توی دلش و لپ تاپ را گذاشت روی پایش...صفحه فیس بوک را باز کرد٬ روی لینک یکی از دوستانش کامنت گذاشت و... ان پنج دقیقه شروع شد. چیزی در سرش تیک تاک می کرد. معده اش می سوخت٬ دستانش یخ کرده بودند و دلش تاپ تاپ می کرد...ـ

چرا گرفته دلت؟ مثل انکه تنهایی...چقدر هم تنها! خیال می کنم دچار ان رگ پنهان رنگ ها هستی...ـ

کتری را از اب پر کرد. انقدر بالای سرش ایستاد تا تکان های کتری بگوید که اب جوش امده! دست هایش را روی بخار گرم کرد. تی بگ را توی ماگ گذاشت و اب جوش را رویش ریخت. معده اش می سوخت. چشم هایش می سوختند. دلش می سوخت. عسل و شیر را اضافه کرد به چای و برگشت و باز به پیج فیس بوک نگاهی انداخت...پنج دقیقه یا پنج ساعت! دلش هری ریخته بود کف پاهایش٬ روی زمین٬ کنار همان میز٬ پهلوی مبل...ـ

بعد با نک انگشت پایش شکل قلبش را روی زمین کشید! عادت روزهای قدیم بود با انگشت های پا نقاشی کردن روی زمین...انوقت ها که بچه بود. مدتها بود که از سرش افتاده بود اما...شاید از زمان مهاجرت به بعد!...با نک انگشت های پایش٬‌قلبش را شکست. همان جا٬‌روی زمین٬ کنار میز و بعد پایش را کشید روی هرچه که کشیده بود٬روی دل ِ تنگش. قلب شکسته اش را له کرد! تو٬فکر میکنی که چقدر زندگی اش کلیشه شده بود!‌؟!...شاید...شاید اگر عمق ان له کردن را می دانستی فکر کلیشه بودن را نمی کردی. شاید اگر می دانستی٬ تو هم دلت ناگهان می ریخت ٬ دلت می سوخت به حال دختر....ـ

سیگارش را روشن کرد. چای و شیر را مزه مزه کرد. چند سال گذشته بود؟ چند سال بود می شناختش؟ دوستش داشت؟ حتما دوستش داشت که دلش لرزید و ریخت! هرچه فکر کرد یادش نیامد از کی دوستش داشته! دوستش داشت انگار!ـ

او را دوست داشت یا کلماتش را؟ چند بار خیالش را کشیده بود در این مدت؟ چند بار فکر دیگری غیر از دوستی کرده بود؟ حتما فکر کرده بود٬ وگرنه٬ نبودن یک ادم٬ دقیق تر بگویم؛ تعلق ان ادم به ادم دیگری٬ نمی بایست دلش را بلرزاند. نمی بایست دلش بریزد.ـ

پنج دقیقه یا پنج ساعت یا پنج سال! حتما همه این ها یک قصه است. بخشی از خیال یک عصر پاییزی...وگرنه عشق حتما مقدمه ای دارد٬ اغازی دارد...عشق که پشت این چهارچوب شیشه ای نمی اید و دلت را بسوزاند؟! دلت را بلرزاند٬‌بریزاند؟! اصلا مگر می شود ادم از پشت این پنجره٬ از میان صفر و یک ها٬ بغض کند برای یک حس ناگهانی؟! عشق حتما اول شانه ای می خواهد که بوده باشد تا برای نبودنش گُر بگیری ناگهانی و یخ کنی بعدش! دوست داشتن حتما دوستت دارمی بر لب داشته که رفته و ته ذهن جا خشک کرده! از نگفتن و نبودن و ندیدن که عشق نمی اید؟!...بیخود ترسیده بود. بیخود شک کرده بود. این ها همه اش خیال بود. توهم یک عصر ابری بود. باید برای دوستش ارزوی خوشبختی می کرد.ـ

گاهی وقت ها یک پنج دقیقه هایی در زندگی ست٬ که تمام دنیای ادم را زیر و رو میکنند. پنج دقیقه هایی که چیزهایی از ان ته ذهن ادم می کشد بیرون که هزار سال تصور بودنشان را نداشته ای. یک وقت هایی این پنج دقیقه ها شخصیتی از بودنت را رو می کنند که همه عمرت را٬ ادعاهایت را ٬ حرف هایت را زیر سوال می برند. پنج دقیقه ای که می تواند ادمی را که بوده (!) فکر میکردی -او- همان او بوده٬ خط می زند و یک نفر دیگر را می گذارد جایش.ـ

من انگار هنوز در سفرم. سفر از جایی که خودم را می شناختم تا نقطه ای که خودم را نمی شناسم. من چقدر از خودم را نشناخته ام؟

حالا دیگر شب شده٬ شب خنکی ست در یک پاییز٬ و من جنگهای امروزم با ننوشتن تمام شده است و نوشته شده ام. چای‌م سرد است... سیگار دیگری را اتش می زنم و تو شاید از میان این همه لغت٬ فقط یک عشق کلیشه ای و بی ثمر و خنده دار را گرفته باشی...شاید حتی حوصله ات از این همه بی ربط و گنگ گویی سر رفته باشد و نخوانده باشی‌ اش...ـ

من اما٬ دارم با ترسهایم دست و پنجه نرم میکنم و ارزوی خوشبختی را در نگفتنش٬ نیمه کاره رها کرده ام. چیزی در من تکان خورده...اخر کلام٬ تمام ساخته هایم از خودم و رابطه٬ فرو ریخته و شکل دیگری شده...شکل ِ بی شکلی.ـ

چه خیال عجیبی بود امروز

چه دره های عجیبی! و عصر یادت هست؟! سپید بود و مثل واژه پاکی٬ سکوت سبز چمن زار را چرا می کرد...و بعد غربت رنگین قریه های سر راه...و بعد تونل ها...دلم گرفته! دلم عجیب گرفته است و هیچ چیز٬ نه این دقایق خوش بو٬ که روی شاخه نارنج می شود خاموش...نه این صداقت حرفی که در سکوت میان دو برگ این گل شبوست...نه هیچ چیز مرا از هجوم خالی اطراف نمی رهاند

فکر میکنم که این ترنم موزون حزن تا به ابد شنیده خواهد شد

وقتی بلد نیستی به بودن ِ یک نبودن تظاهر کنی

2010-10-12T16:50:00.000-07:00

صبح دیرتر از اون ساعتی که میخواستم بیدار شدم. باید جدول ها را اماده می کردم. لپ تاپ را باز کردم تا ایمیل هام را اول چک کنم...ترانه انلاین بود. نوشته بود: باباییم رفت...یهو بغض امد و چنگ زد به گلوم. نتونستم ساکت بمونم. حرف زدیم. اروم اروم این طرف اشک ریختم. هیچ چیزی نداشتم که بگم. یک سال قبل٬ روزهای الان ترانه را می گذروندم...هنوزم گیجم. هیچ چیزی براش نداشتم. نمی تونستم بگم یکسال دیگه این موقع٬ حالت خوبه و همه چیز را فراموش کردی. نتونستم بگم زمان همه چیز را درست میکنه! همه چیز کم رنگ میشه. نتونستم دروغ بگم. وقتی میگفت رفت و دیگه نیست. می دونستم رفته و دیگه نیست. بعد از یکسال و اندی٬ هنوز برام دنیای دیگه ای وجود نداره که بگم توی اون دنیا هم را میبینیم. حتی نمی تونستم بگم بابای تو و علی الان با هم هستن. عصبی می شدم با فکر کردن بهش٬ با گفتن چیزی که بهش اطمینان ندارم. هیچی نگفتم. هی سه نقطه براش تایپ کردم و هی دو نقطه و پرانتز برعکس. هیچی نداشتم. هیچ تجربه خوبی توی این یک سال به دست نیاورده بودم که شریکش کنم. دلتنگی ها را یه جایی تموم کردیم وخداحافظ

اشکام را پاک کردم و صورتم را شستم و رفتم که قهوه درست کنم. چشمم افتاد به یخچال و شعری را که با خط بابا روی یخچال بود. بعد از رفتن علی خواب دیده بود. حرفاشون شعر بود. چند لحظه ایستادم و شعر را خوندم و از همون راهی که اومده بودم برگشتم و پتو را کشیدم روی سرم و مُردم.ـ

Done!

2010-09-27T17:13:00.000-07:00

لیست کارهایی را که باید انجام میدادم را گذاشتم جلوم و کنار دو-سوم‌شون نوشتم " دان" ...تقریبا بیشترش را هم توی همین چند روزی که مریض بودم و تب میکردم و لرز میکردم و تنم درد میکرد و سرم درد میکرد و گلوم درد میکرد و اب از چشمم میومد و اب از دماغم میومد٬ انجام دادم!!! ...اون هم بخاطر اینکه اینقدر درد توی جسمم بود٬ دیگه ذهنم وقت فکر کردن به چیزای اضافه نداشت و باعث شد که تمرکز کنم و کارام را سرو سامون بدم... حالا باید بقیه را هم زودتر تموم کنم تا حالم خوب نشده و مثل یک انسان سالم٬ دلهره و دلواپسی از اینده و چه کنم و چه میشودها نریخته توی سرم...ـ

از گرما پناه اوردم به کافهء همیشگی...معمولا هرازچندگاهی تابلوهای روی دیوار عوض میشه وهر دفعه کارای یک نفر را به نمایش میذارن عکس یا نقاشی... --سلام کافه عکس٬ سلام روزهای دور و قدیمی ــ...امروز تابلوها(!) قاب های خالی هستن. تابلوها (!) دیوارن شاید حتی...دوست داشتم! به حال امروزم میخورد این قاب های خالی! گاهی وقتا بهتره هیچی توی قابمون نباشه. دقیقا هیچی...نه واقعیت! نه خاطره!نه خیال و ارزو و رویا!...هیچی...خالی

درست مثل همون چند روزی که هیچی توی ذهنم نبود و مثل یه ماشین از پیش برنامه ریزی شده٬ بدون فکر٬ تند تند کارام رو تموم کردم و "دان!"...ـ

Human Multitasking: Failed!

2010-09-21T12:40:00.000-07:00

به گمانم قدرت انجام دادن چند کار را در یک لحظه از دست دادم. خصوصیتی بود که قبل تر ها خیلی بهش می نازیدم. وقتی چشمام را باز می کردم تا شب که دوباره ببندمشون٬ هجوم لیست کارهایی بود که می بایست انجام بدم که یکی یکی٬ یه تیک میزدم توی ذهنم که یعنی تمام! انجام شد! ـ

حالا از صبح که بیدار می شم٬ گیجم...هی دور خودم و ذهنم می چرخم و به زور چندتاشون را تمام میکنم و کنار اون چندتا٬ هزارتا کار غیر ضروری انجام میدم که نمی دونم چرا؟! که شاید یعنی میخوام فرار کنم از کارهایی که باید ِ انجام شدن دارند. برای همینه که این روزها دچار ِ تاخیرم! تاخیرهایی که مثل یه گودی عمیق میفتند بین باید ها و نشدن ها

دیشب چای را دم کردم ولپ تاپ شخصیم را گذاشتم یه طرفم و لپ تاپم کارم را ان طرفم٬ که یعنی می خوام کار کنم. که باید این پروژه را به جای چهارشنبه٬ سه شنبه تمام کنم. اما به جاش اشپزی میکنم. بعد تارا میاد و با سارا٬ سه تایی میشینیم به حرف زدن...یکهو به خودم میام و یک ساعتی از نیمه شب گذشته و لپ تاپ کارم میره زیر تخت! یعنی که میخوام ساعت را بذارم برای هفت صبح که بیدار شم و تا ظهر پروژه بی پدر را تمام کنم. از ساعت هفت صبح بین خواب و بیداری٬ میغلتم و به جای کار٬ خواب می بینم. خواب می بینم که مرده ام! من ِ مرده در خواب٬ می خندد٬ دعوا می کند٬ می گرید و می رقصد...و من ِ زنده در میان خواب و بیداری٬ سارا را می بیند که اماده می شود برای کار٬ با سارا حرف می زند٬ توضیح می دهد امروزش را و در همان حال مرده ایست که در خواب می خندد٬ می رقصد٬ می گرید و دعوا می کند

به زور این ادم مرده را بر میگردانم به صبح و زندگی...قهوه را اماده می کنم٬ لپ تاپ کار یک طرفم٬ لپ تاپ شخصی ان طرفم٬ سیگار صبحم را با پاوارتی می کشم...به حد بالا و پایین پروژه ام فکر میکنم که از کجا بگیرمش که هم نتیجه را خوش بیاید و هم رییسم را...همینطور که فکر میکنم٬ خودم را می بینم که دارد ماشین ظرفشویی را پر میکند و چند متری با کار و کاغذها و پروژه وامانده فاصله دارد...بعد میز جلوی کاناپه را تمیز میکند...ایمیل چک میکند٬ از پنجره به هوای ابری بیرون خیره می شود و به اپلیکیشن ها می اندیشد...یک لیوان دیگر قهوه می ریزد و خبر می خواند و با تلفنی که به اداره مالیات باید بزند٬ در ذهن دست و پنجه نرم می کند...پتوی دست بافت مامان را تا می کند و می گذارد گوشه مبل...کوسن ها را مرتب میکند...قبض جریمه پرداخت نشده را از جلوی چشم بر می دارد و ژاکتش را از لبه تخت می گذارد توی کمد٬ سیگار دیگری روشن می کند٬ خبرها را می خواند...به میتینگ های فردا فکر میکند٬ به حد بالا و پایین...لپ تاپ کار را باز میکند...پاوارتی می خواند و صفحه روبرویش اما گوگل ریدر است٬ در ذهنش گردنبند و گوشواره ایست که باید پس بدهد...البوم عکس های تارا را در فیس بوک زیر و رو میکند و به لپ های یک بچه تپل می خندد...بعد نمی دانم از کجا هوس سفر به سرش می زند...گرین کارتش را اسکن میکند برای یکی از این دانشگاه ها می فرستد...کمی از قهوه تلخش را مزه مزه می کند و یادش می اید باید سوی کرم برای قهوه اش بخرد...اخ! عسل تب کرده و مریض است٬ روی وال فیس بوکش لینکی می گذارد و حالش را میپرسد... در ماشین ظرفشویی را باز می کند...کدهایی که برای پروژه جدید نوشته را زیر و رو میکند و تمامش نکرده٬ دارد به قبض های اینترنت و مبایل و کردیت کارتی که پرداخت نکرده رسیدگی میکند و دوتا را که سروسامان میدهد٬ نشسته جلوی لپ تاپ شخصی و دارد وبلاگ می نویسد و نانسی سیناترا گوش میکند

تکلیف حد بالا و پایین که معلوم می شود٬ ده درصد بالا٬ ده درصد پایین...می ماند هشتاد درصد میانی که دارد اپلیکیشن کار پر میکند؛ یادش می اید میتینگ فردا از یازده صبح به دوازده تغییر کرده. تقویم مبایلش را درست میکند و ایمیلی که جمعه می بایست بفرستد و امروز که سه شنبه است میان این همه بلبشوی ذهنی٬ گم شده است

راستی٬ از موهای بلند بدش می اید. نه اینکه هیچ وقت موی بلند نداشته! داشته٬ اما دوستش نداشته...پس کی برود موهایش را کوتاه کند؟

در تمام کردن همه این ها٬ رد می شود. مردود ِ مردود...ـ

ساعت یک و نیم بعد از ظهر است و هنوز ان پروژه بی پدر٬ تمام نشده و نتایجش ایمیل نشده...ـ

روزهای معمولی اما پر دغدغه

2010-09-16T14:07:00.000-07:00

صبح ها با سر درد و بدن مچاله شده از خواب بیدار میشم. با همون سر سنگین و پاهای سنگین تر خودم را بعد از یک ساعت پیچیده شدن توی تخت٬ میکشونم تا اشپزخانه و قهوه م را درست می کنم. ماگ قهوه به دست٬ لپ تاپ روی پا میپیچم به خودم یه گوشه مبل و سعی می کنم کارای عقب مونده را توی ذهنم ردیف کنم. یک نگاهی به خبرها٬ گوشه چشمی به فیس بوک٬ ایمیل های کاری و شخصی٬ اپلیکیشن و اپلیکیشن و اپلیکیشن...کار و مدرسه!...ـ بعد باز هنوز کلی کار هست که هی پشت گوش میندازم...قبض جریمه! امروز نه٬ فردا!...کاغذبازی های تکس! امروز نه٬ فردا!...پس کی برم کارهای بانکی را انجام بدم! امروز نه٬ فردا!...مدارک دانشگاه را کی پست کنم! امروز نه٬ فردا!...ـ اخ چقدر امروز نه٬ فردا دارم این روزها...سرم درد میکنه و استخوان‌هام به هم می پیچند

دلم تنگ شده انگار! بغض یه جایی دور از شکستن لانه کرده...فکر کنم خسته ام؟!؟ کاش مثل بابا بودم. بابا چقدر خوب و تند تند کاغذبازی ها را تمام می کرد و کارای اداری را سر و سامان میداد. اخ٬ کاش بابا اینجا بود -- بغض میاد یک کمی نزدیک تر٬ یک جایی توی گلو٬ مثل یک گردو...چشمام تار و نمناک میشن. قهوه م سرد شده٬ یک جرعه محکم بلکه گردو بره پایین...یک پک محکم٬ شاید گردو بره بیرون...وقت ندارم! بغض دورتر از شکستن٬ باز میشینه یه جایی ته دلم

سرگیجه دارم بین همه کارهای نیمه تموم و عقب افتاده...کاش تموم بشه این روزا زودتر...کاش بفهمم کجای این زندگی وایستادم...کاش یکی بود یک کلمه حرف امیدوار کننده داشت...کاش یکی بود می گفت من اینجام٬ تو نگران هیچ چی نباش

یک جرعه سرد و محکم دیگر٬ یک پک محکم تر...ـ

بی عنوان بماند این نوشته ٬بلکه از دردش کم شود

2010-09-14T22:22:00.000-07:00

شب زمستانی بود. من بودم و (ر) و (س)...نشسته بودیم و (ر) و (س) ٬او را و من را گذاشته بودند وسط و حرف می زدند در موردمان...-ر- می گفت: خب حالا یک کاری کرده٬ تو کوتاه بیا!...-س- می گفت: سخت میگیری! ادم بزرگا همینن دیگه...بازی زیاد دارن

برای من اما٬ او با خانم همسایه -ز- و رفیق شفیقمان - ف- هیچ فرقی نداشت. نمی فهمیدم چرا (ر) و (س)٬ کنار گذاشتن خانم همسایه و -ف- را پذیرفتن ولی کنار گذاشتن-او- که با هم سَری و سِرّی داشتیم را نمی فهمیدن. گفتم: من حوصله بازی و ادا و اطوار ادم ها را ندارم٬ میخواهد عشقم باشد٬ همدمم باشد٬ دوستم باشد یا خانم همسایه...من حوصله بازی را ندارم. از اینکه بازی‌م بدهند بیزارم

حالا بعد از چهارسال و اندی٬ بیشتر از همیشه از بازی خوردن و ادم های اهل بازی بدم می اید

امشب بین نامه هایی که برای- م-نوشته بودم٬ بین یادداشت های وبلاگ قدیمی و تکه پارهء خاطرات روزهای قدیم- یکهو دلم پرکشید برای -م- برای -ر- و -س- و -پ- و -پ- و -ا- و ....همه انهایی که جامانده بودند در گوشه ای از نوشته هایم...بعد با خودم فکر کردم که چرا این ادم ها را این همه دوست دارم؟! چرا اینقدر بعد از این همه دوری٬ دلم میتپد برایشان؟! چرا کسی جایگزینشان نمی شود؟

این ادم ها بازی کردن بلد نبودند...یا حداقل مرا بازی ندادند...این ادم ها همان بودند که بودند...روراست و بی خرده شیشه-- همانقدر که دلم برای انها تنگ است٬ حالم از ادم های مارموز به هم می خورد...دردم میاد از بازی خوردن و دورویی دیدن...تقصیره خودم‌ه! قضاوت دیگران را باور نمی کنم ٬تا به چشم خودم ببینم...ـ

حالا دردم امده زیاد...ـ

صرف ـ حذف شدن

2010-08-31T23:49:00.000-07:00

چیزی به نیمه شب نمونده... چارت انالیتیکال رو برای جلسه فردا اماده کردم...از کل سمپل هی ادم ها کم شدند...اونایی که اسکن ندارن...بعد اونایی که لونار داشتن و هولاجیک نداشتن...بعد اونایی که هورمون مصرف کردن ...بعد اونایی که نژادشون معلوم نبود...بعد...بعد...از چهار هزار و اندی ادم رسیدم به هشتصد و کمی بیشتر...بعد فکر میکنم به ان شهری که رفت زیر اب و ادم هایی که از زندگی حذف شدن...یاد بچه هایی میفتم که توی عکس مگس روی صورتشون نشسته بود...لباشون خشک بود...ارزوهاشون را خط خطی می کنم... رویاهاشون به تاخیر افتادن...اونا رو هم حذف می کنم

میرم سراغ ایمیل ها، کارهایی اپلای کردم و پر شدن را هم از بین ایمیل ها حذف میکنم...دنبال کار جدید می گردم، همه اونایی که به من و بکراندم نمی خورند را حذف میکنم... اونایی که مصاحبه کردم و قبول نشدم، حذف میکنم...ـ

بعد سیل میاد...استرس میاد...ارزوهای خودم را هم یکی یکی حذف می کنم...ـ

نیمه شب شده، حس خونه بودن رو، حس سر روی شونه برادر بودن رو هم از شبم حذف میکنم

چراغ یک اشنای دور، غریبه نزدیک توی یاهو و اسکایپ روشن میشه، اون رو هم حذف می کنم...ـ

وسط خبرها، یکی پای سنگسار، یکی توی زندان، یکی پای میز محاکمه...حقوق ساده شهروندی را هم حذف میکنم

اعتراض یک زن نسبت به اذیت و ازار خانواده اش، حریم خانه را هم حذف می کنم

لایحه خانواده، خانواده را حذف میکنم

ازادی و صدا و زن و زندگی را حذف میکنم

دلتنگی میاد...وحشت بیکاری...حس سردرگمی...کاسه چه کنم چه کنم!..خواب و ارامش را حذف می کنم

امروزم را حذف میکنم...امید را هم حذف میکنم

روزهای پر استرس قبل از بیکاری

2010-08-24T17:18:00.000-07:00

بالاخره بعد از مدت ها بیکاری، داده هایی که باید انالیز بشن، اماده شد. اما حالا من حوصله کار ندارم. یعنی حواسم جمع نیست. از روزی که شنیدم، پروژه اخرمون بودجه نگرفته و من تا اخر اکتبر بیشتر کار ندارم، استرس دارم. ذهنم مشغول برنامه ریزی برای چیزهایی هست که هنوز نیست و معلوم هم نیست که باشه. مدام دنبال کار جدید، توی دانشگاه های رنگارنگ می گردم. بعد از صبح که چشم باز میکنم یا نگرانم که ریجکت شده باشم، یا دلواپس اینکه اگر مصاحبه را بگیرم، چیکار کنم که ال بشه و بل بشه!...ساعت های زیادی هم می گذره به بالا و پایین کردن مصاحبه ای که داشتم و اینکه کجا را اشتباه کردم و چی گفتم و چی نگفتم. همه این روزهام، پر شده از فعالیت های ذهنی که بیشتر از ده درصدش مهم نیست!...ولی استرس دارم، وقتی فکر نمی کنم، سرم را گرم کار دیگه ای می کنم، وسط سرم، یک جای خالی هست که نمیگذاره تمرکز کنم.

حالا نشستم روی مبل، پاهام را دراز کردم روی میز، لیوان چای کنارم، بعد از دو ساعت خیره شدن به کد ها و عدد ها و کاغذ های دور و برم، که بری بالا، بیای پایین، خودت را بکشی، باید اینکار را تمام کنی.... هی به خودم میگم، میخوای این دو ماه اخر را با ابرو و خیر و خوشی بری سر کار و اخراج نشی؟ ...اخرش که چی؟! امدم اینجا، دارم خاطره می نویسم از این روزهای پراسترس

گاهی فکر می کنم، خب استرس هم داره! از این همه کار که رزومه فرستادم، فقط یه مصاحبه هفته قبل داشتم و یکی دیگه هم هفته اینده!!!ـ...من از بیکاری می ترسم! این تنها و بزرگترین فوبیای زندگی منه!...یک چند وقتی می شه که فهمیدمش!...می دونم با بی بیکاری بی پولی سراغم نمیاد! تعارف که نداریم، متاسفانه یا خوشبختانه، بابا حاضره هرکاری بکنه، تا من برنگردم ایران.! ترس من از بی پولی نیست. از بیکاریه!...من از بیکار بودن وحشت دارم. از یک ادم بیکاره توی اجتماع بودن می ترسم. از بیکار بودن و بین دوستام گشتن بیزام. اعتراف سخت و وحشتناکیه، ولی هنوز بیکار نشده، دلم نمی خواد دوستام را ببینم، فقط از ترس اینکه مبادا زبونم باز بشه که قراره بیکار بشم!ـ...حتی اون چند نفری هم که می دونن، بعد از چند روز کلنجار رفتن با خودم زبون باز کردم و گفتم...من با این فوبیای بیکاری چه کنم؟؟؟

زندگی بدون عنوان

2010-08-20T20:30:00.000-07:00

من زندگی کردنم هم مثل شنا کردنم ه...هروقت میام نفس بگیرم، تعادلم به هم میخوره و غرق می شم...بی نفس میرم، هی کم میارم.ـ

My Elizabethtown...

2010-08-05T23:38:00.000-07:00

تا به حال شده توی حموم، زیر دوش، فقط صدای اب باشه و فکرات که با صدای گنگ توی سرت، گوش ت،گلوت می پیچن؟...بعد هی فکر میکنی که حجم همه چیز خیلی زیاد می شه...حتی هوا توی دستات حجم پیدا می کنه...فضای بین انگشتات غلیظ می شن!...من بچه که بودم، وقتایی که تب می کردم اینجوری می شدم...ولی حالا، هروقت که ذهنم شلوغه و سر ِ فکرام از دستم در میره، زیر دوش با صدای اب، یه جورایی تب می کنم مثل بچگی هام انگار...ـ

روی تخت دراز کشیده بودم و خیره شده بودم به یک کلمهء کتاب...بعد فکرام امدن...مثل اینکه یک فیلم از واقعیت ِ دیروز تا اخر ِ فکرام برای فرداها، روی دور تند توی سرم رژه می رفت...بلند شدم تقویم روی کابینت اشپزخانه رو نگاه کردم...! خونهء پر ِ پرش دو ماه!ـ

چند دقیقهء بعدش زیر دوش بودم...فقط صدای اب بود و گنگی ِ صداهای توی سرم...فکر...فکر...فکر و صدای حسین که می گفت : خب! حالا چه برنامه ای داری؟ به چه راه هایی فکر کردی؟...هی صدا بود و اب بود و حجم سنگینی توی خالی دستام...هی به خودم می گفتم کاش الان سارا حرف بزنه! کاش از موهاش بگه...کاش از پسر عموش بگه...کاش صدای سریال های ایرانی بیاد...کاش صدای یه اهنگ بیاد...کاش یکی حرف بزنه....! صدای اب بود و گنگی و همهمهء فکرام...خب حالا چه برنامه ای داری؟ به چه راه هایی فکر کردی؟

صبح با قیافه خواب الود و موهای اشفته، لپ تاپ را گذاشتم روی کابینت...او وو - حسین تهران، شیرین مالزی...من توی اشپزخانه، گیج و ویج دنبال فیلتر کافی و کافی...شیرین پرسید: نیلوفر! برای کریسمس میای مالزی؟

بعد من بودم که خیره به صفحه لپ تاپ، تکیه م رو داده به کابینت، توی چند تا جمله کوتاه، دیروز را تعریف می کردم. همین . تمام!ـ

سکوت بود و چشمهایی که از توی مانیتور نگاهشون را انداخته بودن به من، تکیه سنگینشون را روی مبلی که نشسته بودن حس می کردم...من که تحمل سنگینی سکوت رو نداشتم، برگشتم و تند تند قهوه رو پیمونه می کردم و اب می ریختم توی قهوه ساز

حسین سکوت را شکست. با همون صدای محکمش که همیشه انگار همه چیز تحت کنترله! - خب حالا چه برنامه ای داری؟ به راه هایی فکر کردی؟

اونوقت من ِ از درون متلاشی بودم که نمی دونم از کجا، همون قدرت ِ رو جمع کردم توی صدام و شروع کردم سریع یه راه حل هایی که نمی دونم از کجا اوورده بودم، ردیف کردن که...اخ!.ـ من حرف هایی زدم که ادم های ان طرف ِ پنجره شیشه ای، باور کردن توی سرزمین فرصت ها، امکانشون هست...اما من ِ این طرف ِ پنجره شیشه ای، که همه این راه ها رو توی سرزمین فرصت ها، بارها رفته و نرسید م، می دونستم چه بلبشویی هست اینجا توی ذهنم...چه روزایی تو راهه!ـ که اخ! نیلوفر! می خوای چیکار کنی؟ واقعا می خوای چیکار کنی؟

خسته م! اما وقت ِ خسته بودن ندارم...هی صدا ها گنگ تر و کشدارتر می شن توی سرم....راه حل های بی جواب و بن بست هی پشت ِ بن بست...باید کاری کنم...باید کاری کنم ! این باید ِ لعنتی بیخ گلویم را گرفته...بی راه مانده ام، اخرهای راهی تمام شده!ـ...باید کاری کنم

زندگی ِجدی، در ِ بسته...یا همان اینبار به کجا می کشانی ام

2010-08-04T18:41:00.001-07:00

ثبت در لحظه : ـ

امروز از ان روزایی بود که زندگی صاف و مستقیم ایستاد و نگاه کرد توی چشمام و گفت : شوخی نداریم که!ـ

یک وقتایی یک خبرهایی خیلی جدی هستن، حالا هرچقدر هم که من بگم زندگی جدی نیست...! بعد همون وقتا، وقتی خبر را می شنوی، شاید بخاطر حدس هایی که می زدی و احتمال هایی که می دادی، مبهوت نشی موقع شنیدنش! ولی یکه می خوری!...یکه می خوری چون حتی ادم های ناامیدی مثل من هم، ته ته ذهنشون، یک امیدی به تغییر دارن! الان که می نویسم فکر میکنم شاید اسمش امید نیست! یک جورایی بیشتر نادیده گرفتن هست...انتظار نداشتن، با اینکه احتمالش را میدادی....اخ! اینجور وقتاست که از خودم بدم میاد بخاطر اینکه نیمه پر لیوان را نگاه می کردم

به هرحال، این زندگی ِ جدی ِ جدی، امروز یک اولتیماتم دو ماهه داد! خبر از یک در بسته در انتهای این دو ماه

حالا اصلا حوصله اینکه بشنوم « جناب اقای محترم فلافی، گر زحکمت بزند یک چشمی را کور کند، ز رحمت چشم دیگری محض احتیاط داده است» ، را ندارم

باید بشینم فکر کنم ببینم چه خاکی باید به سر خودم بریزم توی این دو ماه...و اینکه دقیقا به کدام ترکستان این ره قرار است مرا ببرد

---------

خیلی اگه خوش شانس باشم، همه وسایلم رو باید بچپونم توی یه چمدان و از این - ال اِی - وامونده برم...اما کجا؟

زنجیر ِ روابط ِ من

2010-08-02T17:42:00.000-07:00

هیچ وقت ادم ِ قوانین ِدوست های رنگارنگ ِ بی شمار نبودم...از همان اولی که یک ادم را می دیدم می دانستم این ادم می ماند یا میرود! اگر میرود کی و اگر می ماند، تا کجا و تا چه مرز نزدیکی به من!...شاید برای همین هم گذشتن از ادم ها در نهایت سختی، برایم اسان بوده

بعضی از ادم ها، ادم ِ من نیستند، حتی با اینکه هستند!...می دانم اگر انها تماس نگیرند، اگر من از این شهر یا کشور بروم، اگر نوع زندگیم را تغییر بدهم، دوستی مان تمام میشود! ...ادم هایی هم هستند که من شاید فقط یکبار دیده باشم ، یا اصلا ندیده باشم ! اما هستن...می دانم دوستم هستند و می مانند!ـ

من ادم ِ نگه داشتن ادم ها از سر ان قانون لینک و رابطه نیستم...اینکه یک روزی، یک جایی شاید این ادم دستت را بگیرد!...من ادم ِ از سر ِ ترس ِ تنهایی، با دیگران ماندن هم نیستم

برای همین هم هست که توی فرمول دوستی خیلی از ادم ها نمی گنجم!... بعد توی این قانون ، فرمول یک طور دیگه ای تعریف میشوم، تعریفم می کنند؛ گاهی ان ادم ِ خودخواه هستم، گاهی نمک نشناس، گاهی مغرور، گاهی سنگدل ، گاهی...نمی دانم! هرچه! همه ان چیزهایی که هیچ وقت برایم مهم نبوده و نیست...ببینین با قانون شما من توی کدام دسته هستم!ـ

با همه اینها که ادم دوست های رنگارنگ بیشمار نبوده ام، بی دوست هم نبودم و نیستم!...دوست کم ندارم...دوستی هایی که بیست و چند ساله اند در زندگی بیست و چند سالهء من!...دوستی هایی که نصف ِ عمر خودم هستن اما انقدر عمیق اند که گاهی با خودم فکر میکنم یعنی واقعا فقط پانزده سال، ده سال، پنج سال... هست که این ادم را می شناسم؟!؟...دوستی هایی که حالا زندگی، هر کداممان را پرت کرده است یک گوشه دنیا اما هنوزهم هستند...هنوز هم برای هم مهم هستیم!...هنوزهم دلمان برای هم میزند!ـ

همه این ها را گفتم که بگویم روزهایی هم هستند که ادم ها از صفحه زندگیم خط می خورند...انقدر ساده فراموش میکنم که ادمهایی که از بیرون می بینند فکر می کنند ساده تمام شد...بی بهانه تمام شد...بی دلیل تمام شد...اما این نیست! زمانی که تمام می کنم...زمانی که تمام می شود، می دانم عمرش سر امده...از اولش که این ادم را دیده بودم می دانستم تمام می شود...می دانستم نمی ماند...می دانستم ما مال هم نیستیم...می دانستم مامور ِ گذر از زندگی هم هستیم...باید بیاییم یک روزی و برویم یک جایی

من در دوستی قانون خودم را دارم، مثل همه شما...من حوصله یک چیزهایی را ندارم...حوصله وقت تلف کردن برای یک رابطه هایی را ندارم - وقت تلف کردن در تنهایی را ترجیح می دهم به گیرو دارهای روابط ادم بزرگها--...حوصله درگیر کودکانه شدن ها را هم ندارم -- به قانون و تعریف خودم! فکر میکنم ما ادم بزرگها جاهایی که نباید زیاد بچه می شویم و جاهایی که باید کودک باشیم زیاد بزرگ می شویم-- این را هم قبول ندارم که ادم ها اگر می ایند باید تا ابد بمانند...بعضی از ما، مامورهای گذری هستیم در زندگی همدیگر...ماموریم یک زمانی کوتاه یا دراز بیاییم و یک کاری برای هم کنیم، یک چیزی را تغییر دهیم و برویم...قرار نیست بمانیم...مامور ِ همان یکی دو کاریم و بس...این ها حالت های خوبش هست! حوصله ادم ها و رابطه های بیهوده را که اصلا ندارم...به نظرم بیهودگی روابط ادم را از پا در می اورد...ـبیهوده بودن و بیهوده گشتن با ادم های بی ربط، مسموم تر از بیهوده تنها گشتن است

در این طور وقت ها، نظر و فکر و ایدیولوژی ادم های دیگر برایم مهم نیست...من خودم را بهتر می شناسم! من ادم رابطه های بی شمار ِ بیهوده و بی خیال نیستم...حالم را بد می کنند رابطه های خالی...خسته ام می کنند و نمی گذارند زندگیم را بکنم...برای همین است که تمامش می کنم و میروم...من ادم ِ بند ِ دل ِ کسی شدن، اویزان ِ رابطه ای بی ته شدن نیستم...و برای همین هم هست که شاید خیلی از وقتها سخت دلتنگ ِ دوستی ها و دوست های خوبم می شوم

گاهی می دانم که اگر زنگ نزنم، اگر از این دیار بروم ، یک رابطه ام تمام می شود... اما یک حالت دیگر هم دارد...روزهایی که هیچ تغییر ظاهری در زندگیم نیست و ادمی یا ادم ها خط می خورند از رابطه هایم!... مال این است که درونم دارد چیزی تغییر می کند...چیزی جابجا می شود...من ، دیگر ان من نیست...هدفم، ارمانم، فکرم هم که عوض شود، ادم های رفتنی، می روند از زندگیم

ماندن در بعضی از روابط، مثل خودکشی تدریجی ست...کشتن ِ وقت است...درجا زدن است...پیش نرفتن در زندگی ست...اشتباه است...باید یک قیچی تیز برداشت و بریدش بی انکه منتظر ِ ان اتفاق بود برای پایان دادنش...بی انکه منتظر بود تا ان ادم هم رابطه را در خودش تمام کند...رابطهء خالی و پوشالی را باید در خود تمام کرد، نه با دیگری

اینجوری می شود که من ان خودخواه ِ دیگران میشوم که در هیچ کدام از متغیرهای فرمول دوستی شان نمی گنجم و دیگرانی که قدرت بریدن ندارند، ادم سازش و سوزش هستند در دوستی ها، می شوند ادمهای ضعیفی که در فرمول دوستی من جا نمی شوند -- برای همین هست که فکر میکنم من و این ادم ها، بی حسابیم با هم سر ِ برچسب زدن به یکدیگر...!ـ

اخرش اینکه، نشسته ام در همان خانه ای که بودم، در همان موقعیت ظاهری که بود و که هنوز هم هست، و دارم ادم ها را خط می زنم از زندگیم...چیزی دارد اینجا، ته دلم ، ته ذهنم تغییر می کند...انگار که دارم می روم...انگار که دیگر ماموریتی برای هم نداریم...انگار که قسمت مهمی از زندگیم را دارم از نو می سازم...گوشه ای از فکر و ذهنم را دارم گردگیری می کنم

حالا از کجا شروع کنم...ـ

2010-07-30T16:07:00.000-07:00

حالا از کجا شروع کنم، یک قصه تازه است... نه خیلی تازهء تازه شاید...!...قبلا، ناراحتی هام را، دلگیری هام را، ذره ذره بروز می دادم...هر روز یک تیکه اش را می نوشتم و با چند قطره اشک سر و ته ش را هم میاوردم و میرفتم دنبال کارم....! اما الان یک مدتی هست که دلتنگی ها و گله ها و ناراحتی ها را جمع می کنم توی خودم! نه اینکه حتی خودم بدونم اونجان، یا بهشون فکر کنم...نه! هستن، اما نیستن!نمی بینمشون، انگار که مثلا یک حس غریزی نمیذاره که دیده بشن...یک مکانیسم دفاعی ذهنی جدید!...بعد توی این دوران احساس می کنم خیلی قوی ام...اما قوی نیستم، بیشتر میشه گفت خشمگینم!...به قول مادربزرگم، جوشی ام! زود جوش میارم...ولی خودم خوشحالم که سخت و قوی و ...هستم. انوقت این خوشحالی هم، خوشحالی واقعی نیست...فقط یک جورایی هست! خیلی سطحی و صوری ...ـ

این حال ِ خوش ِ بی خیال ِ خشمگین ِ از درون متلاطم، هست با من تا یه جایی، یه لحظه ای...مثلا رسیدن به یک بوی اشنا، به یک خاطره غریب، یک مکان اشنا، یک اهنگ، یک کلمه....هرچی! یک جا، یک لحظه این حال ِ خوش ِ...ِمنفجر می شه! یک غم بی انتها...یک ناامیدی بی حد...یک های های گریه و بعد...من خالی ِ خالیم از اندوه، غم و هرچیزی شبیه ان!ـ

مثل الان! مثل الان ِ من، بعد از پریشب و دیروز...! خالی ِ خالی! بی هیچ حس عجیب و عمیقی! نه بد، نه خوب...نه خوش خیال، نه بد خیال...اینطور وقت هاست، که هی توی ذهنم تکرار می شه: حالا از کجا شروع کنم؟

یه حس وظیفه، که انگار باید یک خلا را پر کنه!...بعد هزارتا برنامه میچینم واسه خودم...سعی میکنم همه اون درهای بسته را ، راه های رفته به بن بست را نبینم! دوباره از اول هی فکر، هی خیال، هی رویا...ـ

بعد این حالا از کجا شروع کنم؛ میشه نطفهء حال ِ خوش ِ بی خیال ِ خشمگین ِ از درون متلاطم ِ بعدی ام...ـ

حالا تا دیر نشده ، واقعا از کجا شروع کنم؟

برای یکسالگی نبودنت

2010-07-29T12:55:00.000-07:00

یک وقتایی دلت می خواد بنویسی...بنویسی برای مخاطبی که نیست و وقتی می گی نیست؛ دقیقا نمی دونی چقدر نیست! نیست! یا نیست ِ نیست!...بعد ان وقتی که دلت می خواد برای این ادمی که نیست بنویسی ، نمی دونی از کجا شروع کنی...از الان که نشستی توی کافه ای توی خیابان سوم سنتا مانیکا، همون جایی که برای اولین بار با همون ادم امدی، تو کافی خوردی و ان چای!...یا مثلا از نیم ساعت قبل تر شروع کنی، که کنار ساحل بودی! باز هم جایی که اولین بار، همون مخاطب بهت نشونش داد...یا از قبل تر از اون، که تمام راه را تا ساحل، گوگوش گوش کردی و اشک ریختی واسه کسی، مخاطبت! که حالا نیست

اینکه هنوزم باید اون عینک بزرگ افتابی را بذاری روی چشمات، توی سایه...که کسی اشکات را نبینه!ـ

مخاطبم! عزیزم! برادرم! رفته ام...از کجای این روز ها برات بنویسم...از کدوم گوشه این یکسال حرف نگفته برات شروع کنم...از هر طرف که بگیرم، یه سرش دلتنگیه و یه سر دیگه اش همه ان لحظه های گمشده توی نبودنت، که می شد باشی و بهت بگم دوست دارم

یکسال گذشت، زمان درد را کم نکرد، جای خالیت را کمرنگ نکرد..هیچ چیزی را درست نکرد...یکسال گذشت و من فقط با زمان یاد گرفتم که خوددار باشم...که بخندم یعنی اینکه زندگی ادامه داره...یکسال گذشت و زمان هر لحظه اش فقط جای خالی تو رو مثل یه زخم گذاشت وسط دلم ، کنار همه خاطره هامون...! بعد به خاطره هامون هم که می رسم یهو می گم : هه! خاطره هامون هم حتی به اندازه بودنم نیست...بیست و پنج سال اولش، هفت دریا فاصله است بین خاطره هامون...صدا بودیم و عکس!ـ

می خوام نق نق نکنم سر رفتنت! سر مرگ که یهو افتادم بین مون! اما گله دارم...از این زندگی خیلی گله دارم

خب دلم می خواد مثل تو باشم، امیدوار باشم...خوش بین باشم....کم نیارم..قوی باشم...اما گله دارم...ـ

--------------

دلم میخواست برات بنویسم...از همه این یکسالی که نبودی...از شده ها و نشده ها...برای دل خودم، بنویسم..برای جای خالی تو...اما اشکام نمی ذاره...فقط کاش بودی...همین!ـ

ثبت در لحظه

2010-07-28T15:24:00.000-07:00

انگیزه دارم... امید ندارم...انگیزه دارم...جون ندارم

کتاب جلوم باز باشه یا نباشه...درگیر و دار کار باشم یا نباشم...بیدار یا خواب...تنها یا وسط جمع ...فرقی نمی کنه، یک فکر مدام ِ خستگی ناپذیر ِ خسته کننده همیشه هست؛ زمان می گذره و اونی که باید بشه نمیشه

حوصله ام از این رکود ِ بی پدر مادر سر رفته

بعد هی به خودم میگم: بسه! بسه دیگه نیلوفر...ـ

همهمه های بیست و نهم ماهی کلافه

2010-06-29T14:55:00.000-07:00

از صبح سگ بیدار شدم. کلافه و گیج با یک سر سنگین...امروز یازده ماه هست که تو رفتی!...یازده ماه! نبودی...نیستی و من با خودم فکر میکنم چرا ادمی مثل تو که کلی کار با این زندگی داشت و کلی برنامه برای زمین و اسمون، رفته - باید می رفت از این زندگی؟!ـ و خواهرت که هیچی از این زندگی نمی دونه، مونده و هی دل دل میکنه برای...ـ برای چی؟ برای رفتن؟!؟

چند روز قبل دخترک رفته خونه مون تا از پدربزرگ و مادربزرگ خداحافظی کنه! بعد رفته توی اتاقم، روی بالکنی، عکس گرفته و گذاشته فیس بوک!...دلم تنگ شد یهو! برای اتاقم...برای بالکنش...برای دیوارای سبز و یشمی...برای پنجره های چوبیش و برای خودم توی اون اتاق...اما هنوز نتونستم جواب خودم را بدم که از پس این همه دلتنگی، ایا من در اون اتاق خوشبخت بودم؟ ایا دلم برای خوشبختی در ان اتاق تنگ شده یا این هفت دریا فاصله است که من را دلتنگ اون خانه و روزاش کرده؟!؟

کنار پنجره، پشت میزم نشسته بودم که مثلا کارهای میتینگ های فردا را سر و سامان بدم...اما دلم همش به هوای ابری پشت پنجره بود...به اتاقم و به اینکه یازده ماه شد امروز که تو رفتی...کاش کمی از جسارت زندگی تو، در من بود!ـ

بی ربط و پراکنده می نویسم و ذهنم از نوشته هایم بی ربط تر و اشفته تره...هی در می رم از زیر سوالها و خودم را نادیده می گیرم...حتی حوصله خودم را هم ندارم...از درجا زدن ها، پیش نرفتن ها، از بیهودگی همه چیز و همه کس ِ دور و اطرافم کلافه ام

کاش یه روزی یه جایی دست از سر خودم بردارم...خودم را ول کنم، رها کنم

اصلا، امدم که فقط گفته باشم کلافه ام. همین. چیز دیگه ای این زندگی این روزها نداره! همه ش کلافه گی و کاسه چه کنم چه کنمه!...همین! فقط همین.ـ

دغدغه های کسی که هیچ گهی نشد

2010-06-23T16:28:00.000-07:00

تصور کن ادمی را که روی ارزوهای له شده اش ایستاده و سعی میکنه خوشبخت باشه...!ـ

نمی خوام هی غر بزنم...نمی خوام مدام ناراضی باشم ولی این فکر لعنتی چسبیده بیخ ذهنم و ریشه زده به همه فکرام...اینکه روزها دارن تند تند می گذرن و من هنوز هیچ گهی نشدم...این گهی شدن هم برای خودش تعریفی داره! نه اینکه از کارم ناراضیم...نه اینکه زندگی نمیگذره...! فقط می گذره!...فقط یه کاری هست که کاری کرده باشم و کنارش کم و بیش چیزایی یاد گرفته باشم...اما اون ارزو بزرگه، اون دغدغه که چرا من اینجام، هنوز اتفاق نیفتاده...ـ

من شهری را که توش زندگی میکنم دوست ندارم...ادمهاش را، ارمانهاشون را، معیارهاشون را دوست ندارم...من از اینکه بعد از این همه مدت، وقتی بالاخره فهمیدم که میخوام توی چه رشته ای ادامه تحصیل بدم ولی کارم پیش نمیره، خسته ام...ـ

حوصله ام از کند پیش رفتن همه چیز، سر رفته...از اینکه اون حس پرواز هست، اما هوای پرواز نیست خسته ام

از اینکه هرروز از خودم بپرسم پس کی؟ پس چه جوری؟ پس از کجا؟ پس چرا نشد؟ پس چرا نمیشه...کلافه شدم

من این زندگی عادی را، که فقط با زمان سپری میشه دوست ندارم...اصلا هم نمیتونم به خودم بقبولونم که زیاده خواهم...نیستم!...من کمترین را برای شروع میخوام و همون کمترین اتفاق نمیفته...اینطور هم نبوده که کاری نکرده باشم...فقط انگار یه جای کار میلنگه و من نمی دونم اون چیه و کجاست

حالا موندم میون این گمگشتگی و نشدن ها و اشفتگی ها و از کجا سرش را بگیرم که باز به ترکستان ختم نشه این راه وامونده

اینا نق نق و غر غر نیست...اینا گیج زدنهای ادمی هست که هیچ گهی نشده توی این زندگی و دلش می خواست و میخواد که یه گهی بشه

تمام.ـ

Life Goes on...

2010-06-21T21:41:00.000-07:00

تمام امروز را منتظر یک ایمیل بودم که نرسید. خیلی وقت ها، حال و هوای امروز را داشتم...اینکه منتظری تا یک اتفاق ساده...یک کلمه...یک خط، شاید، رنگ کِسِل زندگیت را عوض کنه...حالا باز دوباره دارم سعی میکنم هی به خودم بگم، حالا هرچی...یا همان هرچه باداباد هایی که پوست ادم را میکنه!ـ

اینکه زندگی باز هم به روال روزهای قبل ادامه داره، خبر تازه ای نیست

فقط نوشتم که نوشته باشم این لحظه را که چقدر محتاج یک تغییر بودم که اتفاق نیفتاد

ادمی که تمام شده است

2010-06-16T00:08:00.000-07:00

فکر می کنم تمام شده ام، در نقطه ای...اتفاقی...حرفی یا شاید حتی سکوتی بی موقع...فکر میکنم تمام شده ام مدت ها قبل...خیلی قبل!...یا نمی دانم شاید این خاصیت تمام شدن باشد که ادم فکر میکند زمان زیادی گذشته است!...انگار همه چیز خیلی دور می ایستند...تمام قهقهه ها و خاطرات خوب و هیجان ِ اغازها...همه دورند...خیلی دور

ادم که تمام می شود دیگر جرات اغاز ندارد...جسارت ِ اینده نگری...ادم که تمام می شود هی در خاطرات پرسه می زند...هی از گذشته می گوید...از روزهای خوب که تمام شدند...ادم که تمام می شود لکه دردهایش پخش می شود، تمام خیالش را می گیرد...زخم های کهنه اش دهان باز میکنند...ادم که تمام می شود با کوچکترین تلنگری از هم می پاشد و از ایستادن خسته می شود...در ماندن، درمانده می شود...ادم که تمام می شود، وامانده می شود...رفتن ها وامانده اش می کنند

فکر میکنم که تمام شده ام...یک جایی، یک روزی...یکی از همان وقتهایی که گفتم گوربابای هرچه اتفاق...یکی از همان شب هایی که بغض گلویم را فشار می داد و من با سماجت می گفتم تو می توانی...برو...فقط برو

حالا که خوب نگاه میکنم، حالا که همه چیز خیلی دور ایستاده است...حس روحی را دارم که از بالا به جسد متلاشی شده اش از سر اتفاقی، نگاه می کند...از اینجا که نگاه میکنم، دیگر جان برگشتن به خودم، به درونم، به ارزوهایم، به دغدغه هایم را ندارم

از اینجایی که امروز ایستاده ام، من، یک من ِ غریب است...من، منی شده است که احساسات مچاله شده اش را پرت کرده است گوشه دور از بودنش تا جلوی دست و پایش نباشد

من؛ من ِ تلخی است که دیگر گول رویاهایش را نمی خورد...شیرین نمی شود

این من، انقدر خوشی هایش در سطح مانده اند که لجن بسته اند به روزهایش...عمق را با ترک هایش ، حجم را با دردهایش و سنگینی را با دلتنگی هایش می سنجد

ادم که تمام می شود، یک شانه برای دغدغه سر ِ پردردش می شود یک حسرت ِ مدام

ادم که تمام می شود، تقویم ها به عقب ورق می خورند

ادم که تمام می شود، همیشه یک «تو»ی بی دین ، در دامان زندگی ش هست تا برای خون به جگری هایش بهانه ای باشد

فکر می کنم تمام شده ام...در یکی از همان روزهایی که محکم ایستادم جلوی احساسم و گفتم تو را به خیر و من را به همه راههای نرفته و ماشه بی خیالی را کشیدم

بنشین بر لب جوی و گذر عمر ببین

2010-06-10T11:33:00.000-07:00

نشستم پشت میز کارم توی خونه، یه دستم زیر چونه...چشمم به مونیتور...گوشم به صدای اب ِ ابنمای توی حیاط...فکرم پرسه میزنه توی اون دوردست ها...اینکه ده سال قبل، دلم میخواست امروز چی باشم و کجا باشم و با کی باشم...پنج سال قبل برای بودن کی و چی می جنگیدم...سه سال قبل دغدغه هام برای امروزم چی بود ...یا یک سال قبل که حاضر بودم همه داشته و نداشته هام را بدم ولی یه خواهر ِ بی برادر نباشم
ادما تلفیقی هستن از بودن ها و نبودن ها...شده ها و نشده ها...و من چقدر برای همه اینها جنگیدم...برای نشدنی ها...نبودنی ها...رفتنی ها...و چقدر دلواپسی بود در همه جنگیدن هایم...و چقدر هنوز خیلی از به دست نیاورده هام را، از دست داده هام را، رفته های زندگیم را دوست دارم...و هی وسط بغض و ترس و دلنگرانی هام، گفتم هرچه باداباد و دلم هرچه باداباد هایم را نخواست...و چقدر سخت جونم که هنوز گاهی دلم می خواهد خودم را پرت کنم میان ریسک هایم - بابا می گوید کله خری هایت!...اینکه چقدر هنوز مثل بچگی هایم ، لج میکنم و نداشته هایم را می خواهم اما صدایم در نمی اید

دارم از تو حرف می زنم! از تو که نبودی و نیستی...از تو که از بین فراموشی هایم، گاه و بیگاه سر بلند میکنی و نبودنت را به رخم می کشی و من را یاد نداشته هایم، به دست نیاورده هایم میندازی...و من یهو، وسط کدهایی که نوشته ام، فریاد می کشم لعنت به تو...لعنت به تو

لعنت به من! چقدر چیزی شده ام که تمام این سالهای می خواستم باشم؟! چقدر رفته ام و پیدا نکرده ام؟؟!!...قهوه ام سرد شده و سیگار ندارم...لعنت به تو یا لعنت به من که اینقدر خسته ام؟!ـ

یادت هست میشستم روی کاناپه مخمل یشمی اتاقم و نقشه می کشیدم...رویا می بافتم! برای یه روزی مثل امروز! و فکر میکردم خوشبختی شکل عجیبی ست از بودن ِ یک نگاه ارام در روزی مثل امروز!...و خیال می کردم خوشبختی غش غش خنده هاییست که من توی تمام اون روزهای اشک الود، ذخیره می کنم برای روزی مثل امروز؟!...و خوشبختی گاهی حضور بود...یک کلمه! فقط یک کلمه...حضور!...حضور چیزی یا اتفاقی در روزی مثل امروز
در روزی مثل امروز، خوشبختی واژه ای تعریف نشده ست که مرا وادار میکند دیگر نقشه نکشم. من در روزی مثل امروز دیگر نقشه ای ندارم برای کشیدن، برای بودن، برای حضور
در روزی مثل امروز، من ادمی هستم که میان کارهای نیمه تمامش نشسته و تقویم را ورق می زند و هیچ حس بزرگ زیبایی ندارد
در روزی مثل امروز، من دختری هستم که خواسته های به دست نیامده اش، سنگین تر از به دست اورده هایش است
و بماند قصه هرچه که بود و از دست رفت...و امیدی که بود و دیگر نیست
در روی مثل امروز من نه ان دختر خیال پرداز نه ساله ام، نه چهارده سالهء درگیر با بلوغ و حقیقت زندگی نه هفده ساله یاغی....در روزی مثل امروز من نه داستان های بیست سالگی ام را دارم...نه وسوسه های بیست و چهار سالگی...و نه تمام هوس عشقی که در بیست و پنج سالگی می خواست باور کند! من، نه منِ بیست و هفت ساله است نه در اغاز بیست و هشت سالگی و انتظار معجزه
در روزی مثل امروز، من دختری هستم در سراشیبی اخرهای بیست و هشت سالگی ، بی انتظار معجزه، بی دغدغه رسیدن..کسی که می خواهد بیست و نه سالگی را تمام کند بی انکه دلش برای چیزی بلرزد

در روزی مثل امروز، پشت میز کارم...وسط بلبشوی پروژه های نیمه تمام، ادمی هستم که زیر سینگینی سالهای رفته...نرسیده ها و از دست داده ها...خواسته های نشده و نخواسته های شده، دارد ترک های کهنه دلش عمیق تر می شود!ـ

نه ناامید نه پر از امید...یک حس گنگ خنثی...یک درد مزمن که در ذهنم تیر می کشد...ـ
یک فریاد الکن که دارد خفه ام می کند...ـ

کاش دیگر هیچ وقت از خودم نپرسم به کجا چنین شتابان!ـ

خسته ام لعنتی! خسته ام و نمی دانم لعنت به تو یا لعنت به من؟!؟

از اینجا در سه سالگی

2010-05-21T15:24:00.000-07:00

اینکه بعد از سه سال و چند روز، هنوز نمی دانم اینجاییم یا انجایی، چیزی ست که گاهی ،گهگاهی می زند به سیم جنونم...دقیق تر؛ نه اینجاییم، نه انجایی
اینکه در این سه سال، انجا نه اینکه بهتر نشده که داغون تر شده و شنیدنش تحملی می خواهد عظیم...و بودن اینجا، و ساختنش هم تحملی می طلبد اگر نگویم بیشتر از ان، کمتر هم نه...ـ
اینکه این سه سال وامانده، هیچ نبود جز پیچیدگی روی پیچیدگی...پیشرفت های چند خط در میان...در جا زدن های دوست نداشتنی و تغییری در من ، اینکه بدانم نه مرغم نه شتر...نه رومی، نه زنگی...یک چیزی این مابین...یک حس لنگ در هوایی...نه اینکه قبلا خیلی تکلیفم معلوم بوده...حالا نامعلوم تر است فقط

اینکه من از تمام دنیا، از تمام سه سال گذشته، فقط خانه ام را...خانه ای چهل متری - اگر اغراق نکرده باشم! کمتر شاید...بیشتر نه- را دوست می دارم، خوشبختی محدودی است!...اینکه رابطه هایم محدود شده به رابطه هایی صفر و یکی، اتفاق خوش ایندی نیست...اینکه ادم های دور و اطرافم هم گرفتار این چهاردیواری کوچک ِ دوری-چه کنم چه کنم-افسردگیهای وقت و بی وقت-به کجا می روم اخر ها؛ هستند، خبر خوشی نیست
اینکه خوب ترین اتفاق کاریم این است که چنگ بزنم به همینکه کاری هست که اهسته و پیوسته برود و مقاله ای گاه گاه و هی مبادا که همین هم نباشد...محدوده خوشبختی را تنگ تر میکند...پیشرفت سهم زیادی نیست که فعلا همان هم نیست

اینکه بعد از سه سال هنوز می زند به سرم که شبانه جمع کنم کاسه کوزه ام را و برگردم به ان خراب شده، خبر بدی ست! و بدتر از ان وقتی است که می خواهی کاسه کوزه را جمع کنی، اما چیزی مثل پتک می خورد توی سرت که انجا خراب شده است...بعد در هردوی اینها درد مشترکی ست، چه اینجا باشی، چه انجا دلت می خواهد خراب شده -ه را بسازد، اما نمی داند چگونه؟!؟

اینکه اینقدر غرق ِ نجات دادن خودت از دلگرفتگی شده باشی، که لیست ارزوهایت در این دست و پا زدن ها گم شده باشد، سقف چهاردیواری خوشبختی ات را کوتاه تر می کند

دلیل ها انقدر هستند که دیوارهای این خانه را که خوشبختی محدودی ست برای این روزهایم، هی به هم برسانند و سقفش را کوتاه تر کنند و همان چهل مترمربع هم، بشود اندازه مشت بسته ام..اندازه قلبم که این روزها بیشتر از دلتنگی می تپد تا انگیزه حیات

اخرش اینکه دیگر نمی دانم چقدر دور یا نزدیک را باید نگاه کنم، تا بلکه یه تصویر خوش ایند و دلنشین از امروز یا اینده ببینم...راستش را بخواهی، دلم غنج می زند برای یک خبر خوب و هیجان انگیز...ـ

چیزی دارد اینجا خودش را پخش میکند میان من

2010-05-11T13:49:00.000-07:00

این نوشته ها، دقیقا قصه زندگی من نیست. حکایت زندگی من، کمی کمتر یا بیشتر از این نوشته هاست و شاید هیچ چیزی از ان نباشد حتی. اما ویار نوشتن، همیشه از جایی درون من، از قسمتی از قصه زندگی من، از واقعیتی، از پس اتفاقی، شروع میشود. اتفاقی که گاهی به سادگی ریختن چای روی پرت و پلایی کاغذهای ولو شده روی میز کارم هست. گاهی به سنگینی حجم خالی حضور یک ادم. و گهگاهی شاید به تیزی سقوطی باشد که در من واقع می شود...اتفاق هایی که همه یک نقطه اشتراک دارند؛ یک لحظه گیجی! سرگردانی...همان لحظه ای که یکهو ادم می ماند که اه! چی شد؟ همان چند ثانیه ای که ادم خیره و ثابت می ماند که حالا کجایش را بگیرم که گندی که زده ام، همه میزم را نگیرد...که سنگینی این خالی، از روی شانه ام کم شود...یا این درد را چه کنم که عقب نمانم از کارهایم...!؟

اتفاق این روزهایم تکرار جمله ایست که در جمع و تنهایی هی بلند با خودم تکرار میکنم؛ خسته ام و دلتنگ. یک خستگی و دلتنگی مطلق!دقیق تر بگویم؛ یک کشیدگی روی نوار موبیوس...یک درماندگی جهت ناپذیر! و همه گیجی و سرگردانی این واماندگی از این است که یادم نمی اید از کجا شروع شد و نمی فهمم که کجا قرار است تمام شود! یا اصلا تمام می شود!؟ و اینکه عرض و طول این بی دین معلومم نیست! اینکه از کجایش ببُرم که گیج و گنگ تر از این که هست نشود!؟

هی می خواهم ناله نکنم...هی می خواهم دلتنگ نباشم...یک طوری که انگار همه چیز خوب است و بهتر از این نمی شود...باور کنم که زندگی خیلی ها بدتر از این حرفاست... که ادم ها زندگی شان در اتاق بازجویی خلاصه می شود...و بر چوبه دار تمام ...اما این ها هم قسمتی از زندگی من هستند...تیتر خبرها هم نقطه سرگردانی زندگی من اند...همان یک لحظه گیجی که می مانی، حالا چی؟ حالا چه کنم...یا دقیق تر، با این یکی درد چه کنم

نه! هر چه هم که تلاش کنم ناله نکنم، دلتنگ نباشم...باز چیزی هست که طعم دهانم را گس کند...کلمات میان گلو و لبانم بماند و ندانم که چطور انها را میان حرفهایم ردیف کنم
این روزها ، اتفاق ها، تند تند و بی وقفه میفتند...اتفاق هایی که تیزند..می خراشند...می سوزانند

مهاجرت هم اتفاقی بود که افتاد بر روزهایم و هر لحظه کشیده می شود در من...هنوز ادامه دارد...ادامه دارد و در من حل نمی شود...رسوب می کند...رسوب می کند و من نمی دانم تا کجایش قرار است فرو روم

زخم های پینه بسته ۱

2010-04-27T22:39:00.000-07:00

رسیده ام به ترس...به ترس هایم!..دوباره رسیده ام به ترس هایم...یا دقیق تر بگویم پریده ام میان ترس هایم...ترس هایی که ازشان گریخته بودم...نادیده گرفته بودم...انگار نه انگار که بودند...بودند انجا ته ذهنم و لجن می بستند...و بوی تند این ترس های دست نخورده٬ حالا دارد خفه ام می کند.ـ

همه چیز از چند شب قبل٬ توی سالن سینما شروع شد...انگار که یهو کسی تلنگری زده باشد به گیجی ِ من...ـفکرهایم لرزیدند...و حالا این منم که از این همه ترس خفته دارم می لرزم

این یادداشت پایین را فردای همان شب نوشتم٬ ولی حتی ترسیدم وسط یادداشت های همین طوری٬‌بگذارمش ف ب.ـ...حالا تو تصور کن که من با این ترس بی درمان٬ روزهایم چطور می گذرند...اینکه هرچقدر هم سرم را به کار و فیلم و ورزش و پیاده روی گرم میکنم٬ باز این بی دین٬ هست که هست...ـو حتی جرات دیدن کسی را ندارم که مبادا لب باز کنم

حال این روزهایم سخت گیج می رود

پ.ن: ـ

*این یادداشت قرار بود برای تو باشه٬ اما اخرش شد یک یادداشت به خودم*

اینها همه از دیشب شروع شد. از وسط های فیلم٬ توی سالن سینما...جمله هایی که هی توی گیج زدن های من تکرار شدن...-اینکه چطور می تونی یک زندگی پر از هیچی را زندگی کنی؟! - ... - اینکه دیر میشه! - ...-اینکه سکوت کردن چه قیمتی می تونه داشته باشه یا به چه قیمتی ممکنه تموم بشه؟! - ... - چرا حرف نمی زنی؟ چرا حرف نمی زنم؟ - ... چقدر زمان باید بگذره تا اعتراف کنم؟! -... - اینکه با گذشته هیچ کاری نمیشه کرد...هرچقدر برگردی و هی اتفاق ها را مرور کنی٬ که اگر این می شد و اون نمی شد...توی دایره بیهودگی گشتن...ـ

همه چیز از یک فیلم شروع شد. لرزیدن فکرهایی که مدت ها٬ یک گوشه ذهنم خاک می خوردند و فکر میکردم که نیستن. اما بودن
از همون وسط های فیلم هی به خودم گفتم همینه! دیگه بسه!ـ

از وقتی که رسیدم خونه٬ ده بار روی اسمت کلیک کردم...ده بار ایمیلت را تایپ کردم...ده بار شماره ات را نگاه کردم که بهت تکست بزنم...هی خیره شدم به عکست...هی کلیک و هی تایپ کردن ایمیل و شماره ت...که فقط یه جمله را بگم : -حرف بزنیم...ـ
اما اخر همه این ها٬ هی بستم پنجره پیجت را٬ هی پاک کردم شماره ات را...هی کنار زدم عکست را...ـ

ترسیدم. همون طوری که تمام این مدت ترسیدم و نادیده گرفتم این سکوت وامونده را...ـ

می دونی! دیگه این فقط تو نبودی که فکر میکردم باید حرف بزنه! این خود من بودم که می ترسیدم...اینکه گاهی بین غرور و ترس هیچ فاصله ای نیست.ـ

انگار که زندگی همه ما٬ یک ماشین تایپ داره که از نبودن یک حرف صدا دارش٬ عذاب می کشیم... ماشین تایپ من٬ یک حرف صدادار ِ بلند کم داشت و من ترسیدم.ـ

حالا هی از دیشب با خودم فکر میکنم٬ این ترس چقدر می تونه برام گرون تموم بشه؟ اینکه بقیه عمرم را٬ هر روز چشمام را باز کنم و خودم را تنها ببینم و از خودم بدم بیاد! از خود ِ بی جراتم بدم بیاد.... یا از اون بدتر٬ باقی عمرم٬ هرروز چشمم را باز کنم و کسی را کنار خودم ببینم که اونی نیست که می خواستم باشه!... که بخاطر این ترس لعنتی٬ بشم یک «گومز» برای خودم! که با ترسم٬ به خودم تجاوز کنم٬ خودم را بکشم و حکم جنایتی که در خودم کردم٬ بشه یک عمر زندگی تنها توی یک سلول که خودم با دستهای خودم ساختم....و باور کن٬ وقتی اونی که میخوای نباشه که باهات حرف بزنه٬ دیگه مهم نیست چندنفر ادم باهات حرف می زنن! انگار که همیشه تنهایی! که تاوان خودمرگی تو میشه سکوت برای بقیه عمرت.ـ
ترسیدم. حتی از اینکه از خودم تا این حد بدم بیاد ترسیدم

اخرش فکر کردم شاید برات اینجا بنویسم و گوشه سمت راست این صفحه٬ ان بالا٬ اسمت را تگ کنم و بگم: «حرف بزن»...ـ اما باز هم ترسیدم...حتی ترسیدم اسمت را قاطی بیست تا اسم دیگه تگ کنم...ترسیدم که شکستن این سکوت بی جواب بمونه! ترسیدم از عکس العملی که هر چیزی می تونه باشه...سکوت تو می تونه هردلیلی داشته باشه٬ اما بخاطر ...؟... نباشه!...اونوقت شاید برای من بهتر باشه٬ اگر *قراره از گذشته فقط خاطراتش را نگه دارم٬ قشنگ ترینش را انتخاب کنم...که این سکوت معنی یک رابطه دو طرفه است*...ـ

گاهی وقتها٬ ادم تمام عمرش را منتظر یک نشانه می مونه! اما اتفاق خودش نمیفته!ـ

ته ته این نوشته٬ هیچ چیزی نیست جز یک اعتراف به خودم...من می ترسم. و جرات گذاشتن یک حرف ساده صدادار را ندارم
T e m o - I fear -
T e "A" m o - I love you-

از دیشب هی مدام با خودم تکرار میکنم : می ترسم٬ مضطربم...-اما جسارت شاعرش را ندارم که بگم : ـ
می ترسم٬ مضطربم
و با انکه می ترسم و مضطربم
باز با تو تا اخر دنیا هستم

غروب است
با آن که می ترسم
با آن که سخت مضطربم
باز با تو تا آخر دنیا خواهم آمد
خدا حافظ ...ـ
پرده نشین محفوظ گریه ها
عزیز بوسه های معصوم هفت سالگی

خلاصه هر چه همین هوای همیشه عصمت !ـ
خواهر بی دلیل رفتن ها

خدا حافظ !ـ
حالا دیدار ما به نمی دانم آن کجای فراموشی
دیدار ما اصلا به همان حوالی هر چه باداباد
دیدار ما و دیدار دیگرانی که ما را ندیده اند

پس با هر کسی از کسان من از این ترانه محرمانه سخن مگوی
نمی خواهم آزردگان ساده بی شام و بی چراغ
از اندوه اوقات ما با خبر شوند !ـ

سال بد...سال باد

2010-03-25T20:54:00.000-07:00

ما دوباره برگشته ایم به بیمارستانی که تو را اخرین بار بدرقه کردیم...دیدن خودمان٬ در جایی که با تو خداحافظی کردیم سخت است و سخت تر٬ دیدن دخترت بعد از ان تصادف وحشتناک...پس این سال بد کی تمام می شود...حالا کارمان به جایی رسیده که با ان همه شکستگی و درد٬ خوشحالیم که از ان ماشین مچاله شده٬ زنده بیرون امده...این دنیا شوخی های زشتش تمومی نداره انگار

این سال بد کی تمام شود؟؟؟؟؟!!!!؟؟؟؟؟

تابستان...ثبت در لحظه

2010-03-17T17:20:00.000-07:00

امروز گرم بود...حداقل برای منی که از گرما بیزارم٬ هوای بهاری ـ همه٬ برای من داغ بود...فکرم جمع کار نشد هرچه کردم!...زود سروته جلسه ها را هم اوردم و زدم بیرون...انگار تمام ساعت ها منتظر چیزی بودم...نمیدانم چه! ..یک جای خالی٬یک گوشه ذهنم که باید با چیزی پر شود....اما نمی شود

همین چند دقیقه قبل٬ وقتی لباس ها را از خشک کن در می اوردم٬ دلم منتظر تابستان بود. حس عجیبی بود...من هیچ وقت٬بعد از پایان مدرسه٬ دیگر منتظر تابستان نبودم...تمام هیجان ِ انتظار برای تابستان٬مال روزهایی بود که از درس و مشق و حساب و کتاب خسته بودم....بعدترش٬ تابستان سه ماه گرم و کلافه کننده بود برای من...ـ

سبد لباس ها در دستم٬ ارام ارام پله های را بالا می ایم و فکر میکنم چرا منتظر تابستانی دختر؟ قرارهای تابستانی کنسل شده...دیگر چیزی برای انتظار نیست....اما دلم کوتاه نمی اید...منتظر تابستان است و من نمی دانم چرا؟

امسال تابستان که بیاید٬ تو یکسال است که رفته ای ...هرماه میلادی که به بیست و نهم میرسد٬در من تکرار می شود که تو رفته ای...رفته ای و خواهرت این تکرار ِبی درمان را دوست ندارد...کاش میدانستم دلیل این همه انتظار چیست

یک شعر...یک شب

2010-03-03T03:11:00.000-08:00

سیگار پشت سیگار - اندیشه فولادوند

خمیازه‌های کش‌دار، سیگار پشت سیگار
شب گوشه‌ای به ناچار، سیگار پشت سیگار
این روح خسته هر شب، جان کندنش غریزیست
لعنت به این خودآزار، سیگار پشت سیگار

پای چپ جهان را، با اره‌ای بریدن
چپ پاچه‌های شلوار، سیگار پشت سیگار
در انجماد یک تخت، این لاشه منفجر شد
پاشیده شد به دیوار، سیگار پشت سیگار

بر سنگفرش کوچه، خوابیده بی‌سرانجام
این مرده کفن خوار، سیگار پشت سیگار
صد صندلی در این ختم، بی‌سرنشین کبودند
مردی تکیده بیزار، سیگار پشت سیگار

تصعید لاله گوش، با جیغ‌های رنگی
شک و شروع انکار، سیگار پشت سیگار
مردم از این رهایی، در کوچه‌های بن‌بست
انگارها نه انگار، سیگار پشت سیگار

این پنچ پنجه امشب، هم خوابگان خاکند
بدرود دست و گیتار، سیگار پشت سیگار
ماسیده شد تماشا، بر میله میله پولاد
در یک تنور نمدار، سیگار پشت سیگار

صد لنز بی‌ترحم، در چشم شهر جوشید
وین شاعران بیکار، سیگار پشت سیگار
در لابلای هر متن، این صحنه تا ابد هست
مردی به حال اقرار، سیگار پشت سیگار

اسطوره‌های خاین، در لابلای تاریخ
خوابند عین کفتار، سیگار پشت سیگار
عکس تو بود و قصّه، قاب تو بود و انکار
کوبیدمش به دیوار، سیگار پشت سیگار

مبهوت رد دودم، این شکوه‌ها قدیمیست
تسلیم اصل تکرار، سیگار پشت سیگار
کانسرو شعر سیگار، تاریخ انقضاء خورد
سه، یک، ممیز چهار، سیگار پشت سیگار

ته مانده‌های سیگار، در استکانی از چای
هاجند و واج انگار، سیگار پشت سیگار
خودکار من قدیمی‌ست، گاهی نمی‌نویسد
یک مارک بی‌خریدار، سیگار پشت سیگار

روزمره های یک جمعه

2010-02-26T17:28:00.000-08:00

تا ساعت سه و چهار صبح بیدارم و کار میکنم...جدول ها که اماده می شوند و می فرستمشان٬ در دل ارزو میکنم که نیازی به جلسه برای فردا نباشد...خوابم که نمی برد اما حوصله از خانه بیرون رفتن را هم ندارم...دلم میخواهد از خانه کار کنم...تا صبح ساعت هفت و هشت٬ گاهی لحظه ای خوابم می برد و باز از وحشت می پرم...

از وقتی که از سفر برگشته ام٬ یک خواب ارام نداشته ام...مدام کابوس می بینم و چیزی قلبم را فشار میدهد...میدانم ذهنم درگیر است..درگیر تمام دراماهایی که بعد از سفر اتفاق افتاد و هنوز جرات لب باز کردن و تعریفش را ندارم...همین قدر بگویم که دوست قدیمی ام٬ چهره عجیبی از من نزد خانواده ام و خانواده اش ترسیم کرده...مامانم نگران است و تلفن های هرروزه اش٬ خط خطی های ذهنی ام را بیشتر می کند

مدام کابوس می بینم...و حس حسادت ناشناخته ای که در خواب گلویم را می فشارد و فشار حرفهایی که شنیده ام و هنوز پاسخ نگفته ام

ساعت هشت ایمیل رییسم ٬ می رسد و باید ساعت یازده ببینمش...تا ده٬ ده و نیم خودم را بیخود و بیهوده سرگرم اینترنت و فیس بوک و اهنگ و وبلاگ میکنم...و اماده می شوم بعدش و کار و جلسه...همه چیز خوب است...اما مثل همیشهء این تحقیقات وامانده٬ باز در لحظه اخر تصمیم ها عوض می شوند و باید انالیزهای جدیدی انجام دهم...تا حوالی دو می مانم سر کار و انالیزهای جدید را تمام میکنم و جدول های نو را می فرستم...میدانم رییسم کلینیک است و تا پنج قطعا جوابی نخواهم شنید...قرار داد جدیدم را برای سه ماه٬ اینده پنج روز درهفته و بقیه اش را تا نوامبر برای سه روز و نیم در هفته٬ امضا می کنم و وسایلم را بر میدارم و راهی خانه می شوم...قدم هایم سنگین اند...این یعنی اینکه دلم گرفته و بغض دارم...مثل همه این روزهایی که امده ام از سفر و چیزی سفت در گلویم گیر کرده...گریه نمی کنم...نمی توانم...چیزی نمی گذارد...می ترسم گریه کنم و فکر کنم که کم اورده ام؟! شکست خورده ام؟! یا وا داده ام...یا چیزهایی شبیه این...اما درونم داغون می شود...میدانم

تصویرهایی که نباید جلوی چشمم ٬ته ذهنم رژه می روند...نباید ببینم..نباید بهشان فکر کنم...اما میدانم انها انجا هستند

دلم می گیرد...و هی سعی دارم به خودم به قبولانم٬ قرار نیست در چشم همه خوب باشی...در چشم همه انی باشی که فکر میکنی هستی...شاید گاهی لازم است ادمها تو را جور دیگری ببینند و قضاوت کنند

به خانه که می رسم٬ تند تند یک ساندویچ کوچک درست میکنم و اشغالها را می برم بیرون و نامه ها را از صندوق میگیرم و ذوق میکنم که حداقل قبضی میان نامه ها نیست امروز

سیگارم را روشن میکنم٬ ظرف ها را از ماشین در می اورم و دو تا لیوان و یک بشقاب کثیف را می گذارم درون ماشین و فکر میکنم حالا کو تا این ماشین دوباره پر شود؟!؟

قهوه اماده است...ماگم را بر میدارم و شروع می کنم به وبلاگ خوانی...حال دلم خوب نیست...بوی غروبهای جمعه ایران را می دهد...دلم یک فیلم خوب میخواهد...می دانم اگر فیلم خوبی ببینم حالم حتما بهتر می شود...اصلا یهو دلم برای ایران تنگ می شود...برای همه ان کتاب های ترجمه شده ای که در ایران می خواندم....برای عصرهایی که با یک لیوان چای یا قهوه٬ ولو می شدم و کتابم را می خواندم و تمام دنیا و مشکلاتش را فراموش می کردم

دلم یک کتاب خوب ترجمه شده میخواهد...دلم ان عصرهای بی خیالی ایران را می خواهد...اصلا انگار از روزی که مریم کارش در مالزی تمام شده و برگشته ایران٬ من بیشتر هوای ایران به سرم می زند...نبودم اینجوری قبلا....این حس و حال جدیدی است که بعد از سفرم پیدا کرده ام...زیاد هوای ایران به سرم می زند

تکه هایی از سریال مادام بواری را می گذارم...دوستش دارم اما امروز پابندم نمی کند...فیلم خانم دالوی را می گذارم...خانم دالوی!خانم دالوی...اه! خانم دالوی هم مرا بند نمی کند...ذهنم هرز می رود...ساعت از پنج و نیم عصر گذشته و ایمیل ریسم سرو کله اش پیدا می شود....گیلاس شراب سفیدم در دست و قبل از اینکه روی ایمیل کلیک کنم ٬ دعا میکنم همه چیز درست باشد و کار دیگه ای نداشته باشم جز اینکه همه جدول ها را بفرستم که بروند...کلیک! و همه چیز خوب است و همه راضی اند...حالا باید بشینم و اولین درفت مقاله را بنویسم و همه را با هم بفرستم که بروند...از روی دوشم!ـ

یادم می اید دو روز قبل تکست زده ام و ازاده و امید و پدرام و سارا را دعوت کرده ام که بیایند اینجا٬ امشب...خبری نیست از هیچ کدامشان! نه از ساعت امدنشان چیزی میدانم نه از برنامه امشبمان...میگویم به خودم این را که نوشتم یادم باشد به تارا هم بگویم بیاید..حواس که ندارم٬ هیچ چیزی یادم نمی ماند این روزها...گیجم!خیلی گیجم...می زنم به در بی خیالی ومیگویم٬ مهمون بازی نداریم...هرچه در خانه دارم می گذارم و تمام...تعارف که نداریم...باید کم کم یاد بگیرم مهمان بازی های مامانم را فراموش کنم و کمی این وری شوم! مثل این ها...این غریبه هایی که سه سال است با انها زندگی که نه٬ زمان سپری میکنم

حالا ساعت ده دقیقه به شش است و من اینجا دارم تند تند امروزم را تایپ میکنم و فکر میکنم٬ چرا وقتی میدانم تمام اتفاقات افتاده٬ ارزش این همه فشار روحی و فکر و خیال را ندارد٬ من خودم را له می کنم زیرشان؟!؟

اخ! چقدر دلم ایران می خواهد...چقدر دلم عصرای بی خیالی ایران می خواهد...کتابخانه مان را...اتاقم را و ان دیوار یشمی کنار تختم٬ تا تکیه ام را دهم به ان و از دنیا غافل شوم در یک داستان...داستانی غیر از داستان این روزهای زندگی خودم

کاش بچه ها زودتر بیایند و من از این همه فکر اشفته و بی سر و ته خلاص شوم..حتی برای ساعتی!ـ

پشیمان نیستم

2010-02-25T13:42:00.000-08:00

این روزهایم را نه در خودم که در شعر می جویم...خسته ام و این همه خط خطی ذهنی امانم نمی دهد که ارام بگیرم

تصاویر هجوم می اورند و کلمه ای به نام تمرکز در من حضور ندارد...و کاش هایی که تمام نمی شوند و لحظه هایی که بر نمی گردند و منی که لحظه ها را سپری میکنم بی انکه ببینمشان...نیستم. این روزها در این روزها نیستم و اصراری برای برگشتن ندارم...بعد از این همه زمان و رفتن های مدام٬ می دانم که این روزها هم می گذرند و من بالاخره٬جایی٬لحظه ای در نقطه ای٬ بازمیگردم به خودم به لحظه ام

چرا بزرگ می شویم...چرا در بزرگ شدنمان تلخ می شویم٬ زهر می شویم٬ سوال هایی ست که جوابی ندارند...باید بگذاری شان و بگذری

و من که این روزها طعم گس بزرگ شدن را بیشتر از همیشه به دوش می کشم

این نه تهدید است نه اخطار...فقط می دانم که می گذرم...از تو٬ از خودم و از روزهایمان باهم و بی هم...و سعی بیهوده ندارم برای پاک کردن چیزی...برای فراموش کردن تجربه هایم

هشت روز یا چهار روز یا هیچ٬ هیچ کدام باجی به هم نمی دهند...همه چیز ان چه که می باید بود و می شد ٬ شد

حالا که به حرف امده ام...نه در روبروی تو٬ که در خفا....خوب میدانم قصه زندگی من ٬ هرچه طولش باشد٬ عرضش را بهتر عرضه می دهد...حکایت من٬ حکایت همه ما شدن هایم٬ برای لحظه ای٬ یا روزی٬ یا سال ها...هرچه هست٬ همین است...ونه ادعایی دارم٬ نه افتخاری ولی دلم می خواهد بگویم که از ته دل باور دارم٬ می دانم به اندازه ای که باید از گذشته ام و گذشتن هایم بدانم...می دانم اگر کسی می اید و نمی ماند...اگر کسی می اید و می سازد و ویران می کند...اگر کسی اصلا نمی اید و نمی رود٬ همه اش٬ سهم من است از قصه ام! زندگیم...و من چه تلخ چه شیرین دوستش دارم و پشیمان نیستم حتی اگر گاهی کاش می گذارم اول حرف هایم

این چهار دیواری من است...چهار دیواری متحرکی که گاهی گشاد می شود و ادم ها و ماسک هاشان را به خود می خرد و گاهی هم٬ تنگ می شود به اندازه دلم و دلش هیچ کس و هیچ چیز و هیچ اتفاقی را نمی خواهد

این چهار دیواری٬ حکایت من است و جای هرچه باشد٬ جای پشیمانی نیست...بودن ها و نبودن ها٬ این چهار دیواری را تنگ و گشاد می کنند٬ اما ویران نه

حالا عیبی ندارد٬ اگر من! این روزها کمی دورتر از اعتماد و ادم ها می ایستم...بار اولی نیست که این طور می شوم..بار اخر هم نخواهد بود...باور کن٬ از تجربه دوباره نمی ترسم...شاید گاهی بی حوصله شوم٬ اما نمی ترسم

به دیگران گفتم٬ به تو هم٬ به همه توهایی که امدند و می ایند٬ باز هم می گویم

شما را به خیر و مرا به همه راه های نرفته

شب ششم...روز هفتم

2010-02-12T04:49:00.000-08:00

دلم گرفته است...اما تمام توانم را جمع میکنم و چمدانم را بر میدارم و بوداپست را به قصد پراگ ترک می کنم...چشم هایم را می بندم و بغضم را فرو می دهم و به اهنگی که در گوشم تکرار می شود گوش می کنم

پراگ مبهوتم می کند...سرمایش در استخوان هایم نفوذ نمی کند و زیبایی هایش در چشم هایم چندین برابر می شوند...یک دست دوربین و یه دست نقشه شهر٬ راه می افتم و دیوانه ء این همه زیبایی می شوم...ـ

این سفر غریب٬ دلم را می لرزاند...مدام و بی وقفه!...فکر می کنم چند سفر دیگر تا بزرگ شدنم٬ مانده؟!...چند تجربه دیگر در کوله بارم بگذارم تا یاد بگیرم ادم ها را! زندگی هایشان را...سفرم زبیاست با همه اندوهش...با همه دلتنگی هایش...دوستش دارم...می روم...می روم...و باز هم تنهایم

شب هوای منفی شش و هفت درجه٬ بغض فرو خورده ام را می ترکاند...دست هایم در جیب و سر در گریبان٬ راه می روم در خیابان های پراگ و گریه می کنم...نه! زار می زنم...شاید نمی خواهم باور کنم اگر کسی گفته که من بدم! لجباز و یه دنده ام!...هستم! بد هستم اما بدی نیستم!ـ

به هتل می رسم و در خودم می شکنم...انقدر می شکنم تا دوباره روی پاهایم بلند شوم....صبح٬ می روم سمت

Prague Castle.

ابهتش٬ تاریخش٬ زیباییش٬ ارامم می کند...ماتم می کند...کوچکم می کند و با هر قدمی که در محوطه اش بر میدارم...هر گامی که ارام و با احتیاط روی زمین یخی اش می گذارم٬ بزرگ می شوم...و با ذره ذره وجودم حس می کنم که زندگی ادامه دارد...حتی اگر روی زمینی راه می روی٬ که هر لحظه اش احتمال سقوط وجود دارد

حالا نشسته ام در کافه هتل و تا یک ساعت دیگر با پراگ خداحافظی میکنم و برمیگردم بوداپست...چه باشد٬ چه نباشد٬ من زندگی کردن را می دانم

چیزی تا برگشتنم به امریکا و زندگی عادی نمانده...می خواهم لحظه لحظه این روزهای پر هیجان و تجربه را نفس بکشم

شب چهارم

2010-02-10T14:10:00.000-08:00

شب چهارم سفر٬ ساعت سه صبح ده فوریه سال دوهزار و ده٬ من زنی هستم تنها٬ که دو چمدانش را در برف می کشد و با نفس های عمیق سعی می کند ترس تنهایی را در کشوری که اشنا نیست٬ فرو خورد...و مردی است٬ دوستی قدیمی در تخت٬ ان بالا ٬طبقه دوم اپارتمانی٬ ارام...و صبح همان روز من همان زنم که می داند چطور باید تنها زندگی کند...و با یک دوربین تمام شهر را زیر پا می گذارد

سفر غریبم٬ عجیب می شود و من روزهای جدیدی را تجربه می کنم

یک ...دو...ـ

2010-02-08T01:17:00.000-08:00

قراره تا سه بشماری و بگذری...قراره تا سه بشماری و از دلت بریزی بیرون...قراره تا سه بشماری و بخندی...ذهنت را پاک کنی...نبینی...نباشی...قراره تا سه بشماری و یک نقاب جدید بذاری!...می شماری و به دو رسیده٬ و نرسیده٬ کسی - خودت!اتفاق! زندگی!سرنوشت!ته نوشت!ـ ضامنت را میکشه و پوووف...انفجار! به سه نرسیده٬ خاکستری! یک مشت خاکستر پاشیده روی زمان...روی روزات...روی دلت...و هیچ چی ازت نمی مونه.ـ

خسته ام. در سفر هم حتی در سفرم! پای ماندنم نیست...در سفر هم٬ از سفر به سفر می روم...خسته ام و مانده ام در خودم٬ کارم٬ فکر٬ دلم٬ خوابم٬ کابوس هایم...ـتمام می شوم. این بار هم...و ته دلم کسی داد می زند: نیلوفر!!! این باااار هم...ـ

می خندی! می خندم به خودم که دلم می خواهد روزهایم مثل این برف سفیدی که همه جا را پوشانده٬ باشند...هوای سرد زمستونی و دل من که سه سال تمام٬ برای شان٬ پر پر می زد...و این که من حالا٬ مثل این برف ها اب می شوم و سفیدی خیالم با گل و لای روزگار جاری می شود

این بار هم...ـ

امروز روز سوم سفرم است و کسی ضامن این من لعنتی را کشیده و تمام شده ام

خسته ام و این من انی نبود که در سفر می خواستمش

کاش کسی یک "سه" کنار شمارش هایم می گذاشت...کاش خودم...ـ...این روزگار حتما یک سه ء ناقابل برای این روزهای من دارد...ندارد؟!ـ

تکه تکه های این روزها

2010-01-31T23:07:00.000-08:00

اسکایپ عجیب ترین و نزدیکترین اتفاق این روزهای زندگی من است...خیره می شوم به تصویر روبرویم...جواب سوال همیشگی " دیگه چه خبر؟ "...همان روزمره هایمان است...کلمه ها تک تک از دهانم خارج می شوند...کلمه هایش تک تک به گوشم می نشینند و من حواسم هست تا دو چشمم٬ عادی ترین اتفاق این گفتگو باشند و چیزی جز کلمه های از دهان در امده ام٬ را بازگو نکنند...و با خودم می اندیشم ادمی که ان طرف ٬ پشت این قاب شیشه ای نشسته هم ایا٬ مثل من حواسش به چشم هایش هست؟ ... و اینکه کداممان بازیگرتریم؟...و اینکه او چند قسمت از خودش را پنهان می کند پشت خنده هایش٬‌سکوت هایش...نگاه هایش؟....و ایا من واقعا پنهانم پشت سکوتم٬ پشت خنده هایم و نگاهم ؟!؟

گاهی حرف نمی زنیم...موسیقی می گذاریم و گوش می کنیم و نگاه می کنیم...گاهی حرف ها انقدر کش می ایند و از این شاخه به ان شاخه می شوند که سر رشته را گم می کنیم...و وقت هایی هم من دلم میگیرد! دلخور می شوم و مثل همیشه حرف هایم را ٬دلگرفتگی هایم را میخورم و توضیحی برای شان ندارم...و ساکت می مانم و لب میگزم در جواب سوالی که هی تکرار می شود " چی شدی یهو ؟ " ...و من گاهی می دانم چه می شوم و گاهی نمی دانم چه مرگم می شود و اخر هردویشان٬‌سکوتی است و واژه ای که این روزها زیاد به کار می برم "بگذریم! "...و گذشتن که برای من اسان است و برای دوستم سخت ترین کار ممکن

خسته ام از این همه کار ناتمام و چمدان نیمه بازم٬ گاهی روی اعصابم خودش را پهن می کند...و من که همیشه دلهره این را دارم که چه ببرم و چه نبرم و اخرش همه ان بی خود هایی که بار می کنم و چیزهایی که باید است و جا می گذارم

کاش وقتی برای هیجان زده شدن داشتم...که ندارم و این زخم معده وامانده که دوباره مهمانم شده و قرار از من گرفته و استرس کارهای ناتمام و درد لعنتی که از دلم تا پشتم پخش می شود

مامان که نگران این زخم معده است و دلهره سرمای اروپا را دارد و لباس گرم هایی که ندارم برای هوای همیشه بهار لس انجلس و هی می گوید پس کی می روی خرید!...و بابا که هی می گوید٬ غصه٬ خوردن ندارد و دلنگرانی جایی ندارد و استرس بیهوده است و هرچیزی تجربه ای است و هی نگران ان قرص های ریز رنگارنگ معده و ارامشبخش هایم است که پس کی تمامشان می کنم؟!...و قول میدهم که بعد از سفر حالم خوب شود و افسرده نباشم و بخندم و ....و اه! من می مانم در این قول هایی که نمیدانم چقدر می شود رویشان حساب کرد

و دلتنگی! دلتنگی برای روز تولد برادری٬ که دو روز بعد از تولدش٬‌شش ماه بود که نبود...و چقدر جای خالیش این روزها در زندگیم پررنگ است

می روم و می ایم این روزها...گاهی می خندم٬ گاهی اشک می ریزم و گاهی فقط خیره می شوم به کدهایی که سررشته شان در ذهنم گم می شود...و زمان که می گذرد و کارهای نیمه تمام...ـ

میان ماندن و رفتن حکایتی...ـ

2010-01-24T20:14:00.000-08:00

هنوز شمارش معکوس رفتنم را شروع نکرده ام بس که در گیر و دار کار و پروژه های نیمه تمام مانده ام...گاهی یادم می رود حتی خودم را در اینه نگاه کنم و ندیده می دانم اضطراب از چشم هایم می بارد

گاهی اگر این میان وقتی باشد٬ می گذارم برای شناختن غریبه اشنایی٬ که شاید٬ شاید٬ شاید بیشتر بشناسمش

دوازده یا سیزده روز مانده تا رفتنم و یک ترس و لرز عجیب با هیجانی از تجربه ای جدید٬ دور سرم می چرخد

همیشه فکر می کردم ادم ها را راحت می شناسم...همیشه ته چشم ادم ها چیزی بود که می گفت کجای راهم و اخرش به کجا می رسم...همیشه می دانستم٬ حتی اگر انکار کردم دانستنم را...این بار اما٬

اعتمادیست به اشنایی بیست ساله مان٬ و در کنارش ناشناسی ادمی که ده سال است از نزدیک ندیده ام...و حیرانی از دیدن ادمی که در این ده سال تغییر کرده!...تغییری شگرف!...و چه کسی میداند ویار من برای شناختن ادم ها٬چقدر٬ حالم را بد می کند

شناختن ادمی که حتی ذره ای شبیه ان روزهایمان نیست...روزهای بازی و خنده و دوچرخه سواری...روزهای من خانه ء تو٬ تو خانهء من...شب های بلند رفت و امدهایی که هیچ لحظه اش شبیه ٬ معاشرت اکنون مان نیست...روزهای من مامان و بابات را میدزدم و تو مامان و بابای من؟!...روزهای بچگی! کودکانه هایمان...ـ

من میان این اعتمادِ غریب ِ می شناسمت و ترس ِِنمی شناسمت٬ اما دارم می روم...بعد از بارها و بارها کنسل کردن قرارمان... که هر بار دلیلش ترس بود و هزار دلیل بی دلیل برایش تراشیدم...این بار اما٬ همه دست به دست هم داده اند و می خواهند راهی ام کنند

راهی شده ام انگار! اگر جا نزنم دوباره!!!ـ

سفر را همیشه دوست میداشتم هرچند همیشه ترسیده ام از اولین قدم و هیچ کس نفهمید چه انرژی برای ان اولین قدم ِ رفتن از من می رود تا بروم...ـ

حالا روی همه این ترس های سفر و رفتن٬ بیا و ترس ِ دیدن دوستی را که سالهاست می شناسی و دیگر اما نمی شناسی اش را اضافه کن....ترس تجربه رابطه ای که تا به امروز تجربه اش نکرده ام!...ترس اجاره دادن یک هفته از زندگی را به ملاقاتی که از الان برایش یک نقطهء پررنگ ِ تمام می شود٬ را گذاشته ای

چمدانم پر شده از بدبینی و بی اعتمادی و تصویرهای سیاه و سفیدی٬ که در طول این سالهای ندیدنمان٬ اندوخته ام

و تصویر ماتی در پس ذهنم٬ که روزی تو را مانند برادرم دوست می داشتم!ـ...و تنفر مخاطبم از شنیدن این جمله!...بزرگ شده ایم و دوستم٬ علاقه ای کودکانه را در تمام این سالها با خودش بزرگ کرده...و لبخند من از شنیدن اعترافِ دوست داشتنی از کودکی تا بزرگی مان٬ گوشه ای پنهان شده بود!...می خندد و می گوید: تو همانی که بودی! فقط سرتق تر شده ای و بی اعتمادی از کلمه کلمه ات می چکد

بعد ِان همه زخم های کوچک و بزرگ٬ یواشکی به خودم قول داده ام٬ بی اعتمادی را فقط و فقط برای یک هفته فراموش کنم...و روراست بگویم! چندان هم به فراموشی اش ایمان ندارم... ـ

یک تجربه دیگر و وااای کلی پروژه های نیمه تمام و جلسه های خسته کننده تا رفتنم...ـ

دلی دارم شبیه یک اخ بلند

2010-01-16T14:23:00.000-08:00

باز از ان وقتایی شده که هی ادما بهم میگن٬ حتما حکمتی توش بوده و من هی میخوام بالا بیارم روی همه حکمتایی که نمی فهمم

شک و تردید را میذاری کنار...ویزات توی دستته...چمدونت نیمه بسته افتاده گوشه اتاق...ته دلت ذوق ذوق رفتنه...برای یه هفته...فقط یه هفته می خوای دور بشی...بال در بیاری...پرواز کنی...یا نه اصلا! پاهات را محکم بذاری روی زمین و با ارامش راه بری... اخه قراره دور بشی از همه یکنواختی ها...حتی برای یه هفته....می خوای بری جایی که هیچ خاطره ای ازش نداری....میخوای بری بعد از سه سال٬ برف ببینی...سرما را نفس بکشی...یادت بیاد که زمستون چه شکلیه...چه رنگیه...میخوای بری خاطره بسازی...برای بعدها....خاطره های جدید٬ برای دل کندن از قدیمی تر ها

اما

یهو

همه برنامه هات به هم میریزه...می شینی کنار یه چمدون نیمه باز٬ خیره می شوی به ویزات و نمی دونی چی کار کنی؟

حکمت چند حرفه؟ چندتا نقطه داره؟ و تا کجای زندگی ما ادما٬ کشیده می شه؟

دلت می گیره...بی حوصله میشی...و اینجوریه که اتفاق میفته...و اتفاق افتاد...و انگار من رفتنی نیستم

گلهای وحشی

2010-01-06T15:59:00.000-08:00

گل های وحشی رام نمی شوند...باید یاد بگیری در باد با انها برقصی...وگرنه٬ همان قصه اسانِ هرروزهء هرچه باداباد...ـ

با خودم حرف می زنم

2010-01-01T16:10:00.000-08:00

سخت شده ام...حتی خودم هم گاهی خودم را نمی فهمم...سخت شده ام و بدتر از ان هی سخت می گیرم.ـ

ادم ها برایم سخت تر اند... نمی فهمم شان...درک نمی کنم ادم ها و حرف ها و رابطه هاشان را...ـ

دل دل می کنم برای دل به دریا زدن...اما اخرش انگار باید زد...یا به دریا٬ یا به کوچه علی چپ...ـ

نمی شود ماند. ماندگی را دوست ندارم...طعم ماندگی کلافه ام می کند...انگار از یک جا ماندن و تجربه نکردن٬ بیشتر از تجربه های تلخ می ترسم...اما این را هم خوب میدانم بعد از این همه سال٬ که جز دسته ادم های بدبینم...و بدبینی ام٬ از زخم هاییست که هنوز بعد از سال ها٬ هی گهگاهی سر باز می کنند

ادم مارگزیده ای که از ریسمان های سیاه و سفید می ترسد...اما هنوز هم ویار زندگی و ریسک هایش در من است

شاید باید گاهی چشم هایم را ببندم...شاید لازم نباشد٬ همیشه٬ با چشم های باز پرید!...ـشاید...ـ

شاید گاهی لازم نباشد رنگ لباسی که به تن می کنیم به ما بیاید...شاید گاهی باید مثل یکی دیگر قدم برداشت...رفت!...ادم اگر گاهی خودش نباشد٬ که خود بودن را فراموش نمی کند. می کند؟!؟

ترسیده ام بی تعارف

2009-12-28T20:46:00.000-08:00

می دانستم دوباره وا می دهم به خوابی٬ سرابی یا چیزی شبیه شان... وا داده ام و سعی میکنم که نترسم...اما به هرکه نگویم که ترسیده ام٬ به کلماتم که نوشته می شوند٬ نمی توانم دروغ بگویم

ترسیده ام و چیزی مرا از رفتن باز می دارد...هروله رفتن هایم می شود سلانه سلانه رفتن! نه! سلانه سلانه اب شدن در وحشت

و باز بیشتر می هراسم...می ترسم از اینکه تکه ای دیگر از خودم را در سرابی دیگر جا بگذارم...و کنار تمام دوست داشتن هایم به تکه های از دست رفته٬ دلاشوبه تازه ای می زایم!.. و تمام قدرتم را جمع میکنم که بگویم نیستم! نمی خواهم باشم...نمیخواهم تکه ای دیگر از خودم را در وسوسه ای دیگر فراموش کنم

من ترسیده ام. از خودم و از تمام فریادهایی که از جسارتم می زنم...از بی خیالی هایم...از سنگدلی هایم...و ادم ها چه راحت باور میکنند بی احساس بودنم را...! دیگر باور کرده ام که بازیگر خوبی هستم تا وقتی که کسی نوشته هایم را نخوانده است!ـ

شب سختی در راه است...و من کمتر از یک ماه فرصت دارم که بمانم در خودم یا بزنم به دریایی که غرق شدن در ان حتمی ست

هیچ وقت مرز بین ریسک کردن و حماقت را نفهمیدم...هیچ وقت!ـ

هیس

2009-11-14T16:24:00.000-08:00

همیشه پر از سوال بودم...سوال هایی که وقتی کوچک بودم ٬ برای خیلی از بزرگترها احمقانه بود... وقتی کمی بزرگتر شدم ٬ فکر کردم مدرسه جای مناسبی برای سوال های من میتونه باشه... اما خیلی زیاد! توی این اشتباه نموندم! خواستن های بابا به مدرسه نشون داد که نباید پرسید...و هیچ وقت یادم نرفت که گفتن ٬ اگر نمیخوای باور نکن! ولی سوال هم نپرس

... جواب تمام سوال های من یک هیس بزرگ بود

کم کم یاد گرفتم نپرسم...سکوت کردم اما سکوتم هیچ وقت به این معنی نبود که دیگه پر از سوال نیستم...همیشه پر از سوال بودم...و توی تمام این سکوت ها٬ این سال ها٬ شاید یاد گرفتم بهتر نگاه کنم

همیشه پر بودم از سه نقطه هایی که اخر جمله ها می نشست...از جمله های متضاد! پارادکس؟!؟علامت سوال...تعجب....چرا...چرا... پر از حرف هایی که از ناکجااباد ندانستگی شروع می شد و به نمیدانم کجای فراموشی و سکوت ختم

و هرسال٬ نرسیده به سالگرد تولد٬ حوالی تمام شدن یک تقویم و شروع شدن دیگری٬ هجوم سوالهای بی جواب بیشتر میشد... س-ن -د-ر-م ت ول د! س-ن-د-ر-م پایان! س-ن-د-ر-م اغاز؟!؟

و امسال هم امد...کمی دیرتر از سال های قبل ولی شدیدتر

پارسال حوالی همین روزها بود که جواب ازمایش های تو با بهترین ارزوها برای زندگی من قاطی شد... و من نمیدونستم که اخرین تبریک و هدیه تولدم را دارم ازت میگیرم... و نمیدونستم توی همه این سالها ٬‌فقط یک جشن تولد دارم که میتونیم با هم عکس یادگاری بگیریم... و هنوز هم نمیدونم چرا این همه دوری و فاصله توی قصه ما بود

و چقدر همه چیز سریع و بی وقفه اتفاق افتاد و همه بهترین ارزوهای تولد من پوشالی از اب در امد و چه سال تلخی...و چه تلخی بی پایانی....و تو نه ماه بعد٬ دیگه نبودی!... و هی سوال روی سوال٬ اضافه شد و انباشته و من گیج تر....و نه تنها جوابی نبود که حتی خیلی از باورها هم شکست و شد یه علامت سوال جدید

و باز این روز تولد...این تمام شدن...شروع شدن

اه

اگر این اشک لعنتی بذاره٬ این روزها بیشتر می نویسم....برای جای خالی تو... برای دل خودم...برای سوالهای بی جوابم... برای نمیدانم چه های امدن و رفتن مان

MARS

2009-10-30T03:23:00.000-07:00

هر وقت دلم می گیره و خیره میشم به یه صفحه کتابم یا کامپیوتر و یا...و ساعت ها توی دنیای خاکستری سیر میکنم...به خودم میگم خوب ادم دیگه! دلش می گیره!... اما ان گوشه ذهنم که منطق و احساس درگیر میشن٬ من می مونم و منطقی بودن این منطق

حالا ساعت از سه صبح گذشته و خواب با یک منطق ساده! با سماجت دلگرفتگی٬ از چشمام رفته! می گم ادم دیگه! دلش میگیره!!!... حتی اگر صبح دوتا جلسه طولانی و خسته کننده داشته باشه و کلی اعداد و ارقام و جدول ٬ برای ارایه دادن

ادم دیگه! میتونه بعد از ساعت سه صبح٬ ژاکتش را بندازه روی دوشش٬ بشینه روی بالکنی اتاقش٬ معجزه خاموش داریوش را گوش کنه٬ به سیگارش پک بزنه و خیره بشه به صفحه تلویزیون خانه پیرمرد همسایه و فکر کنه...انی که ساعت سه صبح داره پری دریایی و شبکه دیزنی نگاه میکنه هم ادمه! یه پیرمرد تنها...که شاید دلش گرفته باشه

ادمه دیگه! وقتی دلش گرفته٬ ممکنه ذهنش را پر کنه از نقشه های سیاه و سفید و امیدوار باشه که میشه به همه این نقشه ها رنگ پاشید!...حتی اگر خیلی چیزا سرجاش نباشه و حتی اگر ان روز٬ یک روز بعد از سومین ماه از دست دادن عزیزش باشه

ادمه دیگه! می تونه توی شناختن خودش بمونه! توی خواسته ها و نخواسته هاش بغلته...از گذشته و حال واینده ٬ برسه به حوالی ساعت سه صبح... و دلش بگیره

بی خوابی بیداد میکنه...فکر و ذهن درگیر همهمه است... خیال از رفتن و نرسیدن خسته... دل گرفته... و یک عالمه اعداد و ارقام جلوی چشما رژه میره که هی هی!!! تو چه بخوابی چه نخوابی... فردا کلی کار روی سرت ریخته

و تو! با ان چشم های ریز و لبخند و نک انگشتایی که جلوی صورتت به هم چسبوندی٬‌خیره شدی به من...به خواهری که دلش برات خیلی تنگ شده.... که چقدر دلش میخواست بودی و بهت می گفت... جلسه های فردا٬ و پیشرفت ها و خبرهای خوب کاری این روزها...همه ش بخاطر حمایت های تو ...بخاطر انرژی دادن های تو اتفاق میفته...و تو چقدر این روزا را وعده داده بودی و من چقدررر باور نداشتم و تو چقدر منتظر رسیدن این روزا بودی و من چقدر به خوش باوری های تو میخندیدم

دلم برات تنگ شده

در وقفه زندگی کردن

2009-10-22T16:30:00.000-07:00

نبودم. به تاریخ اخرین پست که نگاه میکنم٬ تازه می فهمم که نبودم. نه اینجا بودم٬ نه میون نوشته های دیگه...میخوام بنویسم که تمام این مدت٬ به خیالم زندگی کردم! اما خیال نبود...زندگی کردم...گاهی خوب٬ گاهی بد...گاهی لبخند و گاهی اشک...با همه "بی و با" ها زندگی کردم...بین نانوشته ها زندگی کردم...رفتم و امدم...یه وقتهایی هم رفتم و برنگشتم...الان هم از میون یکی از همون رفته ها و برنگشته ها می نویسم

هشتاد و شش روز! هشتاد و شش روز را تا این لحظه رفته ام...و دلتنگی همیشه گوشه ای از این روزها بود. حرفی نیست. گله اما بسیار...و چقدر همه این روزها دوست نداشتم بشنوم : زندگی همینه دیگه! این زندگیه.! کاری‌ش نمیشه کرد

و با همه دوست نداشتن هایم٬ روزگار سپری کردم...یعنی زندگی کردم...حرفی نیست؛ اما بسیار گله بسیار از روزگار...خب! الان هم که این رو می نویسم بار اولش یه پوزخند میشینه گوشه لبم و بار دوم یه قهقهه نه چندان از ته دل....میگن: زندگیه دیگه! مگه نه!؟

توی این مدت ٬ کنار همه بودها و نبودها...بایدها و نبایدها...رفتن ها و امدن ها...دیدن ها و ندیدن ها...شنیده ها و نشنیده ها....فهمیدم که خیلی تغییر کردم! خیلی زیاد...و هنوز کلمه ای برای تغییرم ٬ برای تعریف تغییرم ندارم...اگر بگم بی خیال شدم٬ سرد شدم٬ بی تفاوت شدم ؛ خیلی کلی حرف زدم...شاید بهتره بگم توی یه قسمت هایی از زندگی‌م این اتفاق افتاده...

اگر بگم برای هدفم دارم دوندگی میکنم این روزا ٬ باز هم خیلی کلی حرف زدم...هنوز خیلی چیزا هست که نمیدونم..از خودم...از زندگی‌م...ولی انگار دارم این روزا برای یه چیزی دوندگی میکنم که شاید یه روزی بفهمم چی هست

اینا که همه‌ش حرف های قدیمه!!! من ِ قدیمه!!!...میبینی! یه حسی این گوشه دلم ٬ ذهنم وول میخوره و میگه که من تغییر کردم....اما توی کلمه بروز نمیده!!! نمیدونم...به رسم همه ایام قدیم٬ نمیدونم!!! ولی انگار تغییر کردم

من و ناباوری راه درازی در پیش داریم

2009-08-12T21:31:00.000-07:00

یه وقتایی فکر میکنم قوی‌م... این قدرت‌م هست که این روزها من را روی پا نگه می داره...اما ان لحظه ای که وا میدم به زمین و زمان و وا می مونم میون درماندگی و قدرت...میفهمم این انکار هست که من رو روی پا نگه داشته...این انکار هست که من رو این روزا دنبال خودش می کشونه

من جای خالی تورو...رفتن تورو هنوز باور نکردم...وقتی خوبم٬وقتی روی پاهام راه میرم٬ زمان هایی هست که یادم نیست تو نیستی...تو رفتی...انگار روی ذهن من بودنت همیشگی شده باشه...انگار که هنوزم قراره بهم جواب بدی

اما وای از ان لحظه ای که واقعیت یهو ٬‌دنگ٬ دنگ٬دنگ...صداش در میاد

ان وقتایی که یه خبر توجه‌م را جلب میکنه و میخوام لینکش را برات بفرستم...ان وقتی که گوشی را برمیدارم تا بهت تکست بزم...ان وقتی که یهو یادم میاد یه روزی٬یه جایی باهم بودیم و وقتی هوس تکرارش به دلم میفته...ان وقتی که صبح٬ از اتاق میام بیرون و به عادت همیشه سرم را بر میگردونم تا پشت میز ببینمت.....ان وقتایی که تو باید اولین نفر باشی تا خبرهای خوب و بد زندگی من را بشنوی....ان وقتاست که دنگ...دنگ...دنگ....و تو نیستی

اخ! سخته وقتی همه٫ رسم های هرروزه٬ بین من و تو ... اسمش میشه ٬رسم قدیم٬...همه این کارها٬ حالا رسم قدیماست...ان وقتا که تو بودی

مرگ و خاطره

2009-08-04T15:58:00.000-07:00

مرگ چه واژه عجیبی است...سه حرف ساده و بی نقطه

می اید و می نشیند روی دلم...روی انگشتانم...میان نفس هایم

مرگ واژه نزدیکی است و چه بی طاقت میکند ادم را...چه بی طاقت اند چشمانم

مرگ واژه غریبی است... جسم تو را می گیرد و عشق و خاطره و بودنت را پر رنگ می کند

دلم برایت تنگ است ... اما چه قدرتی ست از نبودنت تا بودن هایت که مرا روی پا نگه می دارد!!! هنوز صدای نفس هایت در گوشم٬ هنوز گرمایش روی پوستم و بویت در ذهنم ادامه دارد

دلم تنگ است برایت و با تمام قدرتی که برایم گذاشته ای٬ روزها را از این ثانیه به ان ثانیه می روم

مرگ واژه تلخی است ٬ وقتی ان را روی دعوتنامه هایی که برای جشن زندگی ات طراحی میکنم٬ مینویسم

گفتی عزا نه!...بودنت را جشن می گیریم...زندگی ت را جشن میگیریم عزیز دلم

فقط دور نایست... همین دور و اطراف باش...هنوز تا همیشه ٬ حس حضورت لازم است

دوستت دارم