منطق گزاره ها

هی همه این سال‌ها نشستم دو-دو-تا چهارتا کردم که از یک سوراخ دو بار گزیده نشم. منطق اینطور حکم می‌کرد.ـ

این فصل زندگی که بسته می‌شد و اون فصل که قرار بود باز بشه٬ من بودم و یک لیست بلند بالا از درس ها و عبرت‌هایی که از فصل قبل گرفته بودم و هی مرور که مبادا دوبار تکرارشون کنم...که کدوم راه درست بود و کدوم راه غلط...گاهی حتی شب و روز خودم رو سرزنش کردم برای کاری که انجام داده بودم یا نداده بودم... من ادم احساساتی هستم ولی همیشه منطق و الگو بودن بابا از یک طرف و مدرک ریاضی‌م از طرف دیگه سایهء سنگینش روی احساساتم بوده...ـ

اشتباه توی زندگی من گناه نابخشودنی بود و هست...حتی اگر گفتم این یک تجربه است! باز هم ته دلم٬ کنج یک شب خلوت با خودم٬ انگشت اشاره‌م رو گرفتم جلوی صورتم و تکون دادم که: هی! گزاره های منطقی رو وقتی درست بذاری کنار هم٬ ته ِ ته‌ش باید به درست یا غلط بودن نتیجه رسیده باشی! همین‌جوری رات‌و نکش برو که هرچه بادا باد...اصن کی گفته که هرچه باداباد...ـ ...! گاهی به خودم میگفتم برو! هرچه باداباد

حالا خسته شدم از سرزنش کردن خودم...نه جلوی این و اون! که بارها توی جمع به خودم و بقیه گفتم: بی خیال!‌شد که شد...نشد که نشد...! اما همیشه یه لحظه هایی از زندگیم بوده که یهو اون لحظهء خطا! اون لحظهء حرف بی‌ربط...اون لحظهء اشتباه و هرچه باداباد اومده جلوی چشمم و خون دوییده توی گونه‌ها و سرم و از دست خودم عصبانی شدم که چرا کردی...که چرا گفتی....ـ از این لحظه‌ها بیزارم...این یعنی اینکه من هنوز یه جایی از وجودم هست که با این منی که داره بهم سرمشق میده٬ مخالفه! برای همینه که یهو از یاداوری چیزی که ۱۰ سال قبل انجام دادم...۵ سال قبل یا دو روز قبل٬ خون سرازیر میشه توی صورتم که هی! دختره! ....ـ

هرفصلی رو که خواستم شروع کنم٬ با خودم نشستم و فکر کردم قراره چی از این فصل و از این کار یاد بگیرم!...! نه تنها فصل بسته شده زندگی رو مرور میکنم و نتیجه می‌گیرم...فصل باز نشده رو هم مرور میکنم و سعی میکنم پیش‌بینی کنم که قراره چی یاد بگیرم از این فصل! اصن باید این فصل رو شروع کنم یا نه....که یه موقع چند سال دیگه پشیمون بشم از قصه‌ای که برای خودم نوشتم--می دونم! میدونم! هیچ چیزی قابل پیش‌بینی نیست...این زندگی بالا و پایین زیاد داره...اما خب!‌با همه این حرفا منم و یک زندگی و یک مشت گزارهء منطقی درست و نادرست

باید یاد بگیرم که یک فصل از این زندگی رو بنویسم بدون اینکه انتظار داشته باشم چیزی ازش یاد بگیرم...! می دونی چی میخوام بگم! اون انگشت اشاره رو ازجلوی صورتم بردارم! دلم میخواد بفهمم که بگذرونم...که یاد نگیرم...یاد بگیرم که یاد نگیرم! که اگر ته ِ تهش هیچی نبود....خالی بود...خودم رو تنبیه نکنم برای این خالی بودن....خودم را به دار نکشم....دست از سر خودم بردارم...توی تنهایی‌هام٬ خودم رو تنها گیر نیارم و هرچی از دهنم میاد ٬ بار ِ‌خودم کنم.ـ