من و من ِ‌زشتم

من شده ام ادم بده زندگی کسی که قرار بوده دوست باشیم. من دروغگوی بزرگ زندگی او هستم. می گوید با من بازی کردی! نپرسید چرا. نمیدونم...نپرسید چه دروغی. نمی دونم. چون نگفته ام. دروغ نگفته ام. بازی نکرده‌م. این رو شاید ادمهای نزدیکترم در زندگی بهتر بدونن. من دروغ نمی گم. حتی اگر گفتن حقیقت تلخ ترین کار ممکن در حق خودم و دوستم باشد...ـ

من ِ ادم بدهء دروغگو حالا درد دارد. بغض دارد. از تمام حرفهایی که این مدت شنیده است و رد زخمهایش که می سوزد بغض دارم.ـ

من تند هستم٬ صریح و رک هستم اما هیچ وقت دلم نخواسته ازار برسونم به کسی...هیچ وقت دلم نخواسته دروغ بگم...دروغ هایم برمیگردد به روزهای نوجوانی..به تب و تاب ِ روزهای ادم ِ تخس بودن...اونوقت ها که فکر میکردم ادم باحال" می شود اگر دروغ بگوید و دستش رو نشود...حالا مدت هاست ترجیح داده ام ادم معمولی و بی حالی باشم٬ اما دروغ نگویم...ـ"

من ِ ادم بدهء دروغگو دارد زجر میکشد از اینکه نمی دونه چه کرده که این همه حرف شنیده! از ندونستن کلافه و خسته‌م

به خودم شک کرده ام٬ دیشب خِر پ را گرفته ام که به من بگو اگر من اینی هستم که این ادم می گوید...به س میگویم من واقعا اینم؟...بعد هی می شنوم نه و باورم نمیشود...ـ

از دیشب هزار بار٬ خودم و تک تک حرفهایم را زیر و رو کرده‌م....هزار بار این ور و ان ور کرده ام مکالماتمان را...پیام هایمان را...تا ببینم چی گفتم و چه کردم...نمی فهمم...هیچی نمی فهمم و خسته شده‌م از این نفهمیدن

هیچ کس تا به امروز همچین تصویر زشتی از من رو٬ جلوی روم نگذاشته بود...تصویر جدیدی که از من ساخته شده را دوست ندارم و دارم زجر می کشم از مرورش...ـ

بد نکرده‌م٬ دروغ نگفته‌م٬ بازی نکرده‌م...میدونم. اما این همه حرفهای تیز٬ از کجا اخه؟